Zonder toekomst

Ik zou graag
samen willen zijn

en dat dat niet zo is
doet soms zo'n pijn 

Jij bent jij

en ik ben ik

maar af en toe is het

alsof ik daar in stik

Ik zou graag
samen willen zijn

en dat dat niet kan

doet soms zo'n pijn

Bang

Ik ben bang

voor wat
er komen gaat

Bang dat je mij 

toch wel weer verlaat

Bang om samen te zijn

Bang voor alle pijn

Bang voor mezelf

dat ik het stuk maak

nog voor het er is

Altijd maar bang

wat een groot gemis

Elke dag een beetje meer

Ik voel de liefde groeien

keer op keer op keer

Het wordt niet minder

het wordt alleen maar meer

100% vrouw

Een glimlach
van JOU
maakt van mij
100%
VROUW

in een huis

Liefde
respect
& vertrouwen
wonen altijd
in één huis

Schoenen & jurkjes

Schoenen
Jurkjes
en een tas
maar het meest gelukkig
voel ik me pas
MET JOU

PrioriTijd

Tijd is ongrijpbaar
Tijd is fijn
Maar geen tijd
doet soms zo'n pijn
Wel of geen
tijd voor jou
Wel of geen tijd
voor degene van wie ik hou
De tijd glipt voorbij
zet druk
of maakt je vrij
Tijd terughalen
kan niet meer
Die tijd is voorbij
en komt niet weer
Maak daarom
voor jezelf eens wat tijd
en vraag jezelf af
wie of wat
is mijn prioriteit?

Makkelijke weg

Soms duw ik je weg

omdat dat makkelijker is

Dan doe ik net 

alsof ik dan niets mis

Dan neem ik afstand

ga mijn eigen weg

Het zijn die momenten

dat ik voor het gemak

maar even niets meer zeg

Soms duw ik je weg

omdat dat makkelijker is

terwijl ik juist dan

ons zo mis. 

Voorbij

Het is genoeg

Ik wil niet meer 

zomaar vergeten zijn

Onbelangrijk 

Niet de moeite waard

Dat doet zo'n pijn 

Als jij mij kunt vergeten

Hoef ik niet meer te weten

Wat je voelt voor mij

Dan is het simpelweg

Niet de moeite waard

En dus voorbij. 

Wat als...

Als ik je nu verliezen zou

wat zou het met me doen

Nooit meer mijn hand in de jouwe

Nooit meer een zoen

Als ik je nu vandaag

ineens verliezen zou

Zou ik dan ineens beseffen

Dat ik echt van je hou

Zo alleen

Ik hoop dat je niet weet

hoeveel pijn het me doet

en hoop dat je denkt

dat je het goede doet

Maar helemaal alleen 

hier vandaag

Stel ik mezelf

steeds weer de vraag

Waarom laat je mij alleen

waar is onze liefde heen

Verlaten

Ik wil je niet verlaten

maar mezelf evenmin

Daarom dat ik 

in plaats van bij mezelf 

bij jou begin. 

Pijn

Het doet pijn 

als je liegt

Als je mij

met woorden bedriegt

als je doet alsof

dat doet pijn

Omdat ik blijkbaar

niet mezelf

zou moeten zijn

Tempo

Ik hou je vast en laat je vrij

al heb ik je nog zo graag bij mij

Je moet je eigen tempo lopen

Rennen of stilstaan… ga je gang

En ook al zijn we soms bang

Of willen we vurig hopen

Alleen in ons eigen tempo

kunnen we naast elkaar lopen

De berg leidt tot de meeuw

Hij is terug in mijn leven. De berg. De berg is terug in mijn leven. In zijn droom en daardoor weer in mijn leven. ‘Gedroomd dat wij een berg aan het beklimmen waren’ stuurt hij per sms aan mij. ‘En kwamen we boven?’ vraag ik. Als ik de vraag na lees, ziet het er uit als een gewone vraag. Hij weet niet hoe belangrijk zijn antwoord is. Ik zucht en glimlach. De berg is er weer, een intens geluk stoomt door mij heen.

