woensdag 13 februari 2013

Zoals toen

Het is bijna 14 februari, Valentijn, dag van de liefde. Ik ben goed in liefde. Vooral in onmogelijke liefdes. Vorig jaar was ik alleen, en dit jaar?

Na negen lange jaren had ik eindelijk de moed. De moed om weg te gaan. Opgelucht, bevrijd. Maar alleen is maar alleen. Geen arm om je schouders, geen lief die een glas wijn inschenkt en vraagt hoe je dag was. Het samen koken of simpel samen op de bank zitten. Huis, tuin en keukengeluk. Ik heb geen spijt. Dat zeker niet. En het leven is vol lieve vrienden, prachtige kinderen, een hond en een kat. Wat wil een mens nog meer?
Ik was 18 jaar toen er op Valentijnsdag een kaart in de bus lag. ‘Ik mis je danspassen wel en jonger word ik er ook niet op’ stond er op de kaart. Ik zal ze nooit vergeten die woorden. Weken heb ik er over gedaan om te weten van wie ze waren. Stiekem hoopte ik van hem. De jongen uit het Friese gezin. Degene die me kuste met carnaval, hoewel dat niet telt. Kussen met carnaval daar moest ik niks van hebben. Later werden we vrienden. Jaren zijn we vrienden geweest maar heimelijk vond ik hem veel meer dan een lieve vriend.
Ik verloor hem uit het oog, zoals dat gaat. Geen dansen meer op zaterdagavond en ons contact verwaterde. Ik kreeg verkering en hij net zo. Tot het moment dat ik ging trouwen. Ik stuurde hem een kaart. En toen belde hij. Hij stond aan de deur bij mijn ouders, compleet met een bos bloemen. We spraken af en de klik was er meteen weer. Hij had inmiddels een baard, maar hij was nog steeds hij. De twinkel in zijn ogen. De andere dag was hij op mijn huwelijk. Baard eraf… twijfel. Mijn huwelijk strandde al snel. En ook ons contact ging verloren.

De kaart was niet van hem maar van een andere danspartner. Een lieve gekke vriend die ik alleen met dansen zag. Homo en dus had de valentijnskaart ineens een andere waarde. Niet minder mooi, maar anders. Nog altijd denk ik aan hem op 14 februari, ‘en jonger word ik er ook niet op’, zijn verjaardag.
Nu is het bijna Valentijn, dag van de liefde. Ik ben goed in liefde. Vooral in onmogelijke liefdes. En in echte liefde die altijd vriendschap blijkt of wordt. Er zijn mooie mensen in mijn omgeving die ik diep diep lief heb. Toch is er altijd het verlangen. Vooral op een onzinnige dag als 14 februari. Want stiekem hoop ik dan toch op dat ene kaartje. Net zoals toen ik 18 was.