Kippenvel

We zitten aan tafel en eten. Ineens zegt zoonlief: “mijnleraar is een mooi mens”. Ik laat de woorden even op me inwerken en vraag me afwat hij bedoeld. Dan vraag ik nog even wat hij zei. “Dat mijn leraar een mooimens is” herhaalt hij geduldig. “Hoezo dan” vraag ik.  “Nou volgende week gaan ze op school weer skiën”zegt hij. “Ach” zeg ik niet geheel zonder spot “en je leraar offert zich op ommee te gaan?” “Ja” zegt hij, “maar hij spaart zelf ook het hele jaar om tezorgen dat de kinderen waarvan de ouders echt het geld niet kunnen missen.” Ikvoel spontaan kippenvel op mijn armen komen. “Wow” zeg ik dan “je leraar isinderdaad een heel mooi mens”. 

Gelukkig zie ik ze steeds vaker. Mooie mensen. De mensendie echt leven en niet alleen voor zich zelf. Vandaag was ik er bij zo een. Eenmooi gesprek hadden we en blij was ik dat ik eindelijk weer de energie had omme weer aan te sluiten. Geroerd was ik toen hij zei dat ze me maar even gelatenhadden. Al zo veel aan mijn hoofd. Ik ken ze pas een jaar, hem ietsjes langer.Maar ze lezen mijn gedachten in mijn ogen. Ze kijken echt. Ze zien je om wie jebent en respecteren je. Dat is mooi. Nog steeds ben ik blij dat ze mij vroegenom aan te sluiten en mee te werken aan zo’n mooi project. Grote stoere mannenzijn het, met een heel klein hartje.

We bespraken een prachtig initiatief, zijn initiatief dateen beetje uit de klauwen groeit. We keken naar een filmpje op het internet.Weer even kijken waar je het allemaal voor doet. En ineens liepen de tranenover mijn gezicht. Ook zijn ogen zag ik blinken. Net als toen in het Agora.Want daar doen we het voor. De mensen die geen keuze hebben. De mensen dievechten en de hoop dat we het ooit anders kunnen maken. Hoe kun je leven zonderje in te zetten voor je medemens. Gelukkig zijn er veel van dit soort mensen.

Komende week zijn ze er ook weer. Mensen die proberen vrijwillig metinzet een verschil te maken. Vorig jaar werd ik verrast. Eigenlijk vond ik datik niet zoveel speciaals had gedaan. Want er zijn nog zoveel anderen die nogveel meer doen. De afgelopen tijd heb ik een aantal taken in vrijwilligerswerk afgestoten.Ik weet dat het nu beter is, maar ergens knaagt het. En dus scheen vandaag dezon weer, voelde ik de energie weer stromen om me vol te kunnen storten opzoiets moois. Jammer blijf ik het vinden dat het nodig is om te vertellen datde mensen die wat extra’s doen speciaal zijn.

En had ik nog geen wensen voor 2013, dan ventileer ik nude wens dat we allemaal wat meer stil staan bij onze naaste en (nog) eens watvaker iets voor de ander over hebben. Laten we eens wat minder praten over water mis is met de maatschappij en laten we dit jaar eens focussen op de mooiemensen die in het groot of in het klein een verschil maken. Laten we eenvoorbeeld nemen deze mooie mensen zoals de leraar van mijn zoon. De mensen die echtleven en echt kijken. Maar laten we ook stil staan bij de kinderen die dit zienen daardoor eerder hun voorbeeld zullen volgen. Want zij zijn de toekomst. Latenwe met zijn allen nog vaker een mooi voorbeeld zijn.  

Kleine dingen maken een groot verschil

“Jongens, ze komt er aan hoor” zeiden ze dan en blijkbaar kwamen dan alle belangrijke vragen nog “even” ter sprake. Ze wist dat het werkte maar hoorde later pas hoe goed het ook werkte. Later toen ze niet meer voor de directeur maar voor een van zijn management teamleden werkte.