De berg is een metafoor in mijn leven geworden. Met de berg kan ik mijn gevoel uitdrukken. En of we de top bereiken is belangrijk. Niet de top zelf is belangrijk maar de reis er naar toe. Alleen als ik weet dat ik nooit boven zal komen, kan ik de reis niet opbrengen. Dan struikel ik over elke steen die ik tegen kom. Ik heb dat doel nodig. Nodig om als ik dan toch val, weer op te staan. Op staan en verder lopen, de reis beleven. Met steeds als doel het uitzicht op het ultieme, en met elke stap nieuwe ervaringen opdoen. Weer een stapje hoger. Hoger op de berg, hoger in mijzelf. Voelen en intens beleven. En dan zal ik boven op de top beseffen dat de reis zelf het mooiste was. En dat de top de hele reis samenvat. Ooit zal ik daar staan, een zoen op mijn mond, een arm om mijn schouder. Samen stil genieten van alle momenten, daarvan ben ik overtuigd.  

Hoe ridicuul kan het zijn. Een berg als metafoor als je hoogtevrees hebt. En misschien maakt dat het juist zo bijzonder. Want meer dan anderen is het voor mij belangrijk dat ik me veilig voel op de berg. Durf ik met jou de berg te beklimmen? Ik hoef er niet eens over na te denken. Een volmondig ja vormt zich in mijn hoofd. Een ‘ja ik durf de berg te beklimmen’ staat voor mezelf veilig voelen, volkomen op mijn gemak. En zonder dat, mag je niet met mij mee de berg op.

‘Komen we op de boven?’ was de vraag. ‘Op de top’ komt even later zijn antwoord ‘en daar heb ik je gezoend’. Ik lees de woorden en een brok vormt zich in mijn keel. ‘De berg is bijzonder in mijn leven’ schrijf ik terug. ‘De zeemeeuw voor mij’ antwoord hij. Ik wijs hem simpel naar mijn naam en hij ontdekt de meeuwen. Even denk ik dat het bijna te veel is voor een dag. Voor een uur, nee nog korter. Nooit gedacht dat iemand ooit mijn liefde voor de zeemeeuwen zou snappen. Laat staan de liefde zou delen. ‘De berg leidt tot de meeuw’ zegt hij. De berg leidt tot de meeuw. Ik weet niet wat jou naar mij leidt of mij naar jou. Ik weet niet wie jou op mijn pad heeft gezet of ik op het jouwe. Ik weet niet hoever we komen op de berg. Of we de top zullen bereiken. Maar ik ben bereid mijn rugzak te pakken en mijn eerste stap te zetten. Jij ook?

De worsteling

Stil leg ik mijn hand op zijn handen. Ik zou graag iets zinnigs zeggen nu, maar de woorden komen niet. Het is een schril contrast… zijn twijfel en zijn stralende ogen die elkaar afwisselen. Het is duidelijk dat hij worstelt en dan met name met zich zelf.

Getrouwd is hij niet maar al wel lang samen met zijn vriendin. De laatste tijd gaat het niet goed. En ineens was zij daar. Zomaar. ‘Er is nog niks hoor’ zegt hij stoer en vertelt dat hij haar nu twee keer gezien heeft. Hij is verliefd. Niet dat hij dat zegt, tenminste niet met woorden maar zijn ogen spreken boekdelen. En nu weet hij het even niet meer.

‘Lunchen kan toch wel’ zegt hij en kijkt mij vragend aan. Hij weet best dat het niet om de lunch gaat die niet kan. Het is zijn gevoel waar het ‘mis’ gaat. Niet de lunch, niet de eerste keer dat ze  elkaar tien minuten spraken, niet de telefoongesprekjes en niet de sms’jes tussendoor. Nog geen zoen hebben ze uitgewisseld. Maar de streep is hij al lang over.

                      'ik kon er gewoon niet van slapen'

Ik wil hem vooral gelukkig zien. Maar wanneer is hij gelukkig? Het is een dilemma dat hij met zich zelf moet uitvechten. Ik zou willen dat ik iets kon zeggen... Vertellen dat dit niet kan… dat weet hij zelf ook wel. Zeggen dat hij zijn gevoel achterna moet gaan… maar waar gaat zijn gevoel heen? Zal hij gelukkig worden als hij voor iemand kiest die hij amper twee keer gezien heeft? Maar zal hij gelukkig blijven als hij voor de veiligheid kiest? Ik weet het niet. Even ben ik blij dat ik zijn vriendin niet ken want nu hoef ik me alleen met zijn kant van het verhaal bezig te houden. En dan zijn er ook nog de kinderen…

‘Toen ze laatst met iemand anders uit eten was, voelde dat niet goed’ zegt hij. Ik trek een wenkbrauw omhoog en kijk hem vragend aan. ‘Lig jij niet elke avond naast je vriendin in bed?’ vraag ik. Hij knikt en maakt een ontwijkend gebaar. Dan vertelt hij dat hij hun afspraak afgezegd had, hij kon er gewoon niet van slapen. En dat zij er een punt achter gezet had, om hem te beschermen. Hij vertelt hoe rot hij zich voelde en dat hij haar dezelfde dag al miste. ‘Alsof het een einde van een relatie was..’ zucht hij. En dus had hij toch weer een berichtje gestuurd en zijn ze uiteindelijke gaan lunchen.

