Lieve Sint

Ik hoef geen cadeaus dit jaar

alleen wat liefde voor elkaar

Een knuffel, een arm of een zoen

kunnen zoveel met je doen

Lieve Sint krijg jij dat voor elkaar

dan geef je zoveel mensen

een heel gelukkig jaar

Stilte

Ben je bang voor de stilte

vlucht je in geluid

Ben je bang voor je gedachte

haalt die je onderuit

Kijk je nog wel in de spiegel

en kijk je dan echt

Zie je dan vrede

of zie je een gevecht

Ga eens naar de stilte

en voel wat er dan komt

want alleen de vrede met je zelf

heelt die diepe wond

Oorlog of vrede?

‘Er heerst een oorlog in mij’ zegt ze en kijkt wazig voor haar uit. ‘En in een oorlog zijn altijd alleen maar verliezers.  Maar ik weet niet wat ik moet doen om het te stoppen. Ik weet het niet. Het lijkt wel alsof alles wat ik had, aangevallen wordt. Ik wil het beschermen maar ik kan het niet. Ik kan niet eens mezelf beschermen zonder dat ik geraakt word.’ Ze kijkt me aan, verdriet en wanhoop in haar ogen. ‘Snap je wat ik bedoel?’ vraagt ze dan. En ik knik.

Ik ken het worstelen maar ik kan niet helpen. Niemand kan haar helpen als zij het niet toe laat. En toelaten betekent dat het pijn gaat doen. Heel erg pijn. Dus doet ze liever zich zelf pijn. Wat zou ik haar graag even vasthouden en zeggen dat alles goed komt. Maar komt het goed? Ik weet het niet omdat zij het bepaalt. Ze bepaalt of ze er met haar hart voor zal gaan of met haar verstand gaat kiezen. Zal ze de pijn toelaten of kiest ze voor de schijnveiligheid. Alleen weet ze zelf niet eens dat ze een keuze heeft.

't zijn niet mijn stappen die de grond zo doen trillen of...'

Ook in mij botst het. Het stormt. Ik kan blind varen op mijn gevoel maar dan in eens is er een  situatie waarbij ik zo aan mezelf twijfel omdat ik iets voel of weet maar dat het zo absurd is dat je het gewoon niet kunt geloven. Vol twijfels en vol vragen waar je eigenlijk gewoon een duidelijk antwoord op wilt hebben. Waar ik een antwoord op wil hebben maar wat onmogelijk is om te krijgen. Want wat de toekomst gaat brengen, weten we niet. Dan is het verwarrend. Ik wil grip krijgen zeker als de wereld om mij heen vervaagt. De vragen en antwoorden tollen door mijn hoofd en even weet ik niet meer of deze antwoorden gewoon komen of dat ik ze wens. Of ik wakker ben of droom. Of het oorlog is of vrede?

Het voordeel van storm is dat het opruimt. Dat de blaadjes van de bomen gerukt worden en ergens anders als mest de grond weer vruchtbaar maken. Even zijn de takken somber en droevig en vooral lijken ze zo kwetsbaar. Maar als ze overleven zullen ze voller bloeien dan ooit te voren.

Mijn storm raast door mij heen. Ik weet niet meer waar mijn twijfel, mijn twijfel is. Waar mijn angst, mijn angst is en even weet ik ook niet meer waar mijn vertrouwen in mijzelf gebleven is. Is mijn twijfel nu mijn of jouw twijfel of lopen onze wegen door elkaar? De angst die ik voel, wiens angst is dat? Mijn grenzen zijn dat eigenlijk wel grenzen. En waar zijn jouw grenzen? Waar ben jij? Mijn rust is verdwenen en ik voel de strijd die woedt. De strijd die niet mijn strijd is maar doordat ik mij zo verbonden voel met de anders alsnog mijn strijd geworden is. De grond trilt onder mijn voeten. Ik wil het wel stoppen maar het zijn niet mijn stappen die de grond zo doen trillen of toch wel? Verbaasd kijk ik om mij heen. Ik adem diep in en sluit mijn ogen. De oorlog maakt alleen slachtoffers. Dus laat het in hemelsnaam vrede zijn met alleen een paar flinke stormen want die overleef ik wel. Laat het maar eens echt stormen en laten alle takken maar eens kaal worden. Laat de boom kwetsbaar zijn maar echt. En laat dan in mei de boom weer gaan bloeien. Gaan bloeien als nooit daarvoor.

Het vogelvrouwtje

Schuifelend met de fiets aan de hand komt ze voorbij. Een half uur later zie ik haar weer dezelfde kant oplopen, maar dan zonder fiets. En dat gaat de hele dag zo, elke dag opnieuw. Het is moeilijk haar leeftijd te schatten. Ik denk dat ze al oud is maar weet het niet zeker. Ze heeft iets teers, iets breekbaars maar ook iets geheimzinnigs, duisters. En vooral iets heel eenzaams.

In  het begin viel het me nog niet zo op dat ze steeds voorbij kwam schuifelen. Wel zag ik dat er zoveel duiven op haar dak zaten. Bij haar en bij mijn buurvrouw. Duiven zitten er hier veel. Heel erg veel. “Dat komt door haar”, zei hij en knikte naar rechts. Hij woont hier ook en kwam me helpen met wat klusjes in huis. “Dat komt door haar, het vogelvrouwtje”. Ik keek hem met een vragende blik aan; “het vogelvrouwtje?” “Ja, zo noemen we haar” verhelderde hij zijn verhaal. “Ze voert de hele dag de duiven, ze lopen gewoon achter haar aan. Maar wij zitten met de ellende. Die beesten schijten echt alles onder”. Ja dat is letterlijk dus met de ‘shit’ zitten, denk ik.

De duiven die het symbool zijn van de vrede. En een paartje staat voor de liefde. Hoe mooi is het om die te voeren. Maar toch kan ik me ook wel voorstellen dat niet alle buren er zo op zitten te wachten. Behalve dat ze veel poepen wat geen prettig gezicht is, brengt die poep ook de nodige bacteriën mee. Het vreet in de lak van auto’s en de goten van daken komen er vol mee te zitten. En dan de bacteriën. Niet voor niets worden de duiven vliegende ratten genoemd. Ze brengen Salmonella mee, Listeria en nog wat voor mij onbekende bacteriën.  In 2010 deed een groep wetenschappers testen en bleek zeven van de tien stadsduiven de Campylobacter met zich mee te dragen. En die ken ik dan weer wel. Daarvoor heb ik eens een week in het ziekenhuis gelegen en ik kan vertellen, dat was geen pretje. Ineens weet ik het niet meer zo zeker met die duivenvrede en liefde.

Vandaag sprak ze me aan. Er ligt sneeuw en ze heeft kilo’s voer gekregen om de vogels te voeren. “Van de dierenpolitie of nou ja zoiets dan” zegt ze. Elke dag gaat ze ook de zwanen eten geven. Ze heeft volgens haar zeggen een eigen stuk land toegewezen gekregen om de zwanen en de vogels te kunnen voeren. “Voor het huis mag het niet meer” verteld ze. Maar op het stukje land daar aan het water mag het wel. Daar mag niemand komen behalve zij. “Want de dieren gaan altijd voor” zegt ze. Mijn dochter, dierenactiviste in de dop, wil wel graag mee de vogels voeren. Ik bedenk nog even dat ik nu niet meer zo zeker weet of we hier nog vrienden gaan maken in de straat. Gelukkig antwoord het vogelvrouwtje dat dat gevaarlijk is, maar dat ze wel mag gaan kijken. “De zwanen doen zo hoor” zegt ze en maakt met haar armen een wijds gebaar en begint te blazen. “Daarom kan ik deze hand niet meer gebruiken” vult ze aan “maar ik ben niet bang voor ze hoor!”

Vanavond gaat mijn dochter kijken  naar het voeren van de vogels. En mijn zoon maakt het pad sneeuwvrij en biedt aan de kliko buiten te zetten. Eenzaam schuifelt ze even later weer voorbij. Ik kijk naar haar en eigenlijk vind ik haar wel heel stoer. Ze doet gewoon haar ding. Wat een ander er ook van mag vinden. Ze krijgen haar niet gek. Zij is het vogelvrouwtje.