Sterker dan

Laat de angst in deze tijd

ons niet overmannen

Laten we die heel snel

uit ons leven bannen

Laten we nog meer 

vanuit ons hart gaan leven

En elkaar liefde geven

Want sterker dan 

terrorisme, angst en pijn 

zal altijd liefde blijven zijn

Canal parade

Dansen op boten

met zijn allen door de gracht

zingen, dansen, feesten

tot diep in de nacht

En of je nu van mannen

of meer van vrouwen houdt

We zijn allemaal gelijk

Alles is goed en niks is fout

Heimwee

Ineens is het er, zomaar vanuit het niets. Het is dat zomergevoel als ik buiten loop, dat liedje dat me raakt, de geur van de zee of het is er als ik eten sta te koken en door het raam naar buiten kijk. Er valt ook geen touw aan vast te knopen wanneer of waarom. Ineens is het er, een gevoel van heimwee.

Over het algemeen ben ik toch aardig optimistisch. Tenminste dat denk ik zelf. Ik kijk graag vooruit en ik heb weinig nodig om gelukkig te zijn. Geluk zit voor mij in de kleine dingen. Intens genieten kan ik van een bloem in het gras, een zonnestraal op het water of een vogel die fluit. Van een grapje tussendoor, een telefoontje, van het ruisen van de wind die waait en zelfs van de regen als die op het juiste moment mijn autoruit schoonspoelt.  En juist die kleine dingen roepen de laatste tijd ineens een gevoel van heimwee op. Zo’n melancholisch gevoel dat je overvalt en alleen maar kunt ondergaan. Stil laat ik het dan ook maar gebeuren.

Heimwee. Heb ik heimwee en naar wat dan? Waarom? Vandaag nog sms’te ik naar iemand dat het leven een reis is waarin je vooral je zelf elke dag beter leert kennen. Een mooie reis die ik het liefst zou af leggen over het strand langs de zee. En ja dan mag het best wel waaien, stormen af en toe. Ik ben nou eenmaal meer van de zee dan van de bergen hoewel die symbolisch natuurlijk veel mooier je levenspad kunnen verwoorden. Want wie loopt er nou zijn hele leven over een vlak pad. Niemand toch. Er zijn altijd ups en downs. Want zonder downs zouden de ups geen ups zijn.  Ik weet niet of ik altijd de juiste keuzes gemaakt heb, maar wie weet dat wel. Menig kruispunt ben ik overgestoken, soms sloeg ik linksaf en soms ook recht.

Is het de zon die overvloedig schijnt de afgelopen weken? Is het het gevoel van rust wat ik in mezelf gevonden heb, dat er nu ook tijd is voor melancholie? Is het het zwart-witte stippeltjes jurkje dat is gisteren in Amsterdam kocht en wat het gevoel van 1920 oproept. Het gevoel in een oude film te lopen en foto’s te maken met een gelige gloed.  Ik weet het niet. Vanmiddag liep ik van de supermarkt naar huis. Gelukzalig bedenkend hoe fijn het is dat je in de vakantie zoveel tijd hebt dat je het je kunt veroorloven om lopend naar de winkel te gaan. Met zonnebril en mijn haren los wapperend in de wind. Aan mijn voeten slippers waardoor het lange gras aan mijn voeten kietelde. De zon voelde warm op mijn huid en de lucht rook naar vakantie. Van ver hoorde ik een auto aankomen vermengd met het geluid van water dat zachtjes tegen de kant aan klotste. En ineens was het er… dat gevoel van heimwee naar iets wat ik blijkbaar mis.

Overvallen vraag ik me af of ik bij de laatste splitsing de juiste kant op gelopen ben… of heb ik even daarvoor misschien al een afslag gemist?

Sporten zonder drempels

“Hier doe ik het voor” zegt ze en maakt met haar armen een weids gebaar naar het veld vol met sporters. Ze staat naast me en straalt. Zij is een bijzondere vrouw. Een vrouw met haar hart op de juiste plaats. Je merkt aan alles dat zij dit werk doet met hart en ziel. Met passie. Zij is Sonja Robben, directeur van het Ronald MC Donald Centre. Een Centre dat meer doet dan “alleen” kinderen met een beperking laten sporten.