‘En nu?’ vraag ik terwijl ik weet dat hij het antwoord niet weet. Ik vraag me af hoe twee zulke verschillende emoties tegelijk in één man kunnen zitten. Waarom komt deze vrouw op zijn pad? Is zij voorbestemd voor hem of moet ze hem laten inzien dat het zo niet verder kan. Ik leg mijn handen weer op de zijne. Hij kijkt me dankbaar aan. Vanavond steek ik een kaarsje voor hem aan. Een beetje hulp kan geen kwaad. 

Nog één weekje dan…

Hij vertelt mij dat ik mooi ben. Niet één keer maar inmiddels is hij de twintig keer al wel voorbij zo schat ik in. Ik moet bekennen dat ik vanmiddag toen ik in de spiegel keek ook blij verrast was. Is het mijn nieuwe mascara of het feit dat ik goed in mijn vel zit? En nu zie ik het weerspiegeld in zijn ogen. Snel hou ik mijn mond als het stemmetje in mijn hoofd al weer begonnen is met praten.

Een tijd geleden vertelde iemand anders me dat ik mooi was. Ik wilde het wel geloven… Oh mijn hemel wat wilde ik het graag geloven, maar het wilde gewoon echt mijn hoofd niet in. En dus maakte ik grapjes als  ‘Je moet echt naar de opticien’ om het te relativeren. Waarschijnlijk vooral voor mijzelf. Hij stopte met het te zeggen en ik dacht dat hij het dus ook niet meende. Hoe kun je ook geloven dat degene die in jouw ogen het meest perfect op de wereld is, jou mooi vindt. Mij is het niet gelukt. Of hij het wel of niet vond… ik zal er niet meer achter komen.

'de kans dat hij mij het bed in probeert te praten ...'

Mijn verstand en gevoel liggen met elkaar in de clinch en niet alleen over het feit of iemand mij wel of niet mooi kan vinden. Mijn gevoel kan mij feilloos leiden maar als het dan over mezelf gaat, heeft mijn verstand de rare neiging mijn gevoel te kleineren en intimideren. In elkaar gedoken trekt mijn gevoel zich terug. Het gekke is dat ze op het werk een super team zijn. Maar zodra er een privé kwestie speelt, staat ‘gevoel’ al snel met 1-0 achter. Misschien moet ik eens een teambuilding organiseren om ze meer bij elkaar te brengen overpeins ik.

De man tegenover mij is duidelijk nog in de versierfase. Ziet alles door een roze bril en gezien het een man is… is de kans dat hij mij probeert het bed in te praten natuurlijk ook altijd aanwezig. Hoe betrouwbaar zijn uitspraken zijn, is dan ook nog niet helemaal duidelijk. Maar ik geniet van de aandacht als een warm bad en voel een lach op mijn gezicht.

’s Avonds weer thuis kijk ik naar de vrouw aan de andere kant van de spiegel. Ze kijkt terug, vol vertrouwen en ze kijkt me recht in mijn ogen aan. Maar dit keer draai ik me niet om. ‘Ik hou van je’ zeg ik en zie dat zij begint te stralen. Echt mooi vind ik mezelf nog steeds niet. Maar als ik op een terrasje zit en bedenk of ik met degene die voorbij lopen wil ruilen, komen er toch bar weinig mensen in aanmerking. En dus heb ik besloten blij te zijn met mezelf en voel ik me een stuk beter. Stap 1 heb ik dus duidelijk voltooid.

Ook stap 2 is prima gegaan en is helemaal op de rit. Maar bij stap 3 blijkt mijn gevoel het ineens niet meer te winnen. ‘Laat los’ roept verstand. ‘Laat het gaan en doe de deur nu maar eens echt helemaal dicht.’ ‘Ja maar..’ sputtert gevoel.  Het slaat nergens op maar gevoel wint. Elke keer weer. Soms denk ik echt dat mijn verstand mijn gevoel verslagen heeft. Maar als ik net opgelucht adem heb gehaald, steekt gevoel weer de kop op. In de vorm van liedjes, vrienden of hoe dan ook. ’Ik ben er wel aan toe’, denk dapper, ‘maar de rest van de wereld nog niet.’

