Op de vlucht het weiland in of …

‘Die is al ervaren’ zegt hij en wijst naar een voorbij lopende vrouw in een witte badjas met oranje ceintuur. Ik trek mijn wenkbrauwen omhoog en kijk hem vragend aan. ‘Oranje band!’ verduidelijkt hij. ‘Duidelijk een beginner’ volgt er dan en hij knikt met zijn hoofd naar een rondkijkend en duidelijk zoekend meisje in een blauwe badjas met ‘witte band’. ‘Ach daar is de sensei al’ grapt hij verder als er een man richting het meisje loopt. Ik gniffel. Mijn zoon heeft hem vast en zeker de beginselen van de judotermen bijgebracht en even weet ik niet of ik daar nu wel of niet blij mee ben.

We zitten aan een tafel en wachten geduldig op ons gerecht terwijl om ons heen aan elke tafel van alles fout lijkt te gaan. De stevige serveerster met luide stem, die voor minimaal 20 personen bestek met servet aan haar riem heeft hangen, heeft duidelijk haar dag niet. Wij weren haar vooral en dat schijnt wonderwel te helpen. Ondertussen doen we dat 90% van de bevolking op een terrasje doet; mensen kijken! Want ook in een sauna ontkom je daar dus niet aan. Het gaat als vanzelf en dus zie ik heel wat verschillende maten en vormen borsten, billen, buiken en piemels voorbij komen. Het enige verschil is dat het er hier niet toe doet.

Maar niet alleen de ceinturen ook de badjassen zelf, verrijken mijn fantasie. Zie ik het ene moment een dame op leeftijd voorbij scharrelen in een te korte witte badjas met rode hartjes, valt mijn oog even later op de zwarte ‘Batman’ badjas van een ongeveer 30-jarige jongeman. Dan zijn er natuurlijk ook nog de huurbadjassen van een vage kleur beige met daarin mannen met donkere zonnebrillen en steeds heen en weer lopen. En de mannen en vrouwen met onder de badjas een handdoek tot bijna op hun enkels. Een breedgeschouderde, erg gebruinde man in zijn duidelijk te kleine handdoek die zijn billen net niet haalt, komt naast ons zitten. Maar het absolute toppunt van de dag is de man op leeftijd met badjas en handdoek. De handdoek heeft hij alleen zo omgewikkeld dat die precies waarvan je denkt dat de handdoek het zou moeten bedekken, niet bedekt. En waardoor het een toch wel heel ‘lullig’ gezicht wordt.

De sauna zelf is duidelijk een stuk minder in kwaliteit dan een jaar of vijf geleden toen ik er voor ’t eerst heen ging met een vriendin. Het kruiden bad dat toen nog naar kruiden rook, ruikt vandaag meer naar chloor. De groene lamp in de hoek kan zelfs niet eens de indruk wekken dat er echt iets van kruiden in het water zit. Nee dat doet ons plaatselijke zwembad dan toch echt een stuk beter. Daar ruikt het naar lavendel terwijl je juist daar er niet aan denkt. De tuin echter maakt het goed en vooral het vooruitzicht dat we vanavond loom van het niets doen niet zo ver hoeven rijden, was doorslaggevend in de keuze.

Na nog een ontspannen rondje zoutsteensauna en ijs grot, belanden we in het achterste deel van de tuin. Uit de wind, lui in een ligstoel en met uitzicht op weilanden, geniet ik van de ondergaande zon en van de stilte afgewisseld met vogelgeluiden. Heel af en toe hoor ik in de verte nog een koe loeien. Het is alsof we hier helemaal alleen zijn. Niets te merken van de mensen massa die hier toch ronddoolt. Mijn ogen staren in de verte en vallen af en toe dicht. Was ik nog niet ontspannen van de heerlijke massage, dan vloeit nu toch wel het laatste restje stress zo uit mij het weiland in.

