Hekserij

“Als je nu niet stopt met vervelen, laat ik vanavond het plafond naar beneden komen” zei ik ooit. We hadden een paar dagen daarvoor de sleutel van onze woning gekregen en zoals dat bijna hoort bij een nieuwe woning zat alles tegen. Die avond witte hij het plafonnetje van de overloop. Nadat het klaar was en hij de slaapkamer inliep, viel spontaan het hele zo juist gewitte plafond naar beneden. Sindsdien heb ik de bijnaam “heks”.

Als we spelletjes spelen met een dobbelsteen, gooi ik bijna steevast dat wat ik graag zou willen gooien. En blijken andere zelfs ook nog eens te gooien wat op dat moment wenselijk is voor mij. “Geluk in het spel” noemde ik het altijd. En dat kan wel kloppen want zo gelukkig in de liefde was ik de laatste jaren niet. De kinderen denken daar alleen heel anders over en kiezen liever een spel zonder de “dubieuze dobbelsteen factor”.

Ook over de gezellige bezem bij de voordeur werden grappen gemaakt. En als ik na deze verhalen de wierook aan doe, bekijkt men mij ineens met andere ogen. Tijdens ons bezoek aan het Dungeon in Amsterdam moest ik uiteraard naar voren komen. Ik bleek schuldig te zijn aan hekserij. Langzaam raak ik er aan gewend, de grappen en de grollen. Speel ik steevast elk jaar een van de heksen bij het nachtspel van de vereniging en laat ik de gebruikelijke opmerkingen als “goh moet jij je niet verkleden” en “heb je je zondags jurk aangedaan” maar gelaten over mij heen komen. Ik raak er zo aan gewend dat toen ik laatst ergens mijn gewicht in moest vullen, wat ik gewoontegetrouw altijd probeer te omzeilen, ik maar gewoon 0 kg invulde.

Gelukkig woon ik in Nederland. Hier kan dat. In Papoea-Nieuw-Guinea werd eerder deze week een 20 jarige vrouw beschuldigd van hekserij en levend verbrand. Gewoon op klaarlichte dag en zelfs voor de ogen van honderden toeschouwers. Ik knipper met mijn ogen en laat de zin even in werken. Dat was toch in de jaren….  Een vrouw van 20 jaar met een kind. Beschuldigd van hekserij door familieleden van een overleden jongetje van 6 jaar. Veroordeeld door de premier. De rillingen lopen over mijn rug als ik lees dat de vrouw gemarteld is met een ijzeren staaf, vastgebonden, overgoten met benzine en vervolgens in brand gestoken op een stapel autobanden en afval. De politie heeft niemand aangehouden en wie het gedaan hebben is onbekend. Tenminste dat meldt het nieuws. Voor de ogen van honderden toeschouwers maar ze weten niet wie het gedaan heeft.

Natuurlijk weet ik niet wat er aan vooraf gegaan was. In vroeger jaren werd op verschillende manieren getest of iemand een heks was voor men tot vervolging overging. Misschien hebben ze haar ook wel getest op de middeleeuwse manieren. Een heks zou bijvoorbeeld buitengewoon licht zijn en daardoor op water kunnen blijven drijven. Een vrouw die verdacht werd van hekserij werd in het water geworpen. Bleef zij drijven dan was bewezen dat zij een heks was en belandde op de brandstapel. Maar bleef ze niet drijven, dan was daarmee haar onschuld bewezen. Helaas was meestal de vrouw dan al verdronken. Heel even denk ik aan alle keren dat ik in het zwembad lag, gewoon heerlijk drijvend op mijn rug.

Bij een andere test werden pinnen in de verdachte gestoken. De verdachte moest dan de plekken aanwijzen. Mensen met veel eelt voelden de pin niet goed en hadden pech. Een andere test was de weegschaal of de zogenaamde heksenwaag zoals in Oudewater.  Een heks zou minder wegen dan haar lengte boven een meter in kilo’s. En altijd moest de verdachte zich onder toezicht uitkleden om zo te bewijzen dat er zij geen gewichten in haar kleding verborgen had. Ik haal opgelucht adem. Eindelijk ben ik blij met mijn gewicht. Zelfs met de kilo’s te veel. Want al vul ik dan grappend 0 kg in, de weegschaal thuis geeft duidelijk meer aan.