In die jaren deed ze veel invalwerk als secretaresse. Dat betekende in dit geval amper drie uur inwerktijd en dan gewoon aan de slag. Zes weken de taak van de directiesecretaresse van een bedrijf met 400 man overnemen. Een eigen werkwijze had ze daardoor gecreëerd. Een werkwijze waarmee ze overal haar werk kon doen. En soms veranderde er dingen binnen zo’n bedrijf waar ze zelf geen idee van had. Zoals in dit geval.

De secretaresse die ze moest vervangen was van het type “ik ben de secretaresse van de directeur dus niet zeuren, ik heb wel wat beters te doen”. En zo zat zij nou net niet in elkaar.  Ze staat nu eenmaal graag voor andere klaar en beseft dat ze juist in haar vak iedereen binnen het bedrijf nodig heeft om haar werk goed te kunnen uitvoeren. Als vanzelf had ze de eerste dag al gesprekken met de koffiejuffrouw. Was ze geïnteresseerd in de mensen van de postkamer en hielp ze degene die niet wist hoe je een fax moest verzenden. Niet omdat het handig was maar omdat ze een echte interesse in de mensen had. En al die mensen stonden dan ook voor haar klaar als ze eens iets met spoed moest regelen. Ze zat anders in elkaar en dat merkte de directeur ook.

“Ja hallo, ik ben hier de directeur” sloeg hij met zijn vuist lachend op tafel toen zij aan één stuk door ratelde of hij dit al gedaan had, die teruggebeld, en dat al geschreven. “Nou doe er wat aan, neem de leiding” zei ze dan lachend terug. Binnen een paar dagen wisten ze wel wat ze aan elkaar hadden. En gingen ze voor elkaar door het vuur. Zij streepte met gemak uren in zijn agenda weg met vage teksten en zorgde er voor dat hij daardoor tijd kreeg om zijn werk ook te kunnen doen. Afspraken bracht ze terug naar de minimale tijd door de persoon eerst zijn verhaal per e-mail te laten sturen zodat haar baas zich op zijn gemak kon inlezen. Ze klopte vijf minuten voor een volgende afspraak op de deur en zei dan “denk je aan je volgende afspraak”. Spijkers met koppen werden er dan geslagen. Hij kreeg zijn imago van op tijd zijn weer terug en er kwam rust in de tent. Had hij weer tijd om eens door zijn bedrijf te lopen en te zien wat er speelde.  

Tussen afspraken door belde hij even naar kantoor en konden ze lachen om van alles wat er gebeurde. Kwam hij laat van afspraken terug, had zij altijd wel een stuk fruit of broodje voor hem klaar liggen. En hij, hij sprak regelmatig zijn waardering uit. Liet blijken hoe prettig het was dat ze van alles deed om hem echt te ondersteunen. Na die zes weken werd ze gevraagd om een van de management teamleden te ondersteunen. Zijn secretaresse zou er drie maanden uit zijn wegens een operatie. Een heel andere baan waarin ze naast een manager een afdeling van 70 personen ondersteunde. De meeste mensen kende ze al en als vanzelf rolde ze die baan in.

“Weet je wel dat de directeur  veel relaxter is geworden sinds jij voor hem ging werken” zei hij in die tijd tegen haar. Nee dat wist ze niet, ze kende hem daarvoor natuurlijk ook niet. “Maar ik doe niks speciaals” had ze nog gezegd. “Misschien is het dat juist” antwoordde hij. “Het zijn die kleine dingen die jij niks noemt, die een groot verschil maken”.

