Liefde is…

Elke dag plaatst hij het zinnetje. Elke dag met een ander einde.  Het is vaak het eerste dat ik zie op Facebook. En elke dag weer treft het mij. Hoe bijzonder. Zo vol liefde. Een simpel zinnetje maar in de zinnen leef je met ze mee. Ik hoop dat hij de zinnen lang, nog heel lang zal schrijven. Want zo lang zullen ze samen zijn en zal de ziekte haar niet kunnen inhalen.

Het is zo dubbel. Aan de ene kant zou ik zo met haar willen ruilen aan de andere kant niet. Niemand wil ruilen met iemand die ziek is zou je denken. En nee, ik dank elke dag dat ik gezond ben en wat dat betreft wil ik zeker niet ruilen. Maar het feit dat er iemand zoveel van je houdt, is toch heerlijk. Elkaar ontmoeten en na tig jaren nog elke dag zoveel van elkaar houden. Samen je kinderen zien opgroeien en dan weer van het leven samen genieten.

Het lijkt zo eenvoudig. Genieten van de dag en van elkaar. En toch lukt het de meeste van ons niet om het vol te houden. We doen het een paar dagen, soms weken. Meestal nadat er iets gebeurt is. Iets dat je met twee voeten op de grond zet of met je hoofd in de wolken laat lopen. Bij extreme blijheid of verdriet zijn we weer bewust van ons leven en van iedereen van wie we houden. Maar als het een tijdje verder is, nemen we het zo snel weer voor lief.

Maar hij niet. Want hij is zich er van bewust wat hij verliezen kan. En precies dat koestert hij elke minuut dat het nog kan. Hoe vaak heb jij je bedacht dat je meer tijd zou willen besteden aan je lief, je kinderen of aan jezelf. En hoe lang doe je dat dan? En waarom nemen we degene die ons zo dierbaar zijn zo vaak gewoon voor normaal? En het ergste is dat als we ze kwijtraken, door de dood of omdat ze ons verlaten, dan pas beseffen we hoe veel we van ze houden. Wat is dat toch met ons?

Ook ik verlies me elke keer weer in de dingen van de dag. Werk dat toch af moet of in dingen waarvan ik op dat moment denk dat ze belangrijk zijn. Maar hoe belangrijk zijn ze eigenlijk? ‘Meer leven in het nu’ zei een vriend. En braaf probeer ik dat maar hoe snel weer verlies ik me in ‘als’ en ‘dan’. Hoe graag zou ik soms een kijkje in de toekomst nemen. Misschien is liefde ook wel de dingen voor lief nemen. Leven zoals het leven zich voordoet en op je pad komt. Je pad maar gewoon volgen en ervan genieten. Kijken naar degene die met je meelopen en ze vertellen hoe belangrijk ze zijn.

Dank je wel Ruud voor je mooie zinnen. Voor hoe je iedereen laat beseffen hoe belangrijk het is om te zeggen wat je denkt en voelt. Liefde is… genieten van jullie enorme levenslust en jullie liefde voor elkaar.

Ikeapaard

“Ik ben van de gehaktballen van IKEA nu zelf thuis zelf een paard in elkaar aan het zetten................altijd een ellende bij het in elkaar zetten IKEA spullen...............” lees ik op Facebook en beeldend als ik in elkaar zit, zie ik het natuurlijk al weer helemaal voor me.

Op tafel voor haar liggen bergen Ikea zweutse gehaktballen. Rechts naast haar een half opengevouwen gebruiksaanwijzing, ook van Ikea en natuurlijk ligt die op zijn kop. Eén omdat het van Ikea is en twee omdat ze blond is. En inmiddels weten we het allemaal; “blond is geen keuze, blond is levenslang”. We kunnen het tenslotte niet voor niks goed met elkaar vinden. Verder liggen er natuurlijk nog tig plastic zakjes op tafel met onderdelen waarvan je nu nog echt met geen mogelijkheid kunt zien of je die echt nodig zult hebben en waarvoor dan in hemelsnaam. Waarschijnlijk kom je daar pas achter als je bijna klaar bent zodat je alles weer af kunt breken en opnieuw kunt beginnen. Zo hoort dat namelijk, bij Ikea.