Help, een ijsbeer op de weg

'Heb je het gehaald, waar je ook naar toe moest vanmorgen?’ verschijnt het berichtje in mijn scherm. ‘Ja joh, echt geen enkel probleem. Was er zo’ antwoord ik dapper. En dat is ook zo. De trap naar beneden was geen enkel probleem. Zelfs zonder dat ik gisteravond gestrooid had. En ook het plaatsnemen aan tafel lukte me prima. Niks files, niks sneeuw, niks voorzichtig. Gewoon aan de slag; want ik werk thuis.

Mijn laptop heb ik naar beneden gehaald. Het boven warm stoken voor een paar uurtjes vind ik zonde en hier kan ik heerlijk naar buiten naar de sneeuw krijgen. Bang dat ik de sneeuwellende niet mee krijg, hoef ik niet te zijn. De radio staat aan en elk kwartier hoor ik dat er op de weg die voor mij het meest vanzelfsprekend zou zijn, nog steeds 23 kilometer file staat en dat is dus echt niet veel. Want ja hoor, ook de rest van Nederland staat gezellig vast. Koffie en chocolademelk mee en je kunt er vast wel wat van maken op de A nog wat. Het winternetwerk event. Gat in de markt.

Zoals altijd is Nederland weer in rep en roer want er is sneeuw. We blijven nou eenmaal een raar volkje. Met kerst willen we allemaal zo graag sneeuw, maar als het dan twee weken later valt, zien we ineens beren op de weg. IJsberen waarschijnlijk. En zoals altijd kopieert de gemiddelde Nederland graag gedrag. In dit geval het gedrag van de ijsbeer die heen en weer loopt en geen meter vooruit komt. Dus staat heel Nederland vast. Dat hoort zo. Dat past bij sneeuw in Nederland. Ga je echter op wintersport, dan rij je in landen als Oostenrijk gewoon lekker door. Daar mag dat namelijk. Daar staan niet de verborgen alleen bij sneeuw zichtbare borden met daarop ‘Pas op! Sneeuw! U dient hier een file te vormen’.

Mijn vriendin vertelde vanmorgen dat zij en sneeuw geen vrienden zijn. Met sneeuw komt ze amper vooruit. Bang om te vallen en in haar geval kan ik me dat heel erg goed voorstellen. ‘Ik denk dat ik maar met de bus boodschappen ga doen’ schrijft ze. Ze is oud genoeg om voor zich zelf te zorgen, maar toch maak ik me ineens zorgen. ‘Laat dochterlief maar boodschappen halen, of maak kliekjesdag’ opper ik. ‘Zet een pot koffie of thee en nestel je op de bank met een boek.’ Ze vindt het wel een optie. ‘Zo worden sneeuw en jij vast wel vrienden’ zeg ik nog ‘en de boodschappen doe je dan op alle dagen dat er geen sneeuw ligt’. Ik weet zeker dat haar gezin dat weinig te kort zal komen hier in Nederland.

Gelukkig is de NS ook al voorbereid. Misschien moeten ze toch eens op werkbezoek in landen als Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Lijkt me een fijne investering. Of roepen ze gewoon maar alvast zodat ze gewaarschuwd hebben. ‘We hadden het toch al voorspeld’. Als ik hoor dat minder treinen inzetten, verlaat de logica mij even. Nu ben ik blond (lees blont) dus misschien is dat de verklaring. Ik zou bijna zeggen, zet meer treinen in. Gelukkig krijgen ze er nog wat storingen bij en is het feest weer compleet. Maar, zo lees ik op Nu.nl, volgens de woordvoerder hebben reizigers zich tevoren goed geïnformeerd over de aangepaste dienstregeling en is alles dus oké. Ik vraag me even af of het gaat om het ‘wij kunnen er niets aan doen’ principe of om de reiziger.

In elk geval hebben we op deze mooie witte dag vanmorgen om 8.40 uur al een nieuw record gehaald van 1003 kilometer. En daarmee hebben we 1999 met 985 kilometer toch maar mooi verslagen. De ANWB verwacht dat de ochtendspits naadloos in de avondspits over zal gaan. Kijk naadloos, daar kan de NS dan weer wat van leren. Ik ben blij dat ik lees dat we het record gehaald hebben. Want wat nou als we er net onder hadden gezeten. Dan had ik me nog schuldig moeten voelen over mijn thuiswerkdag.  

Het rode potlood

“Kijk” denk ik als ik in het stemhokje sta, “hiervoor heb ik dus op de kleuterschool geleerd dat je binnen de lijntjes moet kleuren”. De één noemt het sentiment maar ik vind het toch wel knulligheid ten top in onze moderne maatschappij waar de computer hoogtij viert.

De afgelopen weken moest ik vaak denken aan hoe Nederland van de ene “rage” in het andere valt. Kleurde alle straten in ons land in juni nog helemaal oranje en sloegen de supermarkten massaal door in hun spaaracties met voetbalplaatjes, buddy’s en andere poppetje, in juli en augustus zaten we met zijn alleen voor de buis en achter de computer om de Olympische Spelen te volgen. Heel veel meer sporten gingen we niet zo bleek en dat is dan weer jammer. Maar snel na de Spelen schakelden we al weer over en werden de zenders op tv in beslag genomen met de vraag wat gaat kiezend Nederland doen.

Meer dan eens hoorden we over de zwevende kiezer. Bijna alle partijen waren zich bewust van de kansen om de zwevende kiezer aan zich te binden en met succes zo bleek toen gisteren bekend gemaakt werd dat de zwevende kiezer geland was. Ruim de helft van de zwevende kiezers (53 procent) had bepaald op welke politieke partij hij vandaag zou gaan stemmen.  

Niet alleen de omroepen waren vol van de komende verkiezingen. Ook de kranten stonden bol. Er was geen nieuws te lezen, te horen of te zien waarbij de aankomende verkiezingen niet domineerden. Vooral ook internet was razend populair. Zo  maakten de afgelopen weken in totaal 3,86 miljoen mensen gebruik van de StemWijzer. Vandaag bezochten in drie uur tijd zelfs 110 duizend mensen de StemWijzer, vermeld NU.nl. In de eerste 12 uur van deze woensdag waren dat er zelfs 200 duizend. Gisteravond zorgde het slotdebat voor topdrukte. André Krouwel van het Kieskompas meldt dat zelfs de servers van de site opnieuw moesten worden opgestart, omdat ruim 100 duizend mensen de site bezochten.

En nu sta ik hier in dit stemhokje. Twee heren hebben mij zo net onderzoekend aangekeken of ik wel lijk op de foto in mijn paspoort. Drie keer is mijn naam genoemd, gelukkig weet nu tenminste de hele buurt dat ik gestemd heb, en dat terwijl mijn naam toch echt wel uit te spreken is. Na een goedkeurend knikje kon ik doorlopen naar meneer nummer drie die mij het papieren stembiljet overhandigde. Gewapend met blad draaide ik mij om en verdween één van de drie miezerige stemhokjes. En daar lag hij dan op mij te wachten. Gewoon los, niet eens aan een touwtje want ik woon tenslotte in een keurige buurt. Het rode potlood.

Nota bene vandaag om 19.00 uur zal Apple naar ieders verwachting de iPhone 5 gaan introduceren. Al in 2010 werden er 1,4 miljard mobiele telefoons verkocht en in 2011 was 65% van de verkochte telefoons een zogenaamde smartphone. Een computer is al helemaal niet meer weg te denken in onze maatschappij. Hoewel het wel weer erg ouderwets oogt. Want als je een beetje mee wil doen heb je toch op zijn minst een iPad, iPod, iPhone, een laptop en een groot deel van ons land werkt natuurlijk al lang in de Cloud. En in dat moderne land, waar we zo graag voorop willen lopen, mee willen doen en de trend willen zetten, in dat zelfde land, stemmen wij met het rode potlood.

Ik kleur netjes binnen de lijntjes het rondje van mijn keuze rood. Vouw het stembiljet weer op en laat het in de grote grijze kliko glijden en besluit me er maar niet te veel over op te winden. In elk geval kan ik vanavond weer gewoon aan de kinderen uitleggen waarom school zo ontzettend belangrijk is. Waarom de creatieve vakken er niet alleen voor de lol zijn en waarom kleuren binnen de lijntjes een noodzaak is.