De kleine blonde heks

‘Ik ben een heks’ zegt ze, en slaat haar kleine armpjes vast om mij heen. ‘Oh daarom vind ik je zo leuk’ zeg ik ‘ik ben ook een heks’. Mijn kleine blonde heks knikt en kijkt me als dank stralend aan.

Ze heeft nog geen idee wat een heks is en al helemaal niet waarom ik haar vertel dat ik ook een heks ben. Samen lachen we en betoveren we de tuin zodat de zon gaat schijnen. Ik vraag haar of ze vliegen op de bezem ook zo leuk vindt en zwier haar in het rond. Haar zusje kijkt van een afstandje toe en besluit dan dat ze er ook bij wil horen. ‘Welkom bij de heksenkring’ zeg ik.

Toveren kan, ze die kleine heks, al vanaf het moment dat ik haar de eerste keer zag, heeft ze mij betoverd. Maar het zou mij niet verbazen als er meer in dat kleine ding schuilt. Ik denk aan mijn eigen blonde heksenkind dat ’s nachts de dingen droom die de volgende dag gebeuren. Die zonder er bij na te denken de vinger op de zere plekken kan leggen. Niet altijd even welkom kan ik je melden. Maar ik weet ook dat ze er weinig aan kan doen.

Hoe vaak heb ik niet op mijn kop gekregen van mijn moeder. Omdat ik weer eens een vraag zomaar stelde die blijkbaar net besproken was in de kamer ernaast. Beticht van afluisteren ben ik vaak maar ik deed het nooit. En ze was nooit blij als ik per ongeluk een kastje open deed waar het cadeautje voor mijn verjaardag lag. Geloven dat ik niet op zoek was maar dat het ‘zomaar’ gebeurde, deed ze natuurlijk niet. Dat ik dromen had die later uitkwamen, durfde ik niet te vertellen. En dat ik sommige dingen zomaar wist, al helemaal niet.

Inmiddels weet ik dat ik niet de enige ben. Heerlijk om mensen om je heen te krijgen die snappen waarom jij de dingen doet omdat je gevoel het zo vertelt. Dat je de dingen soms al weet voor ze vertelt zijn. Maar ook hoe lastig het is om zo op je gevoel te durven vertrouwen want oh wat willen we toch graag bevestigingen. De wereld wil de dingen begrijpen dus leg maar eens uit waarom. 

Ja ik geloof in wat anderen toeval noemen. Ik hoor, voel, ruik en zie soms dingen die anderen niet horen, voelen en zien. Maar vooral weet ik het zonder te kunnen weten. Ik kan pijn weghalen met mijn handen. Voel wanneer er iets te gebeuren al kan ik soms niet benoemen wat en al helemaal niet waarom. En nog heel veel meer. Maar al die dingen maken het leven niet altijd makkelijker. Maken dat je je soms erg eenzaam voelt. En als ik het bij de voordeur probeer te ontwijken, komt het gewoon via de achterdeur of een bovenraampje weer terug naar binnen.

Langzaam leer ik de dingen te accepteren en er grip op te krijgen. Bij mijn heksenkring, waar de opperheks ons vertrouwen geeft en helpt. Waar we niet op bezems vliegen en geen drankjes brouwen. En ook op de weegschaal komt er altijd een gewicht te staan, en helaas altijd nog meer dan ik graag zou willen. Niks nul kilogrammen maar ik hoef dan ook niet op de heksenwaag. De heksen van tegenwoordig zijn mannen en vrouwen die hoog sensitief zijn en die je overal tegen komt. Meer dan toen ik klein was, is er van alles te lezen over gevoeligheid en nieuwetijdskinderen. En van mij mag het nog bekender worden.

De kleine blonde heks knuffelt mij nog een keer extra en legt haar hoofdje tegen mij aan en dat was precies wat ik nodig had. Twee turven hoog is ze maar zo bijzonder. 