Ik zie het nog steeds voor me, alsof ik van een afstandje mee keek terwijl ik zelf met een (mannelijke) collega Ikea kasten voor op kantoor in elkaar aan het zetten was. Het was avond, uiteraard was het avond want overdag doe je zoiets niet. Overdag heb je kans dat er anderen langs komen lopen en dat is al erg op zich maar er bestaat ook nog eens de kans dat ze zich er tegenaan gaan bemoeien. En geloof me, een Ikea kast in elkaar zetten is al lastig genoeg met zijn tweeën. Dus hadden we gegeten op kantoor, een kant en klare Appie Heijn maaltijd want we hadden natuurlijk niet voor niets een magnetron. Ons bedrijf huurde twee kamers in een bedrijvencentrum en zoals dat gaat in zo’n centrum, liggen die kamers uiteraard niet naast elkaar.

We liepen dus altijd al heel wat af van kamer naar kamer, alsof we in een groot bedrijf werkzaam waren. Na het eten, toen de gangen donker waren en de meeste mensen wel naar huis, trokken we richting de andere kamer om vol goeie moed de stellingen in elkaar te zetten. Vol goede moed begonnen we. En als snel merkte we dat het heel goed was dat het avond en dus rustig was op kantoor. Al snel hingen we in de meest vreemde posities over elkaar heen, armen en benen vreemd doorelkaar heen gewrongen proberend om en de onderdelen vast te houden, op zijn plaats en ook nog eens de schroefjes er in te draaien. Vanaf de gang moet het een geweldig plaatje geweest zijn dat het roddelcircuit zeker op gang had gebracht.

Maar nu zit zij daar aan die tafel, zwoegend om het deel paard uit de gehaktballen te peuteren en het vervolgens weer tot paard terug te kneden. Een paar dagen daarvoor hoorde ik een slager op de radio vertellen over het vlees van het paard. Dat waar nu iedereen van gaat stuiteren was vroeger heel gewoon. Paarden zorgden voor het vervoer en als het beest dood ging, at je het op. Het klinkt simpel maar als je er te lang over denkt wordt het toch weer bizar. Stel je voor dat je buurman overlijdt en de familie nodigt je een paar dagen later uit voor een diner. Tja, hij is toch dood dus zonde om weg te gooien.

Terug naar het paard en mijn vriendin want even vraag ik me af of wel alle onderdelen in die zweutse ballen zit. Als ik het haar vraag kijkt ze me warrig en vragend aan, verdiept als ze was in het paardenproject. Dan begint ze te lachen en zegt: ‘nee natuurlijk niet. Ik heb toch niet voor niks nog drie lasagnes in de koelkast liggen’. 

Het gaat zo snel

“Het gaat zo snel, gaat allemaal zo snel. Eenmaal geknipperd met de ogen is de tijd zomaar gevlogen. Denk je net dit is het wel. Het gaat allemaal zo snel.“ schalt Paul de Leeuw uit mijn radio. Pff inderdaad, het gaat allemaal zo snel.

Op facebook zie ik een berichtje van haar “Ja hoor het is zover, Peter ziet Abraham”. Ik lees het nog een keer en nog een keer. In mijn beleving is Peter ergens in de 20. Ineens besef ik dat ook andere mensen ouder worden.

Zij was de oudste dochter van vrienden van mijn ouders. Heel vroeger woonde ze tegenover ons maar dat kan ik me niet herinneren. Toen ik 9 maanden was verhuisden wij. Vroeger gingen we wel samen op vakantie, met de tent naar Duitsland. In mijn beleving echt mega ver weg. We vertrokken om 4 of 5 uur in de ochtend en stopten dan tig keer onder andere om te ontbijten en koffie en limonade te drinken en uiteraard de nodige plaspauzes. In de auto werden van de achterbanken bedjes gemaakt. Vooral praktisch omdat er dan van alles tussen de stoelen en de bank gestopt kon worden. Het liefst zat ik bij hun in de auto. Lekker gezellig spelletjes doen. De rit leek uren te duren. Uiteraard door de pauzes maar ook omdat mijn moeder en ik wagenziek werden. Eén jaar stopten we alleen voor haar 13 keer op de heenweg. Misschien dat mede daarom de rit zo lang duurde in plaats van de twee en half uur die Google nu aangeeft naar Cochem.

