Canal parade

Dansen op boten

met zijn allen door de gracht

zingen, dansen, feesten

tot diep in de nacht

En of je nu van mannen

of meer van vrouwen houdt

We zijn allemaal gelijk

Alles is goed en niks is fout

Planetenruil; Mannen naar Venus en vrouwen naar Mars

Af en toe kijk ik stiekem toch op mijn telefoon. Niets. Teleurgesteld leg ik hem weg, nou ja naast me dan want dan zie ik het als er een whats app oplicht. Braaf hou ik me in. Iets sturen heeft geen zin, als dat zo zou zijn had ik al lang een berichtje gehad.

Dank komt er een e-mail binnen gestuurd door mijn schoonzus. ”Zussen” is de titel en geïnteresseerd lees ik het verhaal. Het gaat over een moeder die haar dochter verteld dat ze nooit haar zusters moet vergeten. “Hoeveel je ook van je man houdt” zegt ze "of van je kinderen, je zult je zusters altijd nodig hebben. En onthoud dat zusters alle vrouwen betekenen. Je vriendinnen, je dochters, je collega’s en al je vrouwelijke familieleden. Je hebt vrouwen nodig. Zo is dat met vrouwen”.

Vrouwen hebben vrouwen nodig. Ook mannen, maar vrouwen bespreken hun problemen met vrouwen. Mannen zijn anders. Als mannen ergens mee zitten trekken ze zich terug, sluiten ze zich op tot ze er uit zijn, leerde ik tijdens de voorstelling van Huub Stapel. En dan moet je ze vooral niet storen. Ik doe mijn best. Mijn best om ’t te begrijpen. Mijn best om hem te laten. Maar ondertussen begrijp ik er geen snars van en zou ik hem gewoon het liefst even omhelzen. Ik kom nou eenmaal gewoon van Venus.

“We geven wat we willen krijgen”, zei Huub tijdens zijn show en eigenlijk herkende ik er wel wat in. Ik en hoor het mezelf soms doen. Mannen en vrouwen zijn zulke verschillende wezens. We lijken uiterlijk maar ook innerlijk niet op elkaar. Zit daar de aantrekkingskracht. Is dat het misschien. En toch ben ik het die altijd zegt dat het zo fijn samenwerken is met mannen. Je kunt elkaar zo heerlijk aanvullen. Maar hoe anders is dat als je gevoel met je aan de haal gaat.

En dan vraag ik me af waar het “fout” gegaan is. Waar zijn die twee wezens van zulke verschillende planeten ineens samen op de aarde terecht gekomen. Want Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus. Hadden Venus en Mars niet een tijdje wat dichter bij elkaar kunnen hangen, een tijdje kunnen latten of zo? Had dat het een en ander niet wat makkelijker gemaakt? En kunnen we niet gewoon aan planetenruil doen?

“In de oertijd gingen de mannen jagen” zei mijn collega tegen mij toen we het hadden over mannen versus vrouwen. “Ze moesten verder weg kijken en gingen niet naar huis terug voor er wat te eten was om mee te nemen”. “De man gaat van A naar B” zegt ook Huub “en daar moet je hem vooral niet bij storen. Niets zeggen, niets vragen. Als hij bij B is, is hij er weer voor jou”. “Als de man terug komt van het jagen” vervolgd mijn collega” dan neemt hij wat te drinken en staart hij in de avond uren in het vuur en overdenkt zijn leven”. Als ik hem aan kijk zie ik hem mijmeren. Mijn collega had het vast prima gedaan in de oertijd.

De vrouw daarentegen zorgde vor het huis en de kinderen. Ze hoefde geen route te bepalen en daardoor zijn ze nu nog altijd de weg kwijt. Ze bleef dicht bij huis en maakte schoon terwijl ze met het andere oog de kinderen in de gaten hield. Ze zorgde voor de sfeer en al het randgebeuren. En primair doen ze dat nog. Er is alleen zoveel bijgekomen. We moeten en moeten zoveel. En daar denken we dat we elkaar begrijpen, dat we hetzelfde zijn of het zelfde willen. Maar mannen komen van mars.