Vastberaden loop ik naar beneden. Ik steek nog één keer een kaarsje aan. Tenminste nog één voor dit doel. Nog één kaarsje en ik geef het nog één dag. Oké nog één week dan. Maar dan, zo spreek ik af met mijn gevoel, dan is het echt klaar. Dan sluit ik definitief de deur. Sterker nog, ik hang er gelijk een hoeveelheid sloten op. Mijn gevoel knikt instemmend en mijn verstand geeft me een high five. Nog één week…

Oorlog of vrede?

‘Er heerst een oorlog in mij’ zegt ze en kijkt wazig voor haar uit. ‘En in een oorlog zijn altijd alleen maar verliezers.  Maar ik weet niet wat ik moet doen om het te stoppen. Ik weet het niet. Het lijkt wel alsof alles wat ik had, aangevallen wordt. Ik wil het beschermen maar ik kan het niet. Ik kan niet eens mezelf beschermen zonder dat ik geraakt word.’ Ze kijkt me aan, verdriet en wanhoop in haar ogen. ‘Snap je wat ik bedoel?’ vraagt ze dan. En ik knik.

Ik ken het worstelen maar ik kan niet helpen. Niemand kan haar helpen als zij het niet toe laat. En toelaten betekent dat het pijn gaat doen. Heel erg pijn. Dus doet ze liever zich zelf pijn. Wat zou ik haar graag even vasthouden en zeggen dat alles goed komt. Maar komt het goed? Ik weet het niet omdat zij het bepaalt. Ze bepaalt of ze er met haar hart voor zal gaan of met haar verstand gaat kiezen. Zal ze de pijn toelaten of kiest ze voor de schijnveiligheid. Alleen weet ze zelf niet eens dat ze een keuze heeft.

't zijn niet mijn stappen die de grond zo doen trillen of...'

Ook in mij botst het. Het stormt. Ik kan blind varen op mijn gevoel maar dan in eens is er een  situatie waarbij ik zo aan mezelf twijfel omdat ik iets voel of weet maar dat het zo absurd is dat je het gewoon niet kunt geloven. Vol twijfels en vol vragen waar je eigenlijk gewoon een duidelijk antwoord op wilt hebben. Waar ik een antwoord op wil hebben maar wat onmogelijk is om te krijgen. Want wat de toekomst gaat brengen, weten we niet. Dan is het verwarrend. Ik wil grip krijgen zeker als de wereld om mij heen vervaagt. De vragen en antwoorden tollen door mijn hoofd en even weet ik niet meer of deze antwoorden gewoon komen of dat ik ze wens. Of ik wakker ben of droom. Of het oorlog is of vrede?

Het voordeel van storm is dat het opruimt. Dat de blaadjes van de bomen gerukt worden en ergens anders als mest de grond weer vruchtbaar maken. Even zijn de takken somber en droevig en vooral lijken ze zo kwetsbaar. Maar als ze overleven zullen ze voller bloeien dan ooit te voren.

Mijn storm raast door mij heen. Ik weet niet meer waar mijn twijfel, mijn twijfel is. Waar mijn angst, mijn angst is en even weet ik ook niet meer waar mijn vertrouwen in mijzelf gebleven is. Is mijn twijfel nu mijn of jouw twijfel of lopen onze wegen door elkaar? De angst die ik voel, wiens angst is dat? Mijn grenzen zijn dat eigenlijk wel grenzen. En waar zijn jouw grenzen? Waar ben jij? Mijn rust is verdwenen en ik voel de strijd die woedt. De strijd die niet mijn strijd is maar doordat ik mij zo verbonden voel met de anders alsnog mijn strijd geworden is. De grond trilt onder mijn voeten. Ik wil het wel stoppen maar het zijn niet mijn stappen die de grond zo doen trillen of toch wel? Verbaasd kijk ik om mij heen. Ik adem diep in en sluit mijn ogen. De oorlog maakt alleen slachtoffers. Dus laat het in hemelsnaam vrede zijn met alleen een paar flinke stormen want die overleef ik wel. Laat het maar eens echt stormen en laten alle takken maar eens kaal worden. Laat de boom kwetsbaar zijn maar echt. En laat dan in mei de boom weer gaan bloeien. Gaan bloeien als nooit daarvoor.