Zij was ouder dan ik en ik keek mega tegen haar op. Later kreeg zij al verkering met Peter. In mijn ogen waren zij het perfecte stel. Leuk samen maar ook nog eens een knap stel om te zien. In de jaren daarna trouwden ze en zij was natuurlijk een prachtige bruid. Weer later kregen ze twee kinderen, een jongen en een meisje. Het ideaalplaatje maar dan zonder labrador. Of ze andere dieren hadden, kan ik me dan weer niet herinneren.

Langzaam verloren we contact. Zoals dat gaat met vriendschappen van je ouders. Je vliegt beide uit en eigenlijk zagen we elkaar alleen nog met bruiloften, kraamvisites en bleef het daar bij. Sinds begin dit jaar hebben we elkaar weer gevonden op Facebook en zie ik af en toe wat van haar leven. En nu dat berichtje. Ineens besefte ik weer dat ze oudste is van ons twee. In al die jaren was zij in mijn ogen niet ouder geworden en ik wel. Onbewust had ik de rollen omgedraaid. Nog steeds was zij het ideaal maar nu jong. Dat doet de tijd dus met je. Je herinneringen veranderen, passen zich aan jouw gedachte aan. Je tempo veranderd, je idealen, je mening maar dus ook je beeld van anderen. Soms zou ik de tijd wel even stil willen zetten. Gewoon stopzetten en even niets doen. Soms wil ik terugkijken en de dingen van mijn jeugd weer opnieuw beleven, opnieuw voelen. En soms zou ik in de toekomst willen kijken.

“Peter ziet abraham”. Ik verleg de leeftijd van Peter van 25 naar 50 en pas mijn beeld aan. Hun zoon is inmiddels 18 geworden. Zij ziet er overigens nog steeds fantastisch uit en ze zijn nog steeds gelukkig bij elkaar. Dat gelukkig bedenk ik er maar even voor het gemak bij want op Facebook weet je dat maar nooit zeker. Misschien had ik toch wat meer in contact moeten blijven, mijn ideaal wat vaker in beeld. Zou het geholpen hebben??

Het gaat zo snel, gaat allemaal zo snel. Weer beloof ik mezelf van het hier en het nu te genieten. Rust te creëren zodat ik het nu ook mee maak in plaats van dat ik mezelf voor bij zie komen rennen. En om af en toe eens stil te staan. Het mag best snel…. als het maar niet door mijn vingers glipt.

De wereld van de schone schijn

Ik lees ze ook. Bijna elke dag. Ik doe er zelfs zelf aan mee. De berichten op Facebook, twitter en andere media. Verhalen van bekende en onbekende mensen. Onbekende die bijna bekenden zijn geworden, je lijkt te kennen omdat je zoveel van ze leest. Maar wat betekenen ze nu eigenlijk, die berichten. Ik noem ze “De wereld van de schone schijn”. Want wat lees ik nu echt? Als ik nadenk besef ik des te meer dat het allemaal niets zegt. De berichten van verdriet of pijn of van zoveel stralend geluk; de uiterlijke schijn. Oké, de enkeling daar gelaten die welgemeend een ander een hart onder de riem steekt.  En die het dan nog eens echt meent ook. Dat is mooi. Want eerlijk is eerlijk, die zijn er ook. Een klein handje vol. Maar voor de rest…. Dezelfde mensen vervelen je dagelijks met hun klaagzang over hoe zwaar het leven is. Per dag zie je de reacties minderen. Want niemand zit te wachten op steeds hetzelfde verdriet. Maar te vrolijk is ook niet goed. Daar wacht al helemaal niemand op, zo lijkt het. De mensheid wil toch graag dat het de ander net wat slechter vergaat. Dan lijkt het eigen leven namelijk zo slecht nog niet. En is je leven even niet zoals je wil, dan creëer je mooie berichten voor de buitenwereld. Het meest trieste is, dat een aantal er zelf nog in gelooft ook.

Wat er echt gebeurd, dat lees je niet. Echte gevoelens lees je hooguit als je een beetje tussen de regels door kunt lezen. Prille relaties houden hun geluk angstvallig verborgen. Genieten van elkaar met verschillende redenen hun geluk niet op het internet te delen. De een wil met rust gelaten worden alleen maar tijd voor elkaar, de buitenwereld is vergeten. De ander wacht liever even af of deze prille liefde stand zal houden, want op veroordelingen zit men niet te wachten. En weer een ander kan niets delen omdat er nog een ex in het spel is waardoor men voorzichtig om dient te gaan met een ieders gevoel.  Het echte verdriet lees je ook niet. Dat blijft in de mens. Komt zelden naar buiten en dan liever anoniem. Verdriet, echt verdriet is te zwaar om zomaar op een Facebook te delen. De enkeling daargelaten dan. En daar heeft iedereen dan weer een mening over.