Dan valt mijn oog ineens op een man die aan de rand van het weiland staat. Hij staat in zijn blootje met zijn rug naar mij toe. Het is een maf gezicht en ik heb er geen idee van hoe lang hij er al staat. De dieren zijn in elk geval gevlucht. Zouden ze geschrokken zijn van een geluid of van het vooraanzicht van de man? Beelden komen als vanzelf in mij op. Ik probeer ze te negeren maar dan besluit ik. Ik wacht niet af tot hij zich mogelijk omdraait. Ik volg de paarden en de koeien die ik daar straks nog zag staan en sla ook op de vlucht. Of dat slim is weet ik niet want ik vlucht niet het weiland in linea recta de sauna in waar ik in plaats van één blote man er wel een stuk of twintig zie.  

Borsten

Het is vreemd. Wel makkelijk aan de ene kant maar ze wordt er ook onzeker van. Ze weet niet wat ze er mee aan moet. Het lijkt alsof ze hem niet interesseren. Hij ze niet eens ziet. Dat is fijn! Want eindelijk draait het eens niet om haar borsten. Maar wat is het dan? Dat maakt haar onzeker. Toen ze 15 was vond ze ze maar in de weg zitten. Het deed pijn met sporten, ze waren niet in verhouding tot de rest van haar lijf en als ze met haar moeder een nieuwe bh ging kopen kwamen ze uit op van die dingen met hele brede banden over haar nog smalle schouders. “Wen er maar aan” had de verkoopster gezegd, “dat hoort bij cup DD." Ze had eerst nog gestameld dat ze C of D had maar de verkoopster had beslist geantwoord dat ze zeker DD moest hebben. Met rode wangen vertrok ze naar de paskamer. Ze liep voorbij de leuke exemplaren met bloemetjes en lieve kantjes. Maar niks van dat alles paste en dus liep ze met wat zij noemde “oma-bh’s” in haar handen.

Een tijdlang had ze getwijfeld om naar de arts te gaan en een borstverkleining te vragen. Maar ze durfde niet. Bang voor de narcose omdat zich ergens in haar hoofd had genesteld dat als zij onder narcose moest, ze nooit meer wakker zou worden. Later had ze last van haar nek gekregen. Simpel door haar houding. Naar voren gebogen had ze het idee dat haar borsten minder opvielen. En blijkbaar was dat ook zo. Want toen ze 20 was en weer eens echt last van haar rug en nek had, had een collega haar een zogenaamde rechthouder gegeven en gezegd probeer dit maar eens. Dit zorgt ervoor dat je rug recht blijft. Dankbaar had ze het ding aangenomen en aangedaan. Maar de dagen er na waren de opmerkingen van haar mannelijke collega’s over haar nu zeer zichtbare borsten niet van lucht geweest.

Dat was zo’n 20 jaar geleden. Ondertussen had ze geleerd dat ze bij haar hoorde. En soms zelfs wel handig waren. 3 kinderen had ze er mee gevoed. Niet even een weekje maar zeker zo’n 2,5 opgeteld. Van D of eigenlijk DD was ze tot G gekomen. Het alfabet gaat best ver, had ze eens tegen haar broer gegrapt. Nu was ze terug bij E. Ooit hadden haar stiefdochters van toen 15 gezegd dat ze later wel zulke borsten wilde hebben. Best vleiend vond ze en accepteerde ze toen toch maar.

En nu, nu hoorde ze dus bij haar. Soms zag ze mannen kijken. De opmerkingen lachte ze weg en deed er dan ondertussen maar gewoon braaf haar voordeel mee. En ja, ze trok inderdaad altijd mannen aan die erg gecharmeerd waren van haar borsten. Maar hij niet dus. Met hem was het anders . Dat maakte haar ineens onzeker, want even wist ze niet meer waar ze stond. Hij was mooi. Prachtig vond ze hem. Maar van haar eigen lijf was ze niet zo zeker. Behalve haar borsten vond ze niets mooi. En dus vroeg ze zich af. Wat was het dat hem aantrok. Hoe zag hij haar?