Zonnebril

Kijkend door mijn zonnebril

Is de wereld mooier

Schijnt de zon wat meer

En kunnen kleuren mij meer bekoren

Alles is mooier 

door mijn zonnebril 

Het is daarom dat ik 

zonnelenzen wil

Kleur bekennen

Als ik naar buiten kijk zijn ze er ineens. Een grote stapel gele bladeren bedekt de aarde onder de boom in mijn voortuin. De wat rodere exemplaren hangen nog te glinsteren in de zon. Gisteren heb ik ze nog niet gezien, de gele bladeren op de grond. En ineens overvalt het gevoel mij dat ze daar niet zomaar liggen.

Geel de kleur van wijsheid, helderheid, verstand. Van eigenwaarde en logica. Misschien moet ik ze maar eens loslaten. De herfst liet lang op zich wachten dit jaar en dat is maar goed ook. Ik was er nog niet aan toe om los te laten. Maar nu wel. In het boeddhisme is geel de kleur van wijsheid maar in Egypte en Jordanië staat de kleur voor rouw. In mijn tuin combineren ze prima. De rouw en de wijsheid.

De rodere blaadjes houden nog hardnekkig vast. Niet van plan om los te laten. En ook dat is  goed. De energie en levenskracht van rood heb ik nog nodig. Het vuur en ambitie maar ook de openheid. Het rood van liefde, lijden, offer, strijd, hartstocht en moed. Strijden zal ik, offeren en lijden voor de liefde. Tot de winter komt vol wit, het wit van vreugde, blijdschap, tederheid en liefde.

 'Heel even was er niets anders. Geen verleden, geen toekomst'

Starend naar de blaadjes denk ik aan vorige week, aan de plek waar tere hartvormige blaadjes aan een boom in een waas van mist mij alles vertelden. De rust van het warme water om mijn lichaam, mijn hoofd in de vage mist die boven het water hing. De zachte regen die zilveren druppeltjes vormden aan de bomen om ons heen. De stilte en het alleen samen zijn. Zonder woorden genieten van een perfect moment.

Heel even was er niets anders. Geen verleden, geen toekomst. Alleen het nu. Het samen één zijn zonder verwachtingen. Heel even was er alleen jij en ik alsof het nooit anders was geweest en nooit anders zal worden. En hoewel ik weet dat er nog veel te overbruggen is, is het goed. Goed zoals het is. Een niet uit te leggen gevoel van rust, weten, voelen en vertrouwen. Een niet uit te leggen gevoel van thuis komen.

De blaadjes laten los. Een periode waarin menig het moeilijk heeft en jij niet het minst. Met het korten van de dagen, lijken de emoties hoogtij te vieren. Eerder heb ik het gezien en heb ik machteloos toe moeten kijken. En weer kan ik nu niets anders doen dan er zijn. Maar deze keer zal het anders zijn, deze keer zal ik kleur bekennen. Vandaag beken ik groen. Het groen van vruchtbaarheid, groei en hoop. Van kalmte, geluk, stabiliteit, betrouwbaarheid, bezinning en evenwicht. Het groen van het vierde Chakra dat staat voor de liefde, vriendelijkheid naar jezelf en anderen, geborgenheid en vertrouwen. Van hoop en het vinden van balans. Het groen waarin ‘Ik bemin en word bemind’ centraal staat. Ik zal vertrouwen op mijn gevoel en weten welke kleur van de regenboog vandaag de boventoon zal voeren.

Ik vraag me af waarom ik er nu meer vrede mee heb, meer vertrouwen heb. Dan weet ik dat ik gegroeid ben. Ik laat het iets willen doen los en blijf stil. Ik blijf stil en wacht tot jij zo ver zult zijn. Vol vertrouwen wacht ik en weet ik dat ik op het juiste moment zal weten wat ik moet doen en het rood van liefde het zilveren randje van vast vertrouwen heeft bereikt.