Vandaag lees ik over een man en een vrouw. Ik weet dat ze problemen hebben, ken ze van vrij dichtbij. Het gaat niet goed, dat zie je aan hem en ook aan haar. Ooit kregen ze een relatie maar dat liep fout. Later bleek dat ze elkaar niet konden missen en kwamen ze weer bij elkaar. Ze gingen noodgedwongen samenwonen. Te vroeg zo bleek en dus zocht zij een andere woning. De liefde bleef. Het kruipt waar het niet gaan kan. Samen gingen ze op zoek naar een woning. Gezamenlijk, dat zou het oplossen. Want eerlijk is eerlijk, daar waar een man makkelijk bij een vrouw in huis zijn intrek neemt, is dat voor een vrouw die bij de man gaat wonen toch net even anders. Mannen komen van mars en vrouwen van Venus. Ik geloof er in. En omdat de cupido’s steeds maar tussen mars en venus heen en weer moesten vliegen, is besloten deze twee wezens samen op aarde te planten. Makkelijker voor de cupido’s maar wel een wereld vol verwarring. Dat de cupido’s daardoor tijd overhielden en er dus niets anders op zat dan er boze duiveltjes bij te plaatsen die menig relaties stuk maakten, is op zich een beetje jammer maar de realistische oplossing van het geheel. De cupido’s hebben hun handen weer vol aan nieuwe samengestelde relaties en ook voor de duiveltjes blijkt er werk genoeg in deze tijd van recessie.

Maar goed, terug naar de man en de vrouw van het verhaal. Ze vonden hun huis, hun liefdesnestje en streken neer. Eerst samen, maar in de weekenden waren daar ook haar dochter, af en toe zijn kinderen. Daarna kwam er een bij hen wonen en kwam af ten toe haar dochter uit weer een andere relatie erbij.  Het leek rozengeur en maneschijn en  als je “de schone schijn” mocht geloven liep het leven perfect. Maar af en toe als ik hem aankeek, zag ik de zorgen op zijn gezicht. En zij, zij reageerde soms geprikkeld, niet zoals voorheen. Tot een tijd geleden het bericht kwam dat ze apart zouden gaan wonen. De relatie was niet over maar het bleek te zwaar. De lasten van het verleden speelden hen parten. Latten zou het worden. Dat dit druk op de relatie zet hoef ik natuurlijk niet uit te leggen.  De dozen stonden al in huis opgestapeld. Als stilleven van het genomen besluit. Wachtend op een huis om heen te gaan. En zo kwam het bericht dat het over was. Uit, over en uit, uitelkaar, nog voor zij verhuisd was, nog voor ze aan het latten hadden kunnen ruiken. Een paar dagen later besloten ze het toch weer te proberen. Op “de schone schijn” verscheen niets van dat alles. Behalve het feit dat ze hun houten huwelijk vierden, behalve dan het feit dat ze nooit getrouwd waren. Ondertussen heeft hij in zijn vakantie hard gewerkt aan haar nieuwe huis.  In de media verschijnen alleen de berichten hoe gezellig ze het hebben in het weekend. Dat hij daarvoor het weekend met zijn kinderen maar “even een weekendje vooruitschuift” staat er jammerlijk genoeg weer niet bij. Ik kan het niet helpen dat ik me afvraag of het nu goed gaat of dat zij in het stadium verkeren van niet de buitenwereld maar zich zelf voor de gek houden. En hoop van harte dat ik het mis heb.

Tegelijk weet ik van een andere relatie, een nieuwe relatie. Heel pril maar erg gelukkig met elkaar. Ook deze vind ik niet terug op de wereld van de “schone schijn”. Simpel weg omdat zij hun geluk nog niet kunnen delen met de buitenwereld. Als je ze aan kijkt, straalt het geluk van hun gezichten. Maar beide dragen het verleden met zich mee. Per dag komen er wat bekenden bij die horen over hun nieuwe geluk. Maar op internet zou je bijna denken dat ze elkaar niet kennen.

Facebook, twitter, hyves, foursquare etc. We weten zoveel van elkaar en ondertussen waarschijnlijk minder dan ooit.