Als ik naar buiten kijk zijn ze er ineens. Een grote
stapel gele bladeren bedekt de aarde onder de boom in mijn voortuin. De wat
rodere exemplaren hangen nog te glinsteren in de zon. Gisteren heb ik ze nog
niet gezien, de gele bladeren op de grond. En ineens overvalt het gevoel mij
dat ze daar niet zomaar liggen.
Geel de
kleur van wijsheid, helderheid, verstand. Van eigenwaarde en logica. Misschien
moet ik ze maar eens loslaten. De herfst liet lang op zich wachten dit jaar en
dat is maar goed ook. Ik was er nog niet aan toe om los te laten. Maar nu wel.
In het boeddhisme is geel de kleur van wijsheid maar in Egypte en Jordanië
staat de kleur voor rouw. In mijn tuin combineren ze prima. De rouw en de
wijsheid.
De rodere blaadjes
houden nog hardnekkig vast. Niet van plan om los te laten. En ook dat is goed. De energie en levenskracht van rood heb
ik nog nodig. Het vuur en ambitie maar ook de openheid. Het rood van liefde,
lijden, offer, strijd, hartstocht en moed. Strijden zal ik, offeren en lijden
voor de liefde. Tot de winter komt vol wit, het wit van vreugde, blijdschap,
tederheid en liefde.
'Heel even was er niets anders. Geen verleden, geen
toekomst'
Starend
naar de blaadjes denk ik aan vorige week, aan de plek waar tere hartvormige
blaadjes aan een boom in een waas van mist mij alles vertelden. De rust van het
warme water om mijn lichaam, mijn hoofd in de vage mist die boven het water hing.
De zachte regen die zilveren druppeltjes vormden aan de bomen om ons heen. De
stilte en het alleen samen zijn. Zonder woorden genieten van een perfect moment.
Heel even
was er niets anders. Geen verleden, geen toekomst. Alleen het nu. Het samen één
zijn zonder verwachtingen. Heel even was er alleen jij en ik alsof het nooit
anders was geweest en nooit anders zal worden. En hoewel ik weet dat er nog
veel te overbruggen is, is het goed. Goed zoals het is. Een niet uit te leggen
gevoel van rust, weten, voelen en vertrouwen. Een niet uit te leggen gevoel van
thuis komen.
De blaadjes laten los. Een periode waarin menig het
moeilijk heeft en jij niet het minst. Met het korten van de dagen, lijken de emoties hoogtij te
vieren. Eerder heb ik het gezien en heb ik machteloos toe moeten kijken. En
weer kan ik nu niets anders doen dan er zijn. Maar deze keer zal het anders
zijn, deze keer zal ik kleur bekennen. Vandaag beken ik groen. Het groen van vruchtbaarheid, groei en
hoop. Van kalmte, geluk, stabiliteit, betrouwbaarheid, bezinning en evenwicht. Het groen van het vierde Chakra dat staat voor de
liefde, vriendelijkheid naar jezelf en anderen, geborgenheid en vertrouwen. Van
hoop en het vinden van balans. Het groen waarin ‘Ik bemin en word bemind’ centraal
staat. Ik zal vertrouwen op mijn
gevoel en weten welke kleur van de regenboog vandaag de boventoon zal voeren.
Ik vraag me
af waarom ik er nu meer vrede mee heb, meer vertrouwen heb. Dan weet ik dat ik
gegroeid ben. Ik laat het iets willen doen los en blijf stil. Ik blijf stil en
wacht tot jij zo ver zult zijn. Vol vertrouwen wacht ik en weet ik dat ik op
het juiste moment zal weten wat ik moet doen en het rood van liefde het
zilveren randje van vast vertrouwen heeft bereikt.
Die avond pak ik het
schriftje dat ik een maand geleden van mijn dochter kreeg en begin met
schrijven. De eerste dag nog wat onwennig maar het went al snel. Je kan
onuitputtelijk wensen, herinner ik me uit ‘The Secret’. Dus begin ik vol
overgave aan mijn wensenlijst. ‘Ik wens meer evenwicht tussen drukte en rust,
tussen werk en privé, tussen alleen en samen. Ik wens weekenden met tijd voor
hobby’s en werkdagen met werk voor mooie opdrachten. Ik wens dat het goed gaat
met de kinderen, op school, thuis, in hun relaties met vrienden en met mij. Dat
ze goede cijfers halen en veel lol hebben en zich gelukkig voelen. 