De lessen van het leven

Drie weken was hij in haar leven. “Bijna vier”, fluistert ze nauwelijks hoorbaar. Als ik haar aankijk zie ik dat ze in gedachten de dagen telt maar haar eigen woorden eigenlijk niet gelooft. Zo kort en toch...…  Ze begrijpt het nog steeds niet. En vooral niet hoe het zoveel invloed kan hebben op haar. “Waarom” is wat haar bezig houdt. Want ze gelooft in de lessen van het leven. Niets is voor niets. Dat geeft haar hou vast en dat heeft ze nodig.

Buitenstaanders vinden haar een sterke vrouw. Ze kan bijna alles, doet alles en alles vol overgave en altijd met een lach. Ze staat altijd klaar voor anderen. Slechts een paar mensen zien haar twijfel, haar angst, haar onrust en haar onmacht. Bij haar is het alles of niets. Ze gaat er voor of laat het gaan. Gaat ze er voor dan gaat ze er vol voor. Heb je haar vriendschap, dan heb je die voorgoed. Zo ook in de liefde. Ze gelooft in de liefde. Niet in dat er langzaam wel iets gaat groeien. Tenminste niet voor haar. Ze moet het voelen, meteen vanaf de eerste oogopslag. Bam, het is er of niet. En als het er is…… dan gaat ze er voor. Vol en met overtuiging. En ook als is ze al zo vaak teleurgesteld, ze blijft er in geloven. “Liefde is een spel, helaas verlies ik meestal” las ze deze week op twitter. Ze moest er om lachen. “Eens win ik”, zei het stemmetje in haar hoofd. Verliezen staat niet in haar woordenboek.

Even dacht ze het gevonden te hebben. De liefde. Haar zielsverwant. Hij wandelde zomaar haar leven binnen alsof hij er altijd al geweest was. Maar na 3 weken en 2 dagen liep hij er ook zomaar weer uit. Eerst had ze het nog niet door. Dacht ze nog dat hij druk was met het congres waar hij heen was. Twee smsjes heeft ze nog gehad, meer niet. Zijn overhemden hangen als stille getuigen nog in haar kast. Nu zoekt ze naar de zin van dit alles. Haar les.

Hij geloofde niet in een leven na de dood en dus was het leven nu zwaar. Moest het eigenlijk zinvol zijn. Belangrijk. Hij voelde zich schuldig dat hij een dochter op de wereld gezet had. Want ook haar leven was eindig en dat was zijn schuld vond hij. Hij wilde zoveel dat hij alles verloren had. Zij weet eigenlijk niet waarin ze gelooft. Maar geloven doet wel. Vol en oprecht. Ze weet en voelt dat er meer is tussen hemel en aarde ook al kan ze dat niet tastbaar maken. Ze gelooft in de kracht van het goede en dat je met kleine dingen een groot verschil kunt maken. Dat onbekende krachten haar leiden. Haar de lessen geven van het bestaan. Misschien is dit wel haar les. Ze had hem nodig. Nodig dat hij haar zomaar liet vallen, hard en met heel veel pijn en verdriet zodat ze weer dicht bij haar eigen gevoel kon komen. Zodat ze weer kon groeien in haar geloof.

Ze kijkt me met betraande ogen aan. Om af te sluiten moet je boos worden had haar coach gezegd. “Maar ik voelt het niet”, zegt ze zacht tegen mij, “ik ben niet boos.” Ik zie dat ze het meent. Zij gelooft niet in boosheid of haat, dat is haar te makkelijk. Ze heeft het hem vergeven. Ze gelooft namelijk liever in het goede in de mens. Zij leeft haar leven in al haar facetten. Zij gaat niets uit de weg en kiest liever het bijna onbegaanbare kronkelige kiezelpad dan de makkelijk begaanbare snelweg van het leven. En dat pad legt ze af, helemaal tot aan het einde. Met vallen en opstaan, met schaafwonden en blauwe plekken. Maar zij ziet onderweg de mooiste bloemen, onbeschrijfbare uitzichten. Ze voelt de ochtenddauw en ondergaat de ondergaande zon. Zij leeft het leven, in al haar facetten.