En zo komt het dat zij zorgzaamheid nodig heeft en hij vertrouwen. Zij begrip en hij acceptatie. Zij wil respect en hij wil waardering. Zij heeft bevestiging nodig en hij goedkeuring. Zij snakt naar geruststelling en hij wil aanmoediging. Mannen; vrouwen willen horen dat je van ze houdt, dat je ze mooi vindt en lief. Vrouwen: laat ze met rust die mannen, geef ze dat vertrouwen en moedig ze aan. Hoe moeilijk het ook is. Maar bedenk op vakantie passen we ons ook aan, aan de cultuur en de gewoontes. Dus laten we eens een week op de andere planeet op vakantie gaan.

Borsten

Het is vreemd. Wel makkelijk aan de ene kant maar ze wordt er ook onzeker van. Ze weet niet wat ze er mee aan moet. Het lijkt alsof ze hem niet interesseren. Hij ze niet eens ziet. Dat is fijn! Want eindelijk draait het eens niet om haar borsten. Maar wat is het dan? Dat maakt haar onzeker. Toen ze 15 was vond ze ze maar in de weg zitten. Het deed pijn met sporten, ze waren niet in verhouding tot de rest van haar lijf en als ze met haar moeder een nieuwe bh ging kopen kwamen ze uit op van die dingen met hele brede banden over haar nog smalle schouders. “Wen er maar aan” had de verkoopster gezegd, “dat hoort bij cup DD." Ze had eerst nog gestameld dat ze C of D had maar de verkoopster had beslist geantwoord dat ze zeker DD moest hebben. Met rode wangen vertrok ze naar de paskamer. Ze liep voorbij de leuke exemplaren met bloemetjes en lieve kantjes. Maar niks van dat alles paste en dus liep ze met wat zij noemde “oma-bh’s” in haar handen.

Een tijdlang had ze getwijfeld om naar de arts te gaan en een borstverkleining te vragen. Maar ze durfde niet. Bang voor de narcose omdat zich ergens in haar hoofd had genesteld dat als zij onder narcose moest, ze nooit meer wakker zou worden. Later had ze last van haar nek gekregen. Simpel door haar houding. Naar voren gebogen had ze het idee dat haar borsten minder opvielen. En blijkbaar was dat ook zo. Want toen ze 20 was en weer eens echt last van haar rug en nek had, had een collega haar een zogenaamde rechthouder gegeven en gezegd probeer dit maar eens. Dit zorgt ervoor dat je rug recht blijft. Dankbaar had ze het ding aangenomen en aangedaan. Maar de dagen er na waren de opmerkingen van haar mannelijke collega’s over haar nu zeer zichtbare borsten niet van lucht geweest.

Dat was zo’n 20 jaar geleden. Ondertussen had ze geleerd dat ze bij haar hoorde. En soms zelfs wel handig waren. 3 kinderen had ze er mee gevoed. Niet even een weekje maar zeker zo’n 2,5 opgeteld. Van D of eigenlijk DD was ze tot G gekomen. Het alfabet gaat best ver, had ze eens tegen haar broer gegrapt. Nu was ze terug bij E. Ooit hadden haar stiefdochters van toen 15 gezegd dat ze later wel zulke borsten wilde hebben. Best vleiend vond ze en accepteerde ze toen toch maar.

En nu, nu hoorde ze dus bij haar. Soms zag ze mannen kijken. De opmerkingen lachte ze weg en deed er dan ondertussen maar gewoon braaf haar voordeel mee. En ja, ze trok inderdaad altijd mannen aan die erg gecharmeerd waren van haar borsten. Maar hij niet dus. Met hem was het anders . Dat maakte haar ineens onzeker, want even wist ze niet meer waar ze stond. Hij was mooi. Prachtig vond ze hem. Maar van haar eigen lijf was ze niet zo zeker. Behalve haar borsten vond ze niets mooi. En dus vroeg ze zich af. Wat was het dat hem aantrok. Hoe zag hij haar?