Posts tonen met het label anders. Alle posts tonen
Posts tonen met het label anders. Alle posts tonen

donderdag 8 september 2016

Zo zie ik er niet uit

Als ik in de spiegel kijk
zie ik niet wat ik wil zien
Is er stiekem iemand anders
voor mij gaan staan misschien

Waar ben ik gebleven
Dus neem ik het besluit
Vanaf vandaag gaat het anders
want zo zie ik er niet uit


donderdag 3 januari 2013

Dromen, durven, doen

“Heb jij goede voornemens voor 2013?” vraagt hij. Ik schud mijn hoofd. “Niet?” Vraagt hij verbaasd. “Niet eens afvallen?” Ik lach. “Dat wel maar dat heb ik het hele jaar door, elk jaar” denk ik “En lukken doet het toch niet, dus dat telt niet meer mee.”

Het is januari dus behoor je bijna goede voornemens te hebben. Het is zoals elk jaar wer hot. Er worden zelfs tips gegeven om je voornemens vol te kunnen houden en reclames spelen er maar wat graag op in. Maar wat heb je aan het maken van “goede voornemens” als je bij voorbaat weet dat het niet gaat werken. En waarom in hemelsnaam zou je dat dan op 1 januari moeten doen. Toch denk ik onbewust door zijn vraag na over wat ik wil veranderen dit jaar. Stoppen met roken hoeft niet want dat heb ik nooit gedaan. Nou ja behalve die ene keer dan toen ik 8 was. Toen mijn vader in het ziekenhuis lag en mijn moeder door alle stress aan het roken geslagen was. Ik was alleen thuis met mijn oma en keek naar het rare potje met sigaretten op de tafel en vroeg haar of dat lekker was. “Hier probeer maar” zei ze. Uiteraard vond ik het als achtjarige vreselijk smerig. Zo smerig dat ik nooit meer de behoefte gevoeld heb het nog eens te proberen en ben haar altijd dankbaar gebleven.
Over “goed voornemen nummer 2” hebben we het al gehad. Lijnen is een levenslange strijd voor mij waarbij het enige goede voornemen kan zijn dat ik het of voor eens en voor altijd goed ga doen of het voor eens en voor altijd laat. Uit ervaring weet ik dat beide niet bij me passen en dus laat ik het maar varen.

Op de site van het NRC handelsblad zie ik een foto met een stapel boeken. “Daar staan ook nog wel een paar mooie bij” denk ik. “Nooit meer rood staan” van Paul Rispen. “Vast heel actueel in deze tijd” denk ik. Als alleenstaande moeder weet ik hoe lastig het is de eindjes aan elkaar te knopen maar roodstaan lukt me niet. Dat heb ik afgeschermd. Want op is op en het enige dat je doet is je grenzen verleggen. Dat laatste is een gevaarlijk iets. En niet alleen in geld.
Het rijtje boeken gaat nog verder. “Hoe krijg ik ze zover” en even komt de vraag in mij op wie “ze” zijn. Ik denk aan kinderen. Hoe krijg je ze zover dat hun kamer wel gewoon opgeruimd is. Echt te klagen heb ik niet maar soms vraag ook ik me wel af hoe ik ze ergens toe kan zetten. Of is het voor mannen geschreven die iets van de andere sekse willen, of andersom. Mijn nieuwsgierigheid wint en groot is de desillusie als ik zie dat het het zoveelste managementboek is. Ook het boek “je relatie kan beter” kan wat mij betreft van de stapel af. Relaties zijn er in soorten en maten natuurlijk en altijd alles kan beter. Het is maar net wanneer het voor jou goed genoeg is. Eerste behoefte lijkt me dan wel om een relatie te hebben, dus het boek kan wat mij betreft even terug de kast in. Het boek “De kracht van vergeven” trekt wel maar niet om het te lezen. Zei iemand een paar maanden geleden niet tegen mij dat ik me eens niet in de ander moest verplaatsen. Dat ik best eens boos mag worden en niet altijd begrip hoef te hebben. Maar vergeven is een mooi ding, dus het boek draag ik zonder het gelezen te hebben alleen om de titel al een warm hart toe.

Dan zie ik “Dromen, durven, doen” van Ben Tiggelaar. Ik google het boek. Als ik de samenvatting lees, verlies ik mijn interesse. Maar de titel raakt mij. Dromen heb ik genoeg, maar durf ik ze waar te maken? Durf ik te kiezen alleen voor mezelf? Ik sta op de rand… Durf ik te doen? Ga ik er voor? Op de radio ondersteund een niet nader te noemen liedje mijn gedachten. Waar denk ik over na… ik had de keuze toch al gemaakt. En dan weet ik wat mijn goede voornemen is voor 2013. Ik ga het anders doen. Ik ga doen wat misschien wel anders is. Wat andere niet standaard zullen vinden. Maar misschien ben ik wel anders. Ik zuch en weet ik het zeker. Ik droom en ik beslis dat ik het durf te doen. Mijn 2013 wordt in elk geval anders.

 

maandag 27 augustus 2012

Anders

“Vind je mij nu raar?” vraagt ze. De vraag komt onverwacht. Te snel hoor ik mezelf nee zeggen. Ik voel dat ze naar me kijkt en dat ze me niet gelooft. Even wandelen we zonder iets te zeggen naast elkaar. Ik denk aan alles wat ze me zo juist verteld heeft. “Nee, ik vind je niet raar” zeg ik dan vol overtuiging,  “ik vind je niet raar, ik geloof je!” Ik stop en blijf stil staan. Ze stopt ook, ik kijk naar haar. Ze draait zich om en kijkt me aan. Dan slaat ze haar ogen neer. Ik zie een schittering op haar wang, net naast haar neus loopt een enkele traan naar beneden. “Dank je” zegt ze dan zacht.