Altijd een keuze

Ineens heb ik de behoefte om te schrijven. Als ik eenmaal zit en mijn vingers over het toetsenbord glijden, komt er een rustig gevoel over mij heen. Het is lang geleden dat ik iets zomaar op schreef voor mijzelf. Zonder reden. Te lang geleden merk ik nu.

‘Soms lijkt het alsof ik verder van mezelf kom te staan’ zei iemand tegen mij, ‘Sommige dingen vindt ik leuk en geven me juist een goed en rustig gevoel, maar andere dingen niet’. Herkenbaar. Ik doe de dingen anders dan een jaar geleden. En anders dan een twee jaar of vijf jaar geleden. Ik doe dingen nu wel of juist niet meer. De vraag is niet zo zeer door wie of door wat het komt, maar waarom ik het zo doe. Want de beslissing ligt altijd bij jezelf.

Waarom schrijf ik niet zoveel meer? Blijkbaar heb ik andere prioriteiten. Hetzelfde als waarom ik met sommige vriendinnen minder afspreek. In die relaties is er niets veranderd. Het zijn nog steeds mijn vriendinnen en ze zijn zeker niet minder belangrijk geworden. Waarom ik ze dan minder zie? Mijn agenda zit volgepland met zakelijke afspraken en als ik thuis ben, ben ik soms gewoon te moe. Was dat vorig jaar anders? Ja wel iets maar ook toen had ik drukke weken en toch had ik meer tijd voor afspraken en schreef ik bladzijden vol.

'als ik de zin getypt heb, moet ik er even van bijkomen'

Dus wat is er nog meer anders dan bijvoorbeeld een jaar of twee jaar geleden. Mijn relatie, en ja daardoor is mijn tijdsindeling anders geworden. Maar ligt het aan hem als ik bepaalde afspraken niet meer maak? Nee, ik heb nog altijd de keuze om het wel te doen. Alleen weeg ik nu de tijden af. Onbewust scan ik hoeveel tijd ik heb en wat ik moet opgeven bij de ene keuze en wat bij de andere. En dan maak ik een keuze. Een keuze tussen schrijven, lezen, bijkletsen met een vriendin of tijd met mijn gezin besteden. Ik maak een keuze. IK.

Als ik de zin getypt heb, moet ik er even van bijkomen. Ik staat naar het simpele kleine woordje wat eigenlijk zoveel bevat. In die twee letters zitten veel ervaringen, mooie herinneringen, patronen die er ingesleten zijn, hoop, liefde, verlangen, wensen, misstappen, kwesties van vallen en weer opstaan, gevoel, kracht, zwaktes, geluk, verdriet, verleden, heden en toekomst. Alles wat ik was, ben en ooit hoop te zijn. Ik met alles wat daarbij hoort.




Waarom zet degene die de woorden sprak zich zo ver van zichzelf vandaan? Ik weet het niet. Ik kan het ook niet weten en wat nog belangrijker is, ik kan het niet oplossen. De keuze die je maakt om te zijn wie je bent, waar je bent en bij wie je bent liggen in jezelf. En je kunt alleen jezelf maar vragen waarom je die keuze maakt. Wat brengt jou ergens naar toe? En waarom maak je bewust of onbewust de keuzes.


Als mijn vingers over het toetsenbord glijden, weet ik wanneer en waarom ik nu de keuze maak om schrijven. Om te zijn wie ik ben. Om het gesprek met mezelf aan te gaan. Om naar de antwoorden in mezelf te luisteren. Om te voelen waar ik voor sta, wat ik wil en waarom. Om te voelen waar ik denk dat mijn weg naar toe gaat en om de kracht te vinden om dat pad te blijven bewandelen en niet op te geven. Om bewust te worden van mijn onbewuste zijn.

Vrijstaand familiehuis, gedeeltelijk gemeubileerd

Het klinkt zo sneu, een beetje zielig zelfs en treurig ook. Je krijgt er gewoon geen warm gevoel bij. En dus omzeil ik de term gewoon. ‘Alleenstaande moeder’ waarbij je dan nog vaak ‘met kinderen’ erachteraan hoort of leest. Alsof je een moeder zonder kinderen kunt zijn.

Bij huizen is dat anders. Echt heel anders. In een huizenterm zou ik dus een vrijstaand huis zijn. Een vrijstaand huis met een enorme lap tuin, want zowel de kinderen als je zogenaamde rugzakje (nog zo’n jