Het roze olifantje

Het is lente. En vandaag gaat de zon schijnen. Want dat hebben ‘ze’ beloofd. Al vanaf acht uur in de ochtend verschijnen er klagende berichten op twitter, want de zon komt pas in de avond. Er is mist, mist en regen. Niet veel maar toch. Nederland klaagt, zoals alleen Nederlanders dat kunnen doen. Het gaat dus goed met Nederland. Ondanks wat de politici in den Haag roepen. Het gaat goed met Nederland, want Nederland klaagt over ‘het weer’.

Beloofd is alleen dat het warmer wordt dit weekend. Maar daar maken wij dan gelijk in ons hoofd een zonnig weekend van. En dan valt het natuurlijk altijd tegen. Het kan niet anders, dat besef ik ook wel. Als je twintig graden hoort, denk je als vanzelf aan de zon en blauwe luchten. Zeggen dat je er niet aan moet denken werkt al helemaal niet. Dat is zoiets als ‘denk niet aan het roze olifantje’. Juist…. Waar denk je nu aan….

‘Daar gaat mijn stranddag’ lees ik op twitter. Stiekem ben ik wel blij. Wij gaan ook naar het strand, maar ik vind het strand vooral fijn als het niet al te druk is. Lekker uitwaaien en het water horen, het liefst met mijn voeten in het zand maar dat bewaar ik voor de volgende keer. Niet alles in een keer, dat zou nog zonde zijn. Uitwaaien aan het strand, mijn gedachten laten opkomen en ook weer laten wegwaaien. Dat is goed voor me. Daarna kan ik er weer tegen. Beter bestaat bijna niet.

Bij het horen van temperaturen van twee cijfers, ging Nederland direct massaal uit hun dak. Toen de weergoden daar ook nog eens een begincijfer 2 van maakten, brak de zomergekte helemaal uit. Plannen werden gemaakt, vrienden uitgenodigd, barbecues werden gepland. Dagjes uit kwamen op het programma, strand, pretparken, speeltuinen, wandelen en nog veel meer. Picknickmanden werden van zolder gehaald. Maar nu is het dan zondag en blijkt het roze olifantje ineens weer grijs. Nog steeds een olifantje, maar dan gewoon grijs zoals je ze altijd al zag. Het kwik loopt langzaam omhoog maar de grijze wolken verdwijnen nog niet. De mist overheerst. En met de grijze lucht ook de sombere berichten op Social Media.

Ik krijg vooral de neiging om Nederland massaal op te roepen eens positief te zijn. Wees eens blij met wat je wel hebt, in plaats van te zeuren over wat je niet hebt. Laat de buurman de buurman en leef je eigen leven. Het gras is altijd groener vanaf een afstandje. Zet vandaag je zonnebril op en bekijk de wereld eens met een zonniger tintje.  En moet je nog een nieuwe zonnebril dit jaar; koop er dan eens een met van die zonnig bruine glazen waardoor de lucht net wat stralender wordt, het gras groener en het water blauwer. Bedenk dat je vandaag je handschoenen niet aan hoeft en dat de blaadjes langzaam aan de bomen beginnen te komen. Bereid je langzaam voor op de zonnige zomer in plaats van vandaag de hele zomer in één dag te willen beleven.

Het is lente en jij bent blij. Ik zie het aan je. Je gezicht lacht en je ogen stralen. Ik zie zelfs iets van een twinkeling. Ben je soms verliefd? Is dat het? Zijn het de vlinders die ik zie. Wat mooi! Ja, nu zie  ik het helemaal. Je bent verliefd, je voelt de lente in je lijf. Je straalt geluk uit. Heerlijk om te zien dat jij zo loopt te genieten, want dat is wat ik je gun. Ik gun je alle geluk van de wereld en de lach van een blij verliefde tiener. Voel je het ook? Ik plant nu een roze olifantje in je hoofd, geniet er van.

