Ik pas

Vandaag ben ik bang

voor wat er komen gaat
En eigenlijk weet ik dan
dan het is al te laat.

Gooi ik de dobbelstenen
of zeg ik dat ik pas?
Ik wil gewoon mijn leven
zoals het was

In een onverwachte hoek

‘En soms zit een glimlach in een onverwachte hoek’ lees ik. Het briefje is verstopt onder mijn laptop. Bedoelt om pas later te vinden. Maar zoals altijd ontdek ik het geheel per ongeluk al veel eerder. Alsof ik gedreven wordt naar plaatsen waar iets op me ligt te wachten. Maar het doel is niet minder. Een brede glimlacht trekt van oor naar oor. En als ik twee dagen later het briefje opnieuw zie, glimlach ik weer net zo hard.

Op de dagelijkse kalender lees ik ‘als een ongeluk in een klein hoekje zit, zit het geluk dan in de rest?’ Ik vraag me even af hoeveel hoekjes er zijn. En of dat kleine hoekje dicht in de buurt ligt van de onverwachte hoek. Of dat het ongeluk naast de glimlach ligt en het een keuze is welke je gaat kiezen.

Geluk is een keuze, net als ongeluk. Alleen wordt het de één heel wat moeilijker gemaakt dan de ander. Waar kies je voor. Ga je je lot aan en kies je er voor om ondanks alles gelukkig te blijven. Blijf je lachen, blijf je volhouden en doorgaan? Of ga je bij de pakken neer zitten en geef je de moed op? Het leven is niet altijd even makkelijk, dat weet ik ook zeker wel. En uiteraard zijn er tijden waarop het geluk makkelijker op te pakken is dan anders. Maar het is wel je eigen keuze. Als je wil is er genoeg geluk te vinden. Het zit namelijk in de kleine dingen die niets kosten. Die voor iedereen op te rapen zijn.

Als ik denk aan gelukkig zijn, denk ik aan wandelen over het strand. Het oprapen van schelpen die dan jarenlang als stille getuigen in mijn huis blijven liggen. Aan een eerste sneeuwvlok of een eerste zonnestraal. Aan bloemen die uitkomen of aan de teksten in de badkamer. Geschreven met shampoo op de douchedeur. Aan samen op de bank zitten als de kinderen in bed liggen. Aan de knipoog over tafel heen die alle andere aanwezige ontgaat. Aan het kopje koffie speciaal voor mij. Geluk is niet te koop. Simpelweg omdat het niets kost en tegelijk zo kostbaar is.

Als ik mijn werk klaar heb, pak ik de verslagen van mijn bureau om ze in de map te doen. Het blad onder de transparante bureaulegger wordt weer zichtbaar. ‘En soms zit een glimlach in een onverwachte hoek’ lees ik opnieuw. En weer komt er een grote glimlach op mijn gezicht. De onverwachte hoek is zeker niet het kleine hoekje, weet ik ineens zeker. De onverwachte hoek is de rest. Zoveel grote glimlachen passen nooit in een klein hoekje.

Door een roze bril

“Je hebt van die mensen” zegt hij “je hebt één ding mee, en alles zit tegen”. Ik kijk hem niet begrijpend aan. Waar heeft hij het in hemelsnaam over. Blijkbaar spreekt mijn gezicht boekdelen. “Nou je kent het wel” zegt hij “dat je denkt dat iets mee zit of dat je iets leuks hebt, maar dat het dan altijd mis gaat”. “Ik geloof dat ik het begin te begrijpen” zeg ik voorzichtig. “Ik ben zo iemand” vervolgt hij. Ik frons want daar kan ik me nou niks bij voorstellen.

“Als ik een auto koop” legt hij uit “dan zeg ik als ik de deur uit ga ‘tot gauw’ tegen de verkoper omdat er altijd gelijk weer wat mis is.” Ik ken ze wel hoor, de 12 ambachten, 13 ongelukken types. De mensen die nou net niet voor het geluk geboren zijn. Maar ik kan me hem niet zo voorstellen. Nu ken ik hem niet zo goed maar het lijkt me gewoon geen Jan ongeluk. Zo’n ongeluksvogel die in zeven sloten tegelijk loopt. Of meestal valt dan samen met een ander, want een ongeluk zit altijd in een klein hoekje en komt zelden alleen. Dat heeft dan weer als voordeel dat je gezellig met zijn tweeën bent. Hoewel je daar dan weer niet gelukkig mee hoeft te zijn als de ander een stuk ongeluk blijkt te zijn.  Maar dat terzijde.

Zelf zei ik afgelopen week nog toen ik een spelletje verloren had “ongelukkig in het spel, gelukkig in de liefde”. Kijk dat heet dan weer een geluk bij een ongeluk. Tenminste als het zo werkt dan.. Dat moet ik nog even afwachten natuurlijk. Geluk en ongeluk liggen zo dicht bij elkaar. En de liefde heeft er vaak wel wat mee te maken. Geen enkel woord dat zoveel lading heeft. Dat zoveel tegelijk uitstraalt. Geen woord waarbij iedereen andere voorstellingen en ideeën heeft en toch ook iedereen weer precies hetzelfde denkt. Maar waar ligt de grens tussen gelukkig en ongelukkig zijn.

“Liefde maakt blind,” zegt men. Ligt daar de grens? Ik weet het niet. Ik kijk graag door een roze bril en dat blind ben ik toch al half met bijna min 6. Zonder bril krijg ik niet zoveel mee. Behalve dan als je op neusafstand tegen me aan hangt. Dan krijg ik het wel voor elkaar zwoel in je ogen te kijken. Zwoel is namelijk niet zo moeilijk als je toch geen steek kunt zien. Misschien toch de liefde die me blind maakt. Ik weet alleen niet of je nu door zo’n roze bril beter ziet. Ik prijs me gelukkig dat ik meestal geen steek zie en niet alleen in de verliefde periodes. Mijn ogen gaan blijkbaar daarna ook niet beter functioneren. Dus daar is geluk en ongeluk niet aan af te meten.

Hoe gaat dat dan, vraag ik mij af. Hoe zit het bij de pechvogels. Bij de Jan of kees ongeluk. Pieten hebben daar vast geen last van, die zijn zo precies…. Hoe zit het met deze mannen en waarschijnlijk ook wel vrouwen hoewel je daar niemand over hoort. Zijn die in verliefde status net zo ongelukkig. Of drijven ze dan op hun wolk de misère gewoon voorbij? Vergeten ze plotseling te struikelen en nemen ze de mankementen aan die nieuwe auto maar gewoon voor lief. Of horen en zien ze niet meer wat er gebeurd en kunnen ze het leven beter aan. Zijn alle nare episodes in het leven ineens filosofisch beter geworden. Als ik er zo over nadenk, komen er zoveel vragen in me op dat ik even wilde dat hij hier tegenover me zat. Volgende keer toch maar eens vragen…..