Ze wil het niet, niet zo, niet van hem

Langzaam loop ik naar haar toe en leg mijn hand op haar schouder. “Gaat het wel?” vraag ik zacht. Het meisje huilt, de tranen lopen over haar wangen. “Ik wil het niet, het kan niet, ik wil het niet” zegt ze zacht door haar tranen heen. “Kan ik je helpen” vraag ik, “wil je er over praten”. Ze snikt, dan slaat ze boos met haar hand op de reling. “Verdomme” gilt ze “Ik wil het niet, niet zo, niet van hem” dan stort ze zich hartverscheurend huilend in mijn armen.

De zon schijnt en de radio staat hard. Ik heb een erg fijne afspraak gehad en ben op weg terug naar kantoor. Op de snelweg zet ik de radio nog net een tikkeltje harder en zing uit volle borst mee. De auto voor mij slingert licht en mindert vaart. In één beweging kijk ik in mijn spiegels, zet mijn richtingaanwijzer uit en manoeuvreer mijn auto behendig naar links. Net als ik wil inhalen trekt iets in de auto schuin voor me mijn aandacht waardoor ik vaart minder en opzij naar de bestuurder kijk. Het is een jong meisje. Ik zie dat ze onmachtig met de rug van haar hand probeert haar tranen weg te vegen. Haar gezicht weerspiegeld verdriet, wanhoop. Als ik haar voorbij ben zie ik in mijn spiegel dat  haar richtingaanwijzer inmiddels knippert, waarschijnlijk wil ze de parkeerplaats op die er over een paar honderd meter aan komt. In een opwelling zet ik ook mijn richtingaanwijzer uit en rijd de parkeerplaats op. Het meisje stopt iets verder op en stapt uit. Haar deur blijft openstaan en ze rent naar de rand van het gras. Dan stopt ze bij de reling en even later hangt voorovergebogen over de ijzeren reling. Haar tengere lijf gaat op en neer haar handen voor haar gezicht. Ik stap uit….

Ik sla mijn armen om haar heen en wieg haar zachtjes heen en weer in mijn armen. “Het was al erg genoeg zo” zegt ze “en nu ben ik ook nog zwanger”. Als ze een beetje bijgekomen is leid ik haar naar een bankje even verderop. Als ze zit kijkt ze me aan. “Je hoeft niets te vertellen” zeg ik, “maar misschien lucht het op”. Ze knikt en langzaam verteld ze haar verhaal. Eerst onsamenhangend maar met elke zin die ze verteld voel ik dat ze me meer vertrouwd. De rillingen lopen over mijn rug als ik haar hoor vertellen hoe ze het slachtoffer geworden is van een verkrachting. De boosheid, de woede maar vooral de onmacht en de schaamte. Nog elke nacht wordt ze achtervolgd door nachtmerries. Overdag redt ze het wel. Alleen in de avond naar huis fietsen durft ze niet meer. Inmiddels heeft ze wat gesprekken gehad en dat helpt wel zegt ze. Dan kijkt ze me aan. “En nu ben ik zwanger” zegt ze. Ze zwijgt alsof ze haar eigen woorden nog niet kan geloven. “Ik dacht dat het door de stress kwam” zegt ze en er verschijnt een zuur lachje om haar lippen. “Maar gisteren heb ik zo’n test gehaald” zegt ze. Ze verteld dat ze daarna uren naar de test had gekeken. Ze durfde niet. “Ik besloot tot vandaag te wachten” zegt ze “ik hoopte dat het ondertussen wel goed zou komen”. Het klinkt kinderlijk eenvoudig maar ook vandaag was ze niet ongesteld geworden. Toen had ze alle angst opzij gezet en de test gedaan. Ze begint opnieuw te snikken “ik wil het niet “ fluistert ze “niet zo, dat kan ik een kind niet aandoen”.  “Het is oneerlijk” zegt ze “zoveel vrouwen willen zwanger worden en ik……”.

Met mijn armen om haar heen geslagen denk ik aan het gesprek op de verjaardag van mijn broer gisteren. De een had de opmerking van Kees van der Staaij ter sprake gebracht en de ander had geantwoord dat hij niet snapte dat mensen zich zo druk konden maken om deze uitspraak. “We weten toch al lang dat ze zo denken” was zijn conclusie “dus wat maakt het uit dat hij het zegt”. Ik kijk naar het meisje naast me. Wat als abortus verboden wordt…… wat zou het meisje naast me dan moeten. Wat voor gedachten zullen er dan voor gedachtes door haar hoofd spoken. En staan mensen als van der Staaij dan ook in voor die gevolgen, denken zij daar over na. Ik wens even dat hij hier staat, van een afstandje kan toekijken. Wat zou hij vinden als hij de vader van dit meisje zou zijn, zou hij er dan ook zo over denken.

“Heb je er al met je ouders over gesproken”, hoor ik mezelf vragen. “Niet dat ik nu…” ze kijkt met een soort walging naar haar buik, “zwanger ben” zegt ze dan. Het komt raar uit haar mond maar dat begrijp ik wel. Uit haar verhaal kon ik voelen dat ze een goede band met haar ouders heeft. Ze kijkt me aan en er komt een heel klein lachje op haar gezicht. “Ja” zegt ze dan, “laat ik dat maar doen he”. Ik knik. Na haar ontdekking was ze weggegaan, het moest bezinken. Ze recht haar schouders en haalt diep adem. “Dank je wel” zegt ze.  “Graag gedaan zeg ik simpel.

Als ze wegrijdt kijk ik haar lang na. Ze gaat naar huis, naar haar vader en moeder. Ze heeft mijn telefoonnummer maar diep in mijn hart weet ik dat ze nooit zal bellen. Het is goed zo. Ik zal waarschijnlijk nooit weten hoe haar verhaal verder gaat maar het is goed zo. Dan recht ik mijn schouders en haal diep adem, sta op en loopt terug mijn eigen leven weer in.