Ik ken haar nog niet zo lang, maar het klikte direct. Ze heeft iets vriendelijks, ze straalt, is open en altijd behulpzaam en tegelijk heeft ze ook iets mysterieus over zich. Ik kwam haar tegen op een netwerkbijeenkomst en we raakten aan de praat. Als vanzelf groeide er een soort van vriendschap tussen ons. En vandaag wandelen we hier over het strand. Opeens  was ze gaan vertellen. Ademloos had ik naar haar verhalen geluisterd. Ik had er wel eens over gelezen maar eerlijk gezegd wist ik nooit zo goed wat ik er van moest denken. Nooit was het iemand die ik kende, die ik vragen kon stellen. Maar nu was dat veranderd.

Eens zag ze een meisje in haar huis. “Ze stond daar ineens, bij de schuifdeuren”, zegt ze.” Ze leek verlegen, een beetje bang zelfs. Ik schatte haar op zo’n 8 jaar. Ze had een witte strik op haar hoofd en ze bleef daar maar naar mij staan kijken” verteld ze. “In het begin wist ik niet wat ik er mee aan moest. Als ik naar haar keek, ging ze steeds weg en eigenlijk wilde ik zo graag contact met haar maken. Tot ik een keer bij iemand kwam voor een soort reiki behandeling. Ik vertelde haar van het meisje en dat ik dacht dat ze het overleden zusje van mijn oma was. Ik wist niet eens waarom ik dat dacht, het was zomaar ineens bij mij opgekomen. De vrouw vertelde mij dat toen ik dat zei, de hele sfeer veranderde. Toen ik naar huis ging was het meisje daar ineens. Ze huppelde naast mij en keek me liefdevol met grote ogen aan. Ik zei haar dat ik het fijn vond dat ze er was en dat ik graag voor haar zou zorgen. De hele dag was ze bij mij. Dat voelde fijn”.
Later had ze aan haar moeder gevraagd of die misschien een foto had van het overleden meisje. Op de verjaardag van haar moeder een paar dagen later, liet die haar 2 foto’s zien. Van het zusje van haar oma maar ook van een overleden zusje van haar vader. Toen ze naar foto’s keek, herkende ze direct het meisje. “Wie is dit?”, vroeg ze haar moeder. “Dat is Betje, het zusje van je oma” zei haar moeder wijzend op de kleine foto die op een broche gemaakt was. Ze staarde naar de foto, naar het meisje dat bij haar geweest was. Haar moeder gaf haar de broche en een bidprentje mee. Eenmaal thuis legde ze beide in de kast waar ze haar meest dierbare herinneringen bewaarde. Die avond zag ze het meisje nog maar daarna zag ze haar niet meer terug. “Af en toe mis ik haar nog” zegt ze tegen mij. “Maar het is goed zo, ze had mij nodig om erkenning, om rust te krijgen”.

Maar dat is nog niet alles. Zij weet dingen nog voor ze gebeurd zijn. “Ik weet het gewoon” zegt ze, ”ik hoor het min of meer zonder stemmen dat ik echt stemmen hoor. Ik voel het aan, ik weet ook niet hoe”. Haar verhaal klinkt niet eens zweverig maar eerlijk en oprecht. “Ik had het als kind al. Mijn moeder dacht altijd dat ik stond af te luisteren maar dat deed ik helemaal niet. Er kwam gewoon een gedachte in mijn hoofd en dat vroeg ik dan. Soms ruik ik ook bepaalde geuren die me een boodschap geven. Maar soms snap ik ze ook niet.” Ze moet er zelf om lachen. “Mijn kinderen zeggen dat ik een heks ben” grijnst ze, “maar dat is omdat ik altijd win met spelletjes .

“De lampen in mijn vorige huis gingen ook vaak zomaar aan”, zegt ze, “of zomaar uit”. Ze kijkt peinzend. “Ik denk dat het mijn vader of mijn oma zijn” zegt ze dan gedachteloos. Ineens lijkt het  alsof ze niet meer door heeft dat ik naast haar loop. Alsof ze tegen zichzelf aan het praten is. “Ik voelde mijn oma zo vaak bij me. Later maakte ik er een soort “spelletje” van. Als ik met moeilijke vragen zat, vroeg ik aan het aan haar. Stelde mijn vraag en of ze het licht uit wilde doen als mijn gedachte waar was. Gek genoeg werkte het altijd. Ook bij een paar vragen na elkaar. Nu ben ik verhuisd en hier zijn ze niet meer zo vaak. Hier voelt het ook rustiger, niet zo druk als in het andere huis.  Maar hier heb ik ze ook niet nodig” zegt ze dapper en vol overtuiging. “Hier in dit huis heb ik niets te meer te vrezen, hier ben ik veilig. Hier hoeven ze niet voor mij te zorgen”.  

Nog heel veel meer voorbeelden heeft ze me gegeven. Ieder op zich rare verhalen, maar bij elkaar….. “Er is meer tussen hemel en aarde” zegt ze. “De dood neemt ons alleen lichamelijk weg. Helaas staat niet iedereen er open voor om het te voelen.” Dan kijkt ze me aan, “ze zijn er ook voor jou, zij die van jou houden die je de weg wijzen.“ zegt ze tegen me. Ik knik, door de brok in mijn keel niet in staat iets te zeggen. Zwijgend lopen we verder.