Als ik de parkeerplaats oprij, zie ik het Centre al in de verte. Ik loop naar het eerste gebouw bij de ingang en vraag naar Sonja Robben. Met haar heb ik vandaag een gesprek, hier op dit bijzondere terrein.  “Ziet u dat blauwe gedeelte daar?” Ik knik. ”Daar is de receptie en daar kunt u zich melden.” Ik bedank en loop verder. Bij de receptie word ik welkom geheten door een man in een keurig beveiligingsuniform en een vriendelijke jonge man in een rolstoel. Na een telefoontje begeleidt hij mij naar het restaurant boven en vraagt of ik wat te drinken wil. Sonja is nog in bespreking hoor ik van hem en even later van een collega die mij nogmaals welkom heet. De vriendelijkheid is echt en puur. Een verademing. In de ruimte waar ik zit, is een gezellige drukte gaande en er hangt een prettige rustige sfeer. Helemaal op mijn gemak pak ik mijn telefoon en notitie blok, noteer wat afspraken en ga op in mijn omgeving.   

Even later komt Sonja naar me toe en neemt plaats aan de tafel. Als vanzelf begint ze te vertellen en hoewel ik een verhaal over het sporten verwacht, word ik verrast met de achtergrond van de mensen om ons heen die hun werk doen. Het verhaal achter het Centre. Nu 53 Wajongers met 5 coaches regelen samen met heel veel vrijwilligers al het werk binnen het Centre. De trots is van haar gezicht te lezen als ze het heeft over de 40 “medewerkers” die in de afgelopen tijd hun diploma hebben gehaald. “1/3 heeft zelfs niveau 2 gehaald”, vertelt ze enthousiast. Het Centre laat niet alleen jongeren met een beperking sporten maar geeft mensen die sinds jonge leeftijd een arbeidsbeperking hebben en vallen onder de Wet werk en Arbeidsondersteuning Jonggehandicapten (kort gezegd Wajongers) ook een kans. Binnen het Centre hebben ze hiervoor drie stromingen; schoonmaak, receptie/toezicht en horeca/bar, die in een soort carrousel uitgeprobeerd kunnen worden.  We praten over de nieuwe instroom van afgelopen september en hoe men twee keer per jaar kan instromen om het felbegeerde papiertje te behalen, het diploma dat centraal staat voor verder kunnen in de maatschappij.

“Wil je de rest zien” vraagt ze. Uiteraard, ik wil alles zien! Enthousiast als ik geworden ben door haar verhalen en houding. We lopen naar een gigantische gymzaal, eigenlijk 3 gymzalen aan elkaar die ook weer gescheiden kunnen worden. Alleen op de vloer mis ik iets. In eerste instantie merk ik het niet, doet het alleen wat kaal aan alsof het nog niet af is. Tot ze vertelt dat hier de lijnen door led verlichting zichtbaar worden zodat de sporters niet al te veel prikkels krijgen. We lopen verder naar beneden waar we een fitnessruimte zien (geheel gesponsord zoals veel binnen dit complex) en dojo waar de kinderen judo en karate doen. De ruimte heeft een vloer die eigenlijk één grote mat is, ideaal voor deze kinderen. Vanuit de dojo lopen we verder en vertelt ze over de 2 voetbalvelden. De één met kunstgras en de ander met gewoon gras want voetvallen moet je op echt gras kunnen doen. Eromheen ligt een atletiekbaan en nog iets verder ligt nog een baan voor de fietsers. Daarachter zien we nog een  zogenaamd “Cruyfveldje” dat weer inzetbaar is voor meerdere sporten.

Als we van het ene gebouw naar het andere lopen, zie ik dat er echt aan alles gedacht is. De lockers met vingerscan en braille. Overal aangepaste toiletten en kleedruimtes tot in detail gedacht aan mensen met een beperking en hun ouders/begeleiders. Zo ook de gigantische lift die een heel team rolstoelsporters tegelijk naar boven kan brengen. Het zwembad met verstelbare bodem maar ook hier weer de aanpassingen qua geluid om prikkels zo min mogelijk te maken. Na de rondleiding praten we nog over de leveranciers die dit Centre mede mogelijk maken door hun sponsoring. Over de instanties die nog denken in beperkingen in plaats van in mogelijkheden en wat het Centre biedt aan de kinderen maar ook aan de ouders. Het verhaal is compleet.

Ze is een bijzonder vrouw die staat achter een bijzonder project.  Als iemand het voor elkaar kan krijgen is zij het wel. Dromen zal ze blijven hebben. Klaar zal het nooit zijn. Want altijd weer zal ze andere mogelijkheden zien. Een volgende doelgroep willen bereiken. Ik kijk weer naar het veld vol met sporters,  sporters met een beperking die eindelijk zonder beperkingen kunnen genieten. Want daar doet ze het voor.