Ik droomde

Ik droomde dat ik naast je zat. Opgekruld tegen je aan in het holletje van je oksel. Je arm lag om mij heen, je benen languit terwijl je voeten op tafel rustte. Een intens gevoel, apart en toch samen een. Jij las een boek en de woorden kwamen zonder te lezen via jou bij mij naar binnen.

Er was niets, alleen de stilte en jouw ademhaling. Af en toe sloeg je een bladzijde om. De zon straalde en voelde heerlijk warm. De wind waaide alle onbelangrijke gedachte uit mijn hoofd. Ik luisterde naar de stilte en alle geluiden die je alleen in stilte kunt horen. Naar de woorden die onbesproken bleven omdat ze niet gezegd hoefden te worden.

Ik rook de geur van buiten vermengd met wierook en de geur van jou. Ineens boog je voorzichtig naar mij toe en drukte een kus op mijn hoofd. Mijn ogen zochten en vonden de jouwe. Zonder woorden alles gezegd in die ene glimlach. 

Hekserij

“Als je nu niet stopt met vervelen, laat ik vanavond het plafond naar beneden komen” zei ik ooit. We hadden een paar dagen daarvoor de sleutel van onze woning gekregen en zoals dat bijna hoort bij een nieuwe woning zat alles tegen. Die avond witte hij het plafonnetje van de overloop. Nadat het klaar was en hij de slaapkamer inliep, viel spontaan het hele zo juist gewitte plafond naar beneden. Sindsdien heb ik de bijnaam “heks”.

Als we spelletjes spelen met een dobbelsteen, gooi ik bijna steevast dat wat ik graag zou willen gooien. En blijken andere zelfs ook nog eens te gooien wat op dat moment wenselijk is voor mij. “Geluk in het spel” noemde ik het altijd. En dat kan wel kloppen want zo gelukkig in de liefde was ik de laatste jaren niet. De kinderen denken daar alleen heel anders over en kiezen liever een spel zonder de “dubieuze dobbelsteen factor”.

Ook over de gezellige bezem bij de voordeur werden grappen gemaakt. En als ik na deze verhalen de wierook aan doe, bekijkt men mij ineens met andere ogen. Tijdens ons bezoek aan het Dungeon in Amsterdam moest ik uiteraard naar voren komen. Ik bleek schuldig te zijn aan hekserij. Langzaam raak ik er aan gewend, de grappen en de grollen. Speel ik steevast elk jaar een van de heksen bij het nachtspel van de vereniging en laat ik de gebruikelijke opmerkingen als “goh moet jij je niet verkleden” en “heb je je zondags jurk aangedaan” maar gelaten over mij heen komen. Ik raak er zo aan gewend dat toen ik laatst ergens mijn gewicht in moest vullen, wat ik gewoontegetrouw altijd probeer te omzeilen, ik maar gewoon 0 kg invulde.

Gelukkig woon ik in Nederland. Hier kan dat. In Papoea-Nieuw-Guinea werd eerder deze week een 20 jarige vrouw beschuldigd van hekserij en levend verbrand. Gewoon op klaarlichte dag en zelfs voor de ogen van honderden toeschouwers. Ik knipper met mijn ogen en laat de zin even in werken. Dat was toch in de jaren….  Een vrouw van 20 jaar met een kind. Beschuldigd van hekserij door familieleden van een overleden jongetje van 6 jaar. Veroordeeld door de premier. De rillingen lopen over mijn rug als ik lees dat de vrouw gemarteld is met een ijzeren staaf, vastgebonden, overgoten met benzine en vervolgens in brand gestoken op een stapel autobanden en afval. De politie heeft niemand aangehouden en wie het gedaan hebben is onbekend. Tenminste dat meldt het nieuws. Voor de ogen van honderden toeschouwers maar ze weten niet wie het gedaan heeft.

Natuurlijk weet ik niet wat er aan vooraf gegaan was. In vroeger jaren werd op verschillende manieren getest of iemand een heks was voor men tot vervolging overging. Misschien hebben ze haar ook wel getest op de middeleeuwse manieren. Een heks zou bijvoorbeeld buitengewoon licht zijn en daardoor op water kunnen blijven drijven. Een vrouw die verdacht werd van hekserij werd in het water geworpen. Bleef zij drijven dan was bewezen dat zij een heks was en belandde op de brandstapel. Maar bleef ze niet drijven, dan was daarmee haar onschuld bewezen. Helaas was meestal de vrouw dan al verdronken. Heel even denk ik aan alle keren dat ik in het zwembad lag, gewoon heerlijk drijvend op mijn rug.

