Alleen

Ik heb graag mensen om mij heen
maar soms ben ik ook graag alleen
Dan duik ik weg in mijn gedachtenbrij
en is de wereld heel even
alleen van mij

Op de rotonde

‘Ik blijf maar in kringetjes draaien’ zegt ze. Het is zondagmiddag en we zitten met een glas wijn op de bank. Ze vertelt en vertelt en ik luister en herken veel van wat ze zegt. ‘Ik kan mijn gedachten gewoon niet stoppen’ zucht ze ‘en ik word er zo moe van’. Ze lacht maar haar ogen doen niet mee. Maar ik weet hoe machteloos je je kunt voelen door je eigen gedachten.

Mijn vriendin zit op een rotonde in haar leven en weet niet meer welke afslag ze moet nemen. Besluiteloos loopt ze door, het ene rondje na het andere en hoe langer ze loopt hoe meer het haar duizelt. Niet raar natuurlijk als je bedenkt dat je op een rotonde in rondjes loopt. Ik neem nog een slok wijn en vraag me af of een mens eigenlijk wel op een rotonde wil zijn. In de plaats waar ik lang woonde, werd ooit bijna elk kruispunt vervangen door een rotonde. Om de doorstroom te bevorderen zo kopten de berichten in de krant. Doorgaan moeten we in de huidige maatschappij. En liefst steeds sneller.  Maar van wie eigenlijk? En zijn we gaan baas over ons eigen leven? Bepalen we zelf niet meer waar ze heen gaan en of we doorlopen of stil staan?

 ‘Wat kan er gebeuren?’ vraag ik en weet dat dat ze nu “alles” denkt.

‘Misschien moet je even stoppen’ opper ik, ‘gewoon even stil gaan staan.’ Ze kijkt me verbaasd aan. Stil gaan staan?  Maar… Ze stopt en denkt na. ‘Wat kan er gebeuren?’ vraag ik en weet dat dat ze nu “alles” denkt. ‘Er kan een file ontstaan’ help ik haar op weg, maar ach staat daar ons land elke dag niet vol van?’ Ze kijkt me schuin aan maar er is nog geen lachje te bekennen. ‘Er kan iemand op je botsen’ ga ik rustig verder. ‘Maar ach, deuken heb je nu ook al. Wie weet wat voor leuk moment het op kan leveren’. Langzaam zie ik haar ontspannen. In haar ogen zie ik haar gedachten vliegensvlug heen een weer gaan.

De rotondes in mijn vorige woonplaats zijn inmiddels weer vervangen voor kruispunten. En een is voorzien van een rotonde boven het kruispunt, voor fietsers die gewoon af kunnen stappen en het hele kruispunt een rustig kunnen overzien. En eigenlijk is dat wat we in ons leven misschien ook wel moeten doen. Af en toe eens even stil staan. Wachten voor het rode licht en kijken of je inderdaad nog de goede kant op gaat. Je keuzes duidelijk en helder moeten nemen in een ‘ga ik rechtsaf, linksaf of toch rechtdoor?’. Bewuster dan op een rotonde waar we volgens de Tom Tom geen kant meer op gaan maar een eerste, tweede, derde of andere afslag nemen. Waar we te makkelijk weer gewoon omdraaien, zonder moeite, zodat we te laat zien dat we te snel omgedraaid zijn en beter nog even door hadden kunnen gaan.

En ach wat kan je gebeuren? Stel je blijft even te lang stil staan. Stel dat je levenslicht inmiddels op groen staat en jij staat nog even stil. Wie zal er gaan toeteren en waarom? Hooguit kan het leven van anderen ook even stil staan. Krijgen zij ook even de tijd om te overwegen waar ze staan en of ze inderdaad die kant wel op willen gaan. 

Mijn ZEN moment

Het gaat als vanzelf, je hoeft er niet bij na te denken. Mijn handen pakken een nat shirt uit de mand en kloppen het uit en hang het over de railing van het trappengat. Als mijn linkerhand het shirt loslaat, heeft mijn rechterhand het volgende stuk wasgoed alweer gepakt.

Routine, gewoonte. Oervervelend saai en dus gaat het vanzelf. Als geautomatiseerd, voorgeprogrammeerd. En precies dat is het. Dat maakt dat ik zo rustig kan nadenken terwijl ik de natte was uit de machine haal, alles uitklop en sorteer en daarna met knijpers aan de lijn hang. Ik hoef er niet bij na te denken. Mijn handen doen automatisch het werk. Ik scan zelfs de was waar nog een vlek op zit en dump die ervaren als ik ben terug in de mand. Maar dan niet “in” de mand maar “over de rand”, anders gaat het natte stuk wasgoed verstikken en komt het “weer” er in. Volledig geprogrammeerd in mijn jonge jaren.

“Wat heb je er aan” hoor ik je al denken. Maar toen ik daar weer op een regenachtige druilerige dag zo gedachteloos de was aan het sorteren en ophangen was, merkte ik dat het mijn rust moment is. Mijn ZEN moment. In de tuin wroeten is er ook zo een. Maar ja als het regent heeft dat ineens niet meer mijn voorkeur. En terwijl ik de was van de trommel richting wasrek transporteer, denk ik rustig na over de zin van het leven en alles wat daar bij komt kijken.

Als vanzelf orden ik mijn gedachten moeiteloos net zoals de was. Met elk shirt of elke broek die ik uitklop en ophang, komt er orde in  de hoeveelheid gedachten die door mijn hoofd gaan elke dag. Of het nu zakelijk of privé is, moeiteloos schijn ik ze te sorteren op grootte, kleur en hoe snel ze opdrogen / op te lossen zijn. Met elke knijper die ik pak en waarmee ik ze ophang, krijgt een opdracht, een probleem of wat dan ook structuur.

Ooit was het washok mijn vluchtoord. Wilde ik alleen zijn, met rust gelaten worden, de hectiek of wat dan ook ontvluchten, vluchtte ik naar mijn washok. Geen mens die mij daar kwam zoeken of laat staan mee helpen.  Dat is voorbij maar de was doen geeft me nog steeds een rustig gevoel. Niet als ik naar de lege mand kijk en ik me bedenk hoe lang het duurt voor die weer vol zit….. Maar het in een ritme sorteren en ophangen van de was… de wereld even op hold zetten. De gedachten zonder ze te veroordelen door mijn hoofd laten gaan. Niet denken maar gewoon maar laten gebeuren.

Mijn Zen moment denk ik als ik als ik naar beneden loop als alles weer hangt en in mijn hoofd weer tot rust gekomen is. Geamuseerd kijk ik naar de kinderen en de grote vlek die mijn zoon op zijn shirt geproduceerd heeft. Pff denk ik. Morgen weer was. Dan glijdt er een glimlach over mijn gezicht en denk ik…. Morgen weer een ZEN moment.