Posts tonen met het label spiritualiteit. Alle posts tonen
Posts tonen met het label spiritualiteit. Alle posts tonen

zondag 7 december 2014

Ik wens…

‘Je krijgt waar je om vraagt’ zegt hij. Ik knik en staar voor me uit. Ik weet wat hij bedoelt. Je gedachten zijn sterk, sterker dan je ooit zal kunnen vermoeden. Duizenden gedachten vliegen door mijn hoofd. En elke gedacht zend een wens. ‘Niet zeggen dat je moet loslaten, want dan pak je het juist vast’. Ineens begrijp ik waarom mijn gevoel zich altijd zo verzet tegen het ‘moeten loslaten’. Nergens  gaan zoveel gedachten naar toe dan naar dat wat je  moet waar je niet aan toe bent. ‘Focus op iets anders dat je wil’ is zijn advies. Dan gaan je gedachten weg van dat wat je los wil laten.

Het lijkt zo simpel en misschien is het dat ook wel. Maar op dat moment vliegen de gedachten door mijn hoofd. Ik probeer ze op een rijtje te zetten of onder controle te krijgen. Ik zou toch beter moeten weten. Het leven is een leerproces en we krijgen dat wat we nodig hebben. Soms ben ik daar blij om maar soms toch echt ook minder. Zie ik niet wat het mij gaat brengen en misschien is dat het wel. Ik hoef het niet altijd te zien. Nog meer dan ik al doe moet ik gewoon vertrouwen. ‘Niet jezelf afsluiten’ zegt hij, ‘maar vanuit je hart naar buiten gaan. Dan bouw je een natuurlijk muurtje dat alles bij je vandaan zal houden’. Ik kijk over het water en visualiseer. Leven in het nu, want alleen nu telt.
Ik wens dat kanker verdwijnt uit onze samenleving
Als ik een paar dagen later schrijf: “ik hoop dat deze eerste dag van jouw nieuwe jaar een goed begin is geweest om er een gelukkig, liefdevol en ‘rustig’ jaar op te laten volgen’, besluit ik tegelijk dat het mijn eerste dag om actief met mijn wensen aan de slag te gaan en dat ik elke dag mijn wensen op ga schrijven. Want inderdaad toen ik het twee jaar geleden druk had, wilde ik rust. Maar toen de rust kwam, was dat in weinig opdrachten voor werk. Rust dus, maar niet de rust die ik bedoelde. Foutje! Verkeerd omschreven, verkeerd gevraagd. Dus wilde ik toen meer werk en dat kreeg ik. De afgelopen maanden werk ik elke dag, avond en het weekend. Rust zou ik willen roepen maar dan besef ik dat ik iets specifieker zal moeten zijn.

Die avond pak ik het schriftje dat ik een maand geleden van mijn dochter kreeg en begin met schrijven. De eerste dag nog wat onwennig maar het went al snel. Je kan onuitputtelijk wensen, herinner ik me uit ‘The Secret’. Dus begin ik vol overgave aan mijn wensenlijst. ‘Ik wens meer evenwicht tussen drukte en rust, tussen werk en privé, tussen alleen en samen. Ik wens weekenden met tijd voor hobby’s en werkdagen met werk voor mooie opdrachten. Ik wens dat het goed gaat met de kinderen, op school, thuis, in hun relaties met vrienden en met mij. Dat ze goede cijfers halen en veel lol hebben en zich gelukkig voelen.

Ik wens dat mijn bedrijf een mooi stabiel product neerzet dat de oplossing is voor velen. Dat er veel gebruikers komen en dat iedereen die er aan meewerkt er in alle opzichten rijker van zal worden. Ik wens liefde en geluk en tijd kunnen spenderen aan de dingen die mij blij maken. Ik wens een gelukkig gezin met mijn lieve kinderen en een lieve zorgzame mooie man die van mij houdt. Ik wens een thuis om samen te komen vol warmte en gezelligheid. Ik wens dat de mensen om mij heen gelukkig zijn.

Ik wens dat het boek waarvan ik droom uitgegeven zal worden en dat ik nog vele verhalen mag schrijven. Ik wens gezondheid voor mij, mijn kinderen en iedereen om mij heen. Ik wens dat kanker en andere dodelijke ziektes te genezen zullen zijn en verdwijnen uit onze samenleving. Ik wens en kies om te leven op mijn gevoel en liefde en zo altijd de juiste keuze te maken.


Ik wens dat ik jou zal inspireren om ook te wensen… dus wat wens jij?

zaterdag 7 juni 2014

Levenslessen

‘Misschien is dat wat je te leren hebt in dit leven’ zegt ze tegen mij. Ik vind het nogal ingewikkeld. We hebben allemaal wel iets te leren en als je het geleerd hebt, houdt het dan op of komt dan gewoon de volgende les om de hoek zetten? En wat moeten we dan leren? Alleen al om dat uit te vinden, lijk je een leven lang nodig te hebben. Of doen anderen dit wel veel sneller en kunnen ze dan gewoon rustig en gelukkig leven?