Vuurwerk

Het knalt al de hele dag. Eigenlijk al een paar dagen. Onder andere daardoor weet je dat het oudjaar is. Het heeft wel wat vind ik. Maar tegelijk vind ik het doodeng. Het is mooi maar eigenlijk wil ik alleen kijken. Het liefst naar dat geweldige in de lucht uitelkaar spattende vuurwerk, dat in duizenden stukjes uitelkaar spat.

Hij wil ook vuurwerk maar eigenlijk wil ik dat niet. Ik ben te bang dat er iets gebeurd. Ik begrijp best dat het stoer is en ik een te bezorgde moeder ben. Maar ik zou het mezelf nooit vergeven als er iets gebeuren zou. En dus zit ik al dagen in een strijd. Ooit was het twaalf uur en vierden we oud en nieuw met vrienden. Binnen een minuut nadat ze naar buiten gingen om vuurwerk af te steken, waren ze weer binnen. Zijn hand had hij voor zijn gezicht. Maar het bloed zag ik direct. Nog geen vijf over twaalf zaten ze in de auto richting ziekenhuis en stond ik binnen met acht kinderen met een wel heel dubbel gevoel naar het vuurwerk te kijken. Het is goed gekomen. Zijn oog werd net niet geraakt en over zijn litteken doet hij nu wel stoer. Maar ik heb het nooit meer gedurfd, ze uitnodigen voor oud en nieuw.

Er wordt onderscheid gemaakt tussen lust- of feestvuurwerk en ernst- of professioneel vuurwerk, lees ik op wikipedia. Helaas geeft de site dan alleen de uitleg voor het laatste. Lustvuurwerk…… Daar krijg ik toch echt heel andere gedachte bij. Mijn gedachten dwalen af. Vuurwerk voelde ik, met hem, in mijn droom. Toen hij in mijn ogen keek, duizenden vonken. “Sparkels”. En daarna blussen om te verdrinken. Uren zou ik kunnen kijken. Vannacht werd ik wakker, alleen in bed. De klok vertelde me dat het twee uur was. Geen droom, geen slaap. Dus maar lezen. Vorige week begon ik dan toch maar aan “Vijftig tinten grijs” want tenslotte moet je mee kunnen praten. Niets is zo erg dan dat je er geen mening over hebt. En toen kreeg ik de iPhone. Daarop kan dat gewoon. Nu het ding uit de vensterbank in gebruik is heb ik het boek op mijn telefoon. Heel veel bladzijdes, dat dan weer wel. “En ik spat uiteen in duizend stukjes” lees ik. Vuurwerk denk ik, en mijn gedachten dwalen weer af. Vuurwerk, een nieuw begin. Vonken genoeg. Prachtig geheel met een knal aan het einde. Een boom van licht. Een zee van vuur met de prachtigste kleuren. Alles uit de regenboog in een donkere zwarte nacht. Liefst met de maan die toekijkt.

Vandaag ga ik overstag. Oké, vuurwerk gaat er komen. “Als je iets wil in je leven, moet je er ruimte voor maken” zegt The Secret. En ik wil vuurwerk. “Sparkels” wil ik. “Spattende vonken in de nacht met een prachtknal aan het einde”. Zoonlief is buiten zinnen. Ik hou mijn hart vast maar ik hou stand. Dan tel ik de uren tot “Oud en nieuw”. Wordt het “spelen met vuur” of “genieten van de duizenden uiteenspattende stukjes”?. Ga ik de regenboog zien in de vorm van vonken in de donkere nacht met de maan die toekijkt. Zal de zon de andere dag ook naar mij knipogen. En mag dat vuurwerk dan gewoon wat vaker dan één keer per jaar……

 

 

Het rode potlood

“Kijk” denk ik als ik in het stemhokje sta, “hiervoor heb ik dus op de kleuterschool geleerd dat je binnen de lijntjes moet kleuren”. De één noemt het sentiment maar ik vind het toch wel knulligheid ten top in onze moderne maatschappij waar de computer hoogtij viert.