Hekserij

“Als je nu niet stopt met vervelen, laat ik vanavond het plafond naar beneden komen” zei ik ooit. We hadden een paar dagen daarvoor de sleutel van onze woning gekregen en zoals dat bijna hoort bij een nieuwe woning zat alles tegen. Die avond witte hij het plafonnetje van de overloop. Nadat het klaar was en hij de slaapkamer inliep, viel spontaan het hele zo juist gewitte plafond naar beneden. Sindsdien heb ik de bijnaam “heks”.

Als we spelletjes spelen met een dobbelsteen, gooi ik bijna steevast dat wat ik graag zou willen gooien. En blijken andere zelfs ook nog eens te gooien wat op dat moment wenselijk is voor mij. “Geluk in het spel” noemde ik het altijd. En dat kan wel kloppen want zo gelukkig in de liefde was ik de laatste jaren niet. De kinderen denken daar alleen heel anders over en kiezen liever een spel zonder de “dubieuze dobbelsteen factor”.

Ook over de gezellige bezem bij de voordeur werden grappen gemaakt. En als ik na deze verhalen de wierook aan doe, bekijkt men mij ineens met andere ogen. Tijdens ons bezoek aan het Dungeon in Amsterdam moest ik uiteraard naar voren komen. Ik bleek schuldig te zijn aan hekserij. Langzaam raak ik er aan gewend, de grappen en de grollen. Speel ik steevast elk jaar een van de heksen bij het nachtspel van de vereniging en laat ik de gebruikelijke opmerkingen als “goh moet jij je niet verkleden” en “heb je je zondags jurk aangedaan” maar gelaten over mij heen komen. Ik raak er zo aan gewend dat toen ik laatst ergens mijn gewicht in moest vullen, wat ik gewoontegetrouw altijd probeer te omzeilen, ik maar gewoon 0 kg invulde.

Gelukkig woon ik in Nederland. Hier kan dat. In Papoea-Nieuw-Guinea werd eerder deze week een 20 jarige vrouw beschuldigd van hekserij en levend verbrand. Gewoon op klaarlichte dag en zelfs voor de ogen van honderden toeschouwers. Ik knipper met mijn ogen en laat de zin even in werken. Dat was toch in de jaren….  Een vrouw van 20 jaar met een kind. Beschuldigd van hekserij door familieleden van een overleden jongetje van 6 jaar. Veroordeeld door de premier. De rillingen lopen over mijn rug als ik lees dat de vrouw gemarteld is met een ijzeren staaf, vastgebonden, overgoten met benzine en vervolgens in brand gestoken op een stapel autobanden en afval. De politie heeft niemand aangehouden en wie het gedaan hebben is onbekend. Tenminste dat meldt het nieuws. Voor de ogen van honderden toeschouwers maar ze weten niet wie het gedaan heeft.

Natuurlijk weet ik niet wat er aan vooraf gegaan was. In vroeger jaren werd op verschillende manieren getest of iemand een heks was voor men tot vervolging overging. Misschien hebben ze haar ook wel getest op de middeleeuwse manieren. Een heks zou bijvoorbeeld buitengewoon licht zijn en daardoor op water kunnen blijven drijven. Een vrouw die verdacht werd van hekserij werd in het water geworpen. Bleef zij drijven dan was bewezen dat zij een heks was en belandde op de brandstapel. Maar bleef ze niet drijven, dan was daarmee haar onschuld bewezen. Helaas was meestal de vrouw dan al verdronken. Heel even denk ik aan alle keren dat ik in het zwembad lag, gewoon heerlijk drijvend op mijn rug.

Bij een andere test werden pinnen in de verdachte gestoken. De verdachte moest dan de plekken aanwijzen. Mensen met veel eelt voelden de pin niet goed en hadden pech. Een andere test was de weegschaal of de zogenaamde heksenwaag zoals in Oudewater.  Een heks zou minder wegen dan haar lengte boven een meter in kilo’s. En altijd moest de verdachte zich onder toezicht uitkleden om zo te bewijzen dat er zij geen gewichten in haar kleding verborgen had. Ik haal opgelucht adem. Eindelijk ben ik blij met mijn gewicht. Zelfs met de kilo’s te veel. Want al vul ik dan grappend 0 kg in, de weegschaal thuis geeft duidelijk meer aan.