Door een roze bril

“Je hebt van die mensen” zegt hij “je hebt één ding mee, en alles zit tegen”. Ik kijk hem niet begrijpend aan. Waar heeft hij het in hemelsnaam over. Blijkbaar spreekt mijn gezicht boekdelen. “Nou je kent het wel” zegt hij “dat je denkt dat iets mee zit of dat je iets leuks hebt, maar dat het dan altijd mis gaat”. “Ik geloof dat ik het begin te begrijpen” zeg ik voorzichtig. “Ik ben zo iemand” vervolgt hij. Ik frons want daar kan ik me nou niks bij voorstellen.

“Als ik een auto koop” legt hij uit “dan zeg ik als ik de deur uit ga ‘tot gauw’ tegen de verkoper omdat er altijd gelijk weer wat mis is.” Ik ken ze wel hoor, de 12 ambachten, 13 ongelukken types. De mensen die nou net niet voor het geluk geboren zijn. Maar ik kan me hem niet zo voorstellen. Nu ken ik hem niet zo goed maar het lijkt me gewoon geen Jan ongeluk. Zo’n ongeluksvogel die in zeven sloten tegelijk loopt. Of meestal valt dan samen met een ander, want een ongeluk zit altijd in een klein hoekje en komt zelden alleen. Dat heeft dan weer als voordeel dat je gezellig met zijn tweeën bent. Hoewel je daar dan weer niet gelukkig mee hoeft te zijn als de ander een stuk ongeluk blijkt te zijn.  Maar dat terzijde.

Zelf zei ik afgelopen week nog toen ik een spelletje verloren had “ongelukkig in het spel, gelukkig in de liefde”. Kijk dat heet dan weer een geluk bij een ongeluk. Tenminste als het zo werkt dan.. Dat moet ik nog even afwachten natuurlijk. Geluk en ongeluk liggen zo dicht bij elkaar. En de liefde heeft er vaak wel wat mee te maken. Geen enkel woord dat zoveel lading heeft. Dat zoveel tegelijk uitstraalt. Geen woord waarbij iedereen andere voorstellingen en ideeën heeft en toch ook iedereen weer precies hetzelfde denkt. Maar waar ligt de grens tussen gelukkig en ongelukkig zijn.

“Liefde maakt blind,” zegt men. Ligt daar de grens? Ik weet het niet. Ik kijk graag door een roze bril en dat blind ben ik toch al half met bijna min 6. Zonder bril krijg ik niet zoveel mee. Behalve dan als je op neusafstand tegen me aan hangt. Dan krijg ik het wel voor elkaar zwoel in je ogen te kijken. Zwoel is namelijk niet zo moeilijk als je toch geen steek kunt zien. Misschien toch de liefde die me blind maakt. Ik weet alleen niet of je nu door zo’n roze bril beter ziet. Ik prijs me gelukkig dat ik meestal geen steek zie en niet alleen in de verliefde periodes. Mijn ogen gaan blijkbaar daarna ook niet beter functioneren. Dus daar is geluk en ongeluk niet aan af te meten.

Hoe gaat dat dan, vraag ik mij af. Hoe zit het bij de pechvogels. Bij de Jan of kees ongeluk. Pieten hebben daar vast geen last van, die zijn zo precies…. Hoe zit het met deze mannen en waarschijnlijk ook wel vrouwen hoewel je daar niemand over hoort. Zijn die in verliefde status net zo ongelukkig. Of drijven ze dan op hun wolk de misère gewoon voorbij? Vergeten ze plotseling te struikelen en nemen ze de mankementen aan die nieuwe auto maar gewoon voor lief. Of horen en zien ze niet meer wat er gebeurd en kunnen ze het leven beter aan. Zijn alle nare episodes in het leven ineens filosofisch beter geworden. Als ik er zo over nadenk, komen er zoveel vragen in me op dat ik even wilde dat hij hier tegenover me zat. Volgende keer toch maar eens vragen…..