‘Je kiest je ouders zelf uit’ is ook zoiets.  ‘Maar waarom heb ik dan mijn ouders uitgekozen?’ vraag ik mezelf af. En waarom hebben mijn broers dezelfde ouders gekozen? Waarom hebben mijn kinderen mij gekozen en waarom worden anderen niet ‘uitgekozen’? En kies je als kind dan om zelf iets te leren of om je ouder iets te leren? En wat betekent dat dan? De vragen schieten door mijn hoofd. Mijn kinderen zijn gelukkig gezond en meestal erg gemakkelijk in de omgang, is mijn gekleurde mening. Maar betekent dat dan dat ik een ‘goede’ moeder ben of juist niet. Hebben zij mij gekozen omdat ik niet meer aankan of zijn zij zo geworden mede door mijn inbreng. Wat willen zij leren of wat moeten zij mij te leren?

Wat voor levenslessen hebben degene te leren die niet verblijdt worden met kinderen? Het lijkt zo oneerlijk. Of zijn zo zo volmaakt dat ze op dat gebied niets te leren hebben. En waarom wordt de een dan later alsnog vader of moeder en is het voor de ander niet weggelegd. Of hadden zij gewoon de juiste partner nog niet ontdekt? Nog zo’n levensles; partners. Waarom vindt de een zijn levenspartner al op zijn 16e en zoekt de ander op zijn 60e nog steeds? Wat zijn de lessen hierin? Een paar keer dacht ik mijn bestemming gevonden te hebben. Waar was het dat ik stil stond en hij doorliep of andersom. Waar was het dat ik niet merkte dat ik op de kruising een andere kant opliep? En was dat nodig en waarvoor dan?

‘Je moet vooral van jezelf houden’ zei een man een tijdje geleden tegen mij. Ik denk dat ik dat doe. Hoewel ik van mijn moeder geleerd heb dat anderen altijd belangrijker zijn. En soms als ik dan voor mezelf kies, knaagt er iets van een schuldgevoel aan mij. Waar ligt de grens tussen ‘van jezelf houden’ en ‘egoïstisch zijn’. Wat is er mis met dingen voor jezelf op zij zetten omdat je iets doet waar een ander gelukkig van wordt. Wanneer is geven en nemen in evenwicht? Waarschijnlijk is het allemaal een gevoelskwestie en dan kom ik dus terecht op mijn sterkste en tevens zwakste kant.


Mijn gevoel leidt mij feilloos door het leven. En ik ‘weet’ ook eigenlijk altijd weer hoe het af gaat lopen. Maar durf ik te vertrouwen? Durf ik los te laten omdat ik ‘weet’ waar het naar toe zal gaan… Als de tomtom het laat afweten en ik geef me over dan rijdt ik zo naar de bestemming. Stop vaak voor de deur om te kijken waar ik moet zijn. Moet ik dat gewoon nog vaker toepassen in mijn leven? Niet denken maar gewoon laten drijven… Hoe vaak heb ik de afgelopen tijd gezegd wat de uitkomst zou zijn in bepaalde kwesties. En ook al leek het zo’n andere kant op te gaan, ineens klopt het toch.

Het punt is dat ik zo graag wil weten waar het heen gaat. Zodat ik kan volhouden als de omgeving mij vertelt dat het anders is dan ik denk. Ik wil zo graag weten wat mijn lessen zijn zodat ik ze ‘even’ kan doorlopen en verder kan gaan. Het liefst met een soort van klein examen zodat ik weet of ik geslaagd ben. Ik weet heus echt dat je op de moeilijk begaanbare paden vol kiezels en oneffenheden de mooiste dingen tegen komt. Maar even lopen een zacht en effen pad lijkt me zo fijn. Op internet zie ik dat ik niet alleen worstel. Het AD heeft zelfs een pagina  vol wijze levenslessen en de spreuken en sites vliegen je om je oren. Maar nergens vindt ik het handboek.

Waarom geven ze je niet gewoon een documentje mee bij je geboorte. ‘De levenslessen voor jou in dit leven zijn:’ Of een ‘handboek’, graag te downloaden op de e-reader. En mag ik dan direct door scrollen? 

maandag 27 augustus 2012

Anders

“Vind je mij nu raar?” vraagt ze. De vraag komt onverwacht. Te snel hoor ik mezelf nee zeggen. Ik voel dat ze naar me kijkt en dat ze me niet gelooft. Even wandelen we zonder iets te zeggen naast elkaar. Ik denk aan alles wat ze me zo juist verteld heeft. “Nee, ik vind je niet raar” zeg ik dan vol overtuiging,  “ik vind je niet raar, ik geloof je!” Ik stop en blijf stil staan. Ze stopt ook, ik kijk naar haar. Ze draait zich om en kijkt me aan. Dan slaat ze haar ogen neer. Ik zie een schittering op haar wang, net naast haar neus loopt een enkele traan naar beneden. “Dank je” zegt ze dan zacht.