De afgelopen weken moest ik vaak denken aan hoe Nederland van de ene “rage” in het andere valt. Kleurde alle straten in ons land in juni nog helemaal oranje en sloegen de supermarkten massaal door in hun spaaracties met voetbalplaatjes, buddy’s en andere poppetje, in juli en augustus zaten we met zijn alleen voor de buis en achter de computer om de Olympische Spelen te volgen. Heel veel meer sporten gingen we niet zo bleek en dat is dan weer jammer. Maar snel na de Spelen schakelden we al weer over en werden de zenders op tv in beslag genomen met de vraag wat gaat kiezend Nederland doen.

Meer dan eens hoorden we over de zwevende kiezer. Bijna alle partijen waren zich bewust van de kansen om de zwevende kiezer aan zich te binden en met succes zo bleek toen gisteren bekend gemaakt werd dat de zwevende kiezer geland was. Ruim de helft van de zwevende kiezers (53 procent) had bepaald op welke politieke partij hij vandaag zou gaan stemmen.  

Niet alleen de omroepen waren vol van de komende verkiezingen. Ook de kranten stonden bol. Er was geen nieuws te lezen, te horen of te zien waarbij de aankomende verkiezingen niet domineerden. Vooral ook internet was razend populair. Zo  maakten de afgelopen weken in totaal 3,86 miljoen mensen gebruik van de StemWijzer. Vandaag bezochten in drie uur tijd zelfs 110 duizend mensen de StemWijzer, vermeld NU.nl. In de eerste 12 uur van deze woensdag waren dat er zelfs 200 duizend. Gisteravond zorgde het slotdebat voor topdrukte. André Krouwel van het Kieskompas meldt dat zelfs de servers van de site opnieuw moesten worden opgestart, omdat ruim 100 duizend mensen de site bezochten.

En nu sta ik hier in dit stemhokje. Twee heren hebben mij zo net onderzoekend aangekeken of ik wel lijk op de foto in mijn paspoort. Drie keer is mijn naam genoemd, gelukkig weet nu tenminste de hele buurt dat ik gestemd heb, en dat terwijl mijn naam toch echt wel uit te spreken is. Na een goedkeurend knikje kon ik doorlopen naar meneer nummer drie die mij het papieren stembiljet overhandigde. Gewapend met blad draaide ik mij om en verdween één van de drie miezerige stemhokjes. En daar lag hij dan op mij te wachten. Gewoon los, niet eens aan een touwtje want ik woon tenslotte in een keurige buurt. Het rode potlood.

Nota bene vandaag om 19.00 uur zal Apple naar ieders verwachting de iPhone 5 gaan introduceren. Al in 2010 werden er 1,4 miljard mobiele telefoons verkocht en in 2011 was 65% van de verkochte telefoons een zogenaamde smartphone. Een computer is al helemaal niet meer weg te denken in onze maatschappij. Hoewel het wel weer erg ouderwets oogt. Want als je een beetje mee wil doen heb je toch op zijn minst een iPad, iPod, iPhone, een laptop en een groot deel van ons land werkt natuurlijk al lang in de Cloud. En in dat moderne land, waar we zo graag voorop willen lopen, mee willen doen en de trend willen zetten, in dat zelfde land, stemmen wij met het rode potlood.

Ik kleur netjes binnen de lijntjes het rondje van mijn keuze rood. Vouw het stembiljet weer op en laat het in de grote grijze kliko glijden en besluit me er maar niet te veel over op te winden. In elk geval kan ik vanavond weer gewoon aan de kinderen uitleggen waarom school zo ontzettend belangrijk is. Waarom de creatieve vakken er niet alleen voor de lol zijn en waarom kleuren binnen de lijntjes een noodzaak is.