Geheime informatiebron

“Hoe weet je dat” vroeg ze verwonderd. “Van Kiki” antwoorde hij simpel. Zijn grote groene ogen keken haar vol vertrouwen aan, alsof hij iets zei dat behoorde tot de normaalste dingen van de wereld. En dat zij dat toch zou moeten begrijpen. “Kiki?” vroeg ze voorzichtig en ze probeerde haar verbazing enigszins te verbergen. Want Kiki, ze had geen flauw idee wie dat was.

Later kon ze zich niet meer herinneren wanneer het begonnen was. Haar zoon zal ongeveer 3 of 4 jaar oud geweest zijn. Misschien was het al wel eerder. De naam Kiki was steeds vaker teruggekomen. Kiki was zijn vriendje en Kiki wist overal het antwoord op. In het begin moest ze er nog wel om lachen maar langzaam aan begon ze te merken dat haar zoon echt antwoorden kon geven die hij op zijn leeftijd helemaal niet kon weten. Zo kon hij uitleggen hoe verzekeringen in elkaar zaten, hoe een spin een web maakte  maar ook wie wat wanneer had gedaan en over hoeveel nachtjes het ging sneeuwen. En elke keer weer als ze hem vroeg hoe hij dat wist, was zijn simpele antwoord dat Kiki dat verteld had. Wanneer hij dan met Kiki sprak heeft ze eigenlijk nooit gevraagd. Haar zoon was er zo van overtuigd dat Kiki bestond en altijd bij hem was, dat ze het maar zo gelaten heeft. Want ach, een beetje fantasie kan toch geen kwaad op die leeftijd.

Later begon ze te twijfelen of Kiki nu gewoon het een denkbeeldige fantasie vriendje was. Maar wat dan Kiki wel was……. Nou het ideale vriendje tot zover. Kiki wist overal een antwoord op, was slim, alleen op de achtergrond aanwezig en bleek ook nog eens over behoorlijk wat normen en waarden te beschikken. Want niet alleen gaf hij haar zoon antwoorden maar leerde hem ongemerkt ook nog eens wat wel en niet mocht. Haar hoorde je dus niet zeuren want welke moeder wil dat nou niet. En daarbij had je bij Kiki geen gezeur over ophalen en brengen, niets te maken met zijn ouders, logeerde hij standaard in het gezin en was koken voor meer niet eens nodig. Idealer kon het bijna niet.    

De omkeer in haar denken kwam toen zowel zoonlief als Kiki er van overtuigd bleken dat er nog een zusje zou komen. Nu hadden zij en haar man geen directe plannen voor nog een baby en dus deed ze het af met het idee dat hij op school vast iets had opgevangen over een zwangere moeder. Vervelender werd het toen diverse mensen haar gingen vragen of ze zwanger was omdat haar zoon regelmatig overal verkondigde dat hij een zusje zou krijgen. Tot op de dag dat ze ontdekte dat ze zwanger was, al 9 weken. In alle drukte had ze inderdaad niet gemerkt dat ze niet ongesteld geworden was. En toen ze na een paar weken gewend waren aan het idee en het aan de kinderen vertelde, wist haar oudste zoon alleen te vertellen dat hij dat al wist en dat de baby een zusje was.

Wat later wist hij haar te vertellen wanneer de baby geboren zou worden “op maandag na Pasen”en was hij zo overtuigd dat ze hem echt niet om de tuin kon leiden om hem wat eerder in bed te leggen met het idee dat hij uitgerust moest zijn als de baby zou komen. Want “mama is het morgen dan maandag” zei hij dan. En op haar “nee” antwoorde hij “oh maar onze baby wordt geboren op maandag”. Het  werd ongemerkt “het verhaal” in de familie. Toch was de verbazing groot toen hij op de voorspelde dag (2 weken na de uitgerekende datum) bij de geboorte van zijn zusje alleen maar zei “dat had de baby toch al aan mij verteld”.

Meer dan 10 jaar zijn we inmiddels verder. Het kleine ventje is inmiddels een kop groter dan zijn moeder. Kiki is inmiddels verleden tijd. Maar haar gedachten heeft hij vaak nog hardop uitgesproken compleet met de mededeling “dat vind jij toch ook mama”. Tja het besef dat je soms beter iets alleen kunt denken is pas in de jaren daarna gekomen. Vaak hoorde hij stemmen, voelde hij stemmingen aan en antwoorde hij op zijn moeders gedachten. Tot hij er echt zelf last van kreeg. Toen heeft ze hem meegenomen naar een vrouw die zijn mogelijkheden om meer op te vangen dan anderen wat meer “dicht” gedraaid heeft. Nu is het rustig in zijn hoofd. Problemen van anderen vangt hij niet langer op. Soms vindt ze dat wel jammer. Want ze is er van overtuigd dat haar zoon met een mooie gave bedeeld is. Maar ze gunt hem ook zo de rust om zich bezig te houden met school, vrienden en het groot en volwassen worden. Heel af en toe verteld ze hem wel eens over vroeger. Over de tijd dat hij wist over hoeveel nachtjes het ging sneeuwen en hij haar met “nee mama, niet Loelila” met zijn 2 jaar al probeerde duidelijk te maken dat de baby in haar buik geen meisje (Julia) maar toch echt een jongen was.  En hoe hij had voorspeld dat er daarna nog een zusje zou komen.

En heel heel heel af en toe verteld ze hem over Kiki.
“Kiki?” vraagt hij dan voorzichtig en probeert zijn  verbazing te verbergen. Want Kiki……… hij heeft geen flauw idee meer wie dat is.