Ons dùrrup II; Snowboots, dikke sokken en crocs

Het gras onder mijn voeten is nat maar nog niet zo drassig als ik had verwacht. Ik kijk naar mijn charmante snowboots die net als mijn dikke grijze sokken en crocs duidelijk vallen onder de categorie “zo krijg je nooit verkering” en stel vast dat het misschien wat overdreven is. Als ik een man met dochter in de speeltuin zie, blik ik naar beneden en stap parmantig door.

Het is zondag en ik loop mijn rondje met de hond. Even hoofd leegmaken en doorstappen. Ik geniet van het waterig doorkomende zonnetje en het geluid van het klotsende water. Een klein stukje verder merk ik dat ik mijn oncharmante schoeisel niet voor niets aangetrokken heb en bagger ik verder door de blubber. Achter me hoor ik iemand roepen. Even later stuift een klein hondje voorbij op weg naar de grote zwarte labrador. Vol enthousiasme begint ze te springen en uit te dagen. De grote zwarte hond kijkt even toe en gooit dan gezellig haar staart de lucht in en kwispelt er lustig op los. Zo dollen de twee samen verder. Ik blijf stil staan kijken en geniet.

Dan staat de vrouw naast me en komt er nog een ander klein hondje kijken. Die is duidelijk wat minder brutaal en vind het maar eng allemaal. Zoals dat hoort als je een hond hebt, beginnen de mevrouw en ik een gesprek. Ik raad de zwarte hond aan om maar even niet te springen en zo enthousiast te doen, maar de mevrouw wijst op haar kleding. Ze is al even charmant gekleed als ik met uiteraard bijpassend schoeisel. Want zo hoort dat al je met de hond gaat wandelen. We hebben dus gelijk een band en eigenlijk voel ik me dus gewoon een keer juist gekleed met mijn laarzen. Van de zomer kan ik ook vast wel op de crocs naar buiten die de lieve oude man als sexy bestempelde, maar me nog dezelfde dag de tip gaf om ze toch maar niet meer aan te doen. Waarom is iedereen zo bezorgd of ik nog wel verkering krijg. Beetje vent weet heus wel dat ik als het er op aan komt de hoge hakken voor hem aan doe.

Als vanzelf lopen we samen verder. Ze verteld me over de gestolen auto die hier een paar dagen geleden gevonden is. Ik weet van niets. Is dat omdat ik er nog maar pas woon of omdat ik altijd van alles schijn te missen. Vertelde ooit een oude overbuurman mij dat een van mijn overburen uit elkaar waren, had ik daar niets van gemerkt. Duidelijk is dat ik niet genoeg naar buiten kijk.  “Oh al een half jaar hoor” zei hij en vertelde me gelijk alle andere roddels uit de buurt. Koffie drinken met hem en ik was weer helemaal up-to-date. Tenminste dat dacht ik. Een paar dagen later toen er ineens gezellige roze slingers aan het huis hingen, kwam ik er achter dat ik ook niet had mee gekregen dat zijn vrouw zwanger was.

De aardige mevrouw verteld verder over de auto en hoe die weggesleept was waardoor de blubber nu nog een graadje erger is. We lopen pratend verder alsof we elkaar al jaren kennen. Zo gaat dat hier in ons dorp. Als we aan het einde van het dijkje zijn zoals ze het pad langs het water noemt, zeggen we elkaar gedag. Veel plezier vanmiddag. Want uiteraard hebben we ook onze plannen voor die dag maar gelijk besproken. Ik voel me gelijk meer thuis hier en hoop dat ik haar volgende keer weer tegen kom.

 

Blond is gewoon echt geen keuze

“Kom, we gaan naar huis” zeg ik en draai me om. Ze loopt achter me aan. Eenmaal weer thuis bij de voordeur steek ik mijn hand in mijn zak en voel. Niets. De andere hand in mijn andere jaszak, ook niets. Ik voel nog een keer en nog een keer, alsof mijn zakken zo groot zijn dat ik het niet gelijk zou voelen. Maar niks. Geen sleutels. Daar sta ik dan op kerstavond voor mijn eigen huisdeur met de hond, zonder sleutels. En niemand in de omgeving die een sleutel heeft.

Gelukkig heb ik dan wel weer mijn telefoon in mijn zak gedaan. Tja prioriteiten he…  Vanmiddag dacht ik er nog aan dat er nog geen sleutel bij de buren ligt. Niet dat ik daar wat mee opgeschoten zou zijn want mijn buurvrouw is duidelijk niet thuis. Ook de handige man een paar deuren verder is er niet. Niet zo heel vreemd natuurlijk want het is kerstavond. De sleutelservice belooft mij binnen een uur terug te bellen en dan kan iemand mij vertellen of ze er iets mee kunnen. Dan bel ik mijn vriendin. Eigenlijk om te vragen of ze een ladder heeft, want boven staat een raam open.  “Ja uh, blond he” zeg ik en nog geen tien minuten later staat ze voor de deur…. Redder in noodgevallen. Gewapend met een schroefboormachine, twee kleerhangers, een elastiek, badmintonracket , een ijzeren staaf en haar standaard big smile die zonder woorden zegt “kom maar op dat varkentje gaan we wel eens wassen” of te wel “geen dooie dingen baas” zoals zij placht te zeggen.  

Mijn vriendin blijkt iemand met ervaring alleen mijn deur is dat duidelijk niet. Of misschien weer wel want een en ander zit erg goed dicht gespijkerd. Dat inbreken zo leuk is, had ik dan weer nooit kunnen denken. We lachen heel wat af om onze eigen uitspraken waarvan ik de details beter binnen kamers kan houden. Voor zover dat mogelijk is natuurlijk als je buitengesloten voor de voordeur staat. Dat je overigens gewoon in kunt breken op kerstavond en dat je daarbij niet eens zachtjes hoeft te doen, is me wel duidelijk. Geen mens merkt ons op tijdens onze verwoede pogingen en heel stil zijn we niet eens. Ook het bonken van de stalen pijp tegen het hout waarmee de brievenbus aan de binnenkant dichtgespijkerd is, levert geen resultaat op. Tenminste niet qua aandacht van buurtbewoners. Wel van de poes die van de gelegenheid gebruikt maakt om het huis eens goed te verkennen. Ik neem me direct ook voor om de poes te trainen in deuren open maken. Moet kunnen want die is niet blond.

Blond of blont, vraagt iemand me een paar dagen later. Uhhh nou blondt eigenlijk. Vroeger al hoorde ik altijd alle blondjesmoppen als eerste. En langzaam aan is “sorry blond he” mijn motto geworden. Nu ben ik inmiddels niet meer zo blond en ook niet zo blont meer als vroeger maar toch is het errug makkelijk. Ooit verfde ik mijn haar bruin maar zei uit gewoonte een dag later “ja sorry blond”. De man tegenover me keek me ineens erg “blont” aan met vragende ogen. Sindsdien is bruin geen optie meer.

Twee dagen later loop ik met sleutels weer naar buiten om eens heerlijk mijn hoofd leeg te maken en te genieten van de buitenlucht. Nog amper de straat uit begint het te gieten. Het rondje wordt zo kort mogelijk en even later kom ik met sleutel maar wel als een verzopen kat weer thuis. Als ik een berichtje op twitter plaats, krijg ik het antwoord “buienradar”.  Pff ja dat had gekund. Maar ja…. “blond is gewoon echt geen keuze”.