Ik ken haar nog niet zo lang, maar het klikte direct. Ze heeft iets vriendelijks, ze straalt, is open en altijd behulpzaam en tegelijk heeft ze ook iets mysterieus over zich. Ik kwam haar tegen op een netwerkbijeenkomst en we raakten aan de praat. Als vanzelf groeide er een soort van vriendschap tussen ons. En vandaag wandelen we hier over het strand. Opeens  was ze gaan vertellen. Ademloos had ik naar haar verhalen geluisterd. Ik had er wel eens over gelezen maar eerlijk gezegd wist ik nooit zo goed wat ik er van moest denken. Nooit was het iemand die ik kende, die ik vragen kon stellen. Maar nu was dat veranderd.

Eens zag ze een meisje in haar huis. “Ze stond daar ineens, bij de schuifdeuren”, zegt ze.” Ze leek verlegen, een beetje bang zelfs. Ik schatte haar op zo’n 8 jaar. Ze had een witte strik op haar hoofd en ze bleef daar maar naar mij staan kijken” verteld ze. “In het begin wist ik niet wat ik er mee aan moest. Als ik naar haar keek, ging ze steeds weg en eigenlijk wilde ik zo graag contact met haar maken. Tot ik een keer bij iemand kwam voor een soort reiki behandeling. Ik vertelde haar van het meisje en dat ik dacht dat ze het overleden zusje van mijn oma was. Ik wist niet eens waarom ik dat dacht, het was zomaar ineens bij mij opgekomen. De vrouw vertelde mij dat toen ik dat zei, de hele sfeer veranderde. Toen ik naar huis ging was het meisje daar ineens. Ze huppelde naast mij en keek me liefdevol met grote ogen aan. Ik zei haar dat ik het fijn vond dat ze er was en dat ik graag voor haar zou zorgen. De hele dag was ze bij mij. Dat voelde fijn”.
Later had ze aan haar moeder gevraagd of die misschien een foto had van het overleden meisje. Op de verjaardag van haar moeder een paar dagen later, liet die haar 2 foto’s zien. Van het zusje van haar oma maar ook van een overleden zusje van haar vader. Toen ze naar foto’s keek, herkende ze direct het meisje. “Wie is dit?”, vroeg ze haar moeder. “Dat is Betje, het zusje van je oma” zei haar moeder wijzend op de kleine foto die op een broche gemaakt was. Ze staarde naar de foto, naar het meisje dat bij haar geweest was. Haar moeder gaf haar de broche en een bidprentje mee. Eenmaal thuis legde ze beide in de kast waar ze haar meest dierbare herinneringen bewaarde. Die avond zag ze het meisje nog maar daarna zag ze haar niet meer terug. “Af en toe mis ik haar nog” zegt ze tegen mij. “Maar het is goed zo, ze had mij nodig om erkenning, om rust te krijgen”.

Maar dat is nog niet alles. Zij weet dingen nog voor ze gebeurd zijn. “Ik weet het gewoon” zegt ze, ”ik hoor het min of meer zonder stemmen dat ik echt stemmen hoor. Ik voel het aan, ik weet ook niet hoe”. Haar verhaal klinkt niet eens zweverig maar eerlijk en oprecht. “Ik had het als kind al. Mijn moeder dacht altijd dat ik stond af te luisteren maar dat deed ik helemaal niet. Er kwam gewoon een gedachte in mijn hoofd en dat vroeg ik dan. Soms ruik ik ook bepaalde geuren die me een boodschap geven. Maar soms snap ik ze ook niet.” Ze moet er zelf om lachen. “Mijn kinderen zeggen dat ik een heks ben” grijnst ze, “maar dat is omdat ik altijd win met spelletjes .

“De lampen in mijn vorige huis gingen ook vaak zomaar aan”, zegt ze, “of zomaar uit”. Ze kijkt peinzend. “Ik denk dat het mijn vader of mijn oma zijn” zegt ze dan gedachteloos. Ineens lijkt het  alsof ze niet meer door heeft dat ik naast haar loop. Alsof ze tegen zichzelf aan het praten is. “Ik voelde mijn oma zo vaak bij me. Later maakte ik er een soort “spelletje” van. Als ik met moeilijke vragen zat, vroeg ik aan het aan haar. Stelde mijn vraag en of ze het licht uit wilde doen als mijn gedachte waar was. Gek genoeg werkte het altijd. Ook bij een paar vragen na elkaar. Nu ben ik verhuisd en hier zijn ze niet meer zo vaak. Hier voelt het ook rustiger, niet zo druk als in het andere huis.  Maar hier heb ik ze ook niet nodig” zegt ze dapper en vol overtuiging. “Hier in dit huis heb ik niets te meer te vrezen, hier ben ik veilig. Hier hoeven ze niet voor mij te zorgen”.  

Nog heel veel meer voorbeelden heeft ze me gegeven. Ieder op zich rare verhalen, maar bij elkaar….. “Er is meer tussen hemel en aarde” zegt ze. “De dood neemt ons alleen lichamelijk weg. Helaas staat niet iedereen er open voor om het te voelen.” Dan kijkt ze me aan, “ze zijn er ook voor jou, zij die van jou houden die je de weg wijzen.“ zegt ze tegen me. Ik knik, door de brok in mijn keel niet in staat iets te zeggen. Zwijgend lopen we verder.