Bij een andere test werden pinnen in de verdachte gestoken. De verdachte moest dan de plekken aanwijzen. Mensen met veel eelt voelden de pin niet goed en hadden pech. Een andere test was de weegschaal of de zogenaamde heksenwaag zoals in Oudewater.  Een heks zou minder wegen dan haar lengte boven een meter in kilo’s. En altijd moest de verdachte zich onder toezicht uitkleden om zo te bewijzen dat er zij geen gewichten in haar kleding verborgen had. Ik haal opgelucht adem. Eindelijk ben ik blij met mijn gewicht. Zelfs met de kilo’s te veel. Want al vul ik dan grappend 0 kg in, de weegschaal thuis geeft duidelijk meer aan.

Nieuwe radio

Hoe laat het is, weet ik niet. En eigenlijk wil ik het ook niet weten. Ik geniet en ik wil vooral niet dat het stopt. De kaarsjes geven de kamer een zacht licht en het vuur knettert in de haard. Op tafel staan twee glazen met witte wijn. Dan stopt de muziek en de stem van Jan van Veen kondigt Candlelight aan op de achtergrond. Het enige voordeel is dat ik nu weet hoe laat het is.

We schieten spontaan in de lach. “Bestaat dat nog steeds?” vraagt hij. Ik knik beschaamd omdat ik het weet. En ik weet het omdat het het enige radio station is die mijn leuke retroachtige radio kan laten horen. De radio en klein en leuk maar muziek harder of zachter zetten is een regelrechte ramp. Een andere zender opzetten is zelfs zo erg dat ik het niet eens meer probeer.

Toen ik nog heel veel jonger was, luisterde ik naar Jan van Veen. Niet zo vaak omdat de programma pas laat uitgezonden werd en ik gewoon naar school moest. Toen vond ik ze prachtig, de ingezonden gedichten. Zijn stem liet me al snel in slaap vallen. Maar dat is zeker een jaar of twintig geleden. Als ik op internet kijk, zie ik dat het programma al ouder is dan ik zelf. En eigenlijk is er aan het programma niets veranderd. Nu ben erg gecharmeerd van oude dingen en van tradities maar deze mag eigenlijk wel aan mijn deur voorbij gaan. Ondertussen wordt het zoveelste gedicht voorgelezen maar de woorden komen niet meer binnen. Alle gedichten lijken op elkaar. En als ze niet op elkaar lijken, laat Jan ze wel op elkaar lijken. “Ik hou van jou, blijf me trouw, ik sta in de kou, wordt mijn vrouw, dan blijf ik voor altijd bij jou.” Vooral het ‘ou’ komt bij me binnen en doet vooral ‘au’ aan mijn oren.

Een paar dagen later parkeer ik de auto en zoek naar nummer 12 in de straat. Als ik aanbel hoor ik al snel de zoemer die de deur laat open gaan. Zoekend loop ik naar boven. Dan hoor ik de muziek en volg mijn gehoor. Kleine zingende engeltjes die mijn oren binnen dansen. Bijzondere engeltjes, gouden stemmetjes maar met weinig om het lijf dansen ze met wiegende heupen een salsa geluid mijn oren binnen. Het is heerlijke muziek en ik moet me bedwingen om niet heupwiegend de trap op te dansen.

Later op de avond zitten we weer op de bank. Een andere bank in een ander huis weliswaar maar verder …….  Hoe laat het is, weet ik weer niet. En eigenlijk wil ik het niet weten. Ik geniet en ik wil vooral niet dat het stopt. De kaarsjes geven de kamer een zacht licht en de geur van wierook verspreid zich. Op tafel staan twee glazen met witte wijn. Alleen de stem van Jan van Veen mist. In plaats daarvan vult de kamer zich met de heerlijkste muziek. Stil luister ik en geniet. Dan neem ik me zelf voor… volgende week koop ik een andere radio.

Lente in aantocht

Het is koud buiten. De krantenjongen loopt met dikke handschoenen, een sjaal en muts voorbij. Ik kijk naar buiten en besluit vandaag lekker binnen te blijven. Ik loop naar het fornuis en kook water voor thee. Als de thee klaar is en ik de haard aan gedaan heb, nestel ik me achter de computer. Heerlijk weer om te schrijven.

De kinderen vermaken zich prima met de nieuwste games op een apparaat waarvan ik de naam ken, maar ook niets meer. Gisteravond vertelde ze onder het eten hoe geweldig het apparaat er uit zag. Enthousiast hoorde ik de verhalen over een klepje dat vervangen was door een schuifje. Ik probeerde nog op de juiste momenten te knikken maar ik denk niet dat ik echt geloofwaardig overkwam. Ik heb er niets mee met die speldingen. De Wii dat snap ik dan nog wel maar verder is elke spelcomputer mij vreemd. En dat is misschien maar goed ook.

Ik ruik hoe de kamer zich vult met een heerlijke wierookgeur en ik staar naar buiten. Zoals altijd zitten er zoveel onderwerpen in mijn hoofd maar op dit moment komt niets naar boven drijven. Dan maar niet denk ik en schenk een kop thee in. Mijn ogen dwalen weer af naar buiten. Ik weet dat het koud is buiten maar zo met het doorkomende zonnetje lijkt het meer op voorjaar. Ik verlang al weer naar de zon en het voorjaar. De bloemen die breekbaar doorkomen en laten zien dat de winter weer bijna voorbij is. De vogels die fluiten en bomen die weer groene blaadjes krijgen. Die eerste tere tekenen dat de lente weer in aantocht is. Het zonnetje nog twijfelend. Maar als je buiten loopt ruikt je het voorjaar. En je voelt het vooral in heel je lijf.

Als ik het raam op een kier zet, hoor ik de geluiden van buiten langzaam naar binnen dringen. Bij de achterburen is blijkbaar een feestje. Ik hoor de kinderen buitenspelen. Het is koud maar toch lijkt alles te twijfelen. Binnen is het huis net zo in tweestrijd. Op de grote tafel staat een boeket met amarillissen. De rode symboliseren voor mij de kerst, de witten geven zacht toe dat kerst voorbij is en ze ook wel naar de lente verlangen. Op de andere tafel staat een bos met tulpen. Ze knikken me lief toe. De lente is in gang gezet, er zijn tulpen in mijn huis gedrongen. Een stukje verderop lachen op het aanrecht de narcisjes me toe. Bollen heb ik in huis gehaald toen de kerstboom er uit zou gaan. De hyacint op het kleine tafeltje toont is nog niet overtuigt maar toont toch al wel een klein beetje roze. De geur houdt ze nog even geheim.

De weerkaart toont dan misschien winter met cijfers beneden nul. Vriezen gaat het de komende dagen, in de nacht maar ook overdag zal het kwik niet boven het vriespunt gaan komen. Ik wil het wel geloven, ik zal wel moeten. Maar in mijn hoofd is de lente al begonnen. Een dikke maillot maar ook een zacht lenteblauw vestje heb ik vanmorgen uit de kast getrokken. Is het mijn verlangen naar de zon? Of is het ‘t verlangen naar alles wat bij de lente hoort. De vogels, de bloemen, het lichte gevoel van geluk. Ik weet het niet.

Het is koud buiten. De krantenjongen loopt met dikke handschoenen, een sjaal en muts voorbij. En ik? Ik kijk naar buiten en besluit dat vandaag de lente begint.

't Huis

Het huis is nog leeg
Niet met spullen, nee dat niet
Maar wel qua “ons verhaal”
Want dat is er nog niet

Het huis is ook zo vol
Vol met spullen en met dozen
En met een ander verleden
Dat ik zo graag wil lozen
 

Er hangt hier nog van alles

Maar met elke doos die ik leeg
Is het alsof ik iets van dat verleden
de kamer uitveeg

Het huis moet nog wennen

Past nog niet helemaal
Maar met elke dag
Komt er een zin bij in “ons verhaal”

Het huis is nog maar een huis

Ik mis in het woord nog de “t”
Dus steek ik de haard, wierook en een kaarsje aan
En misschien valt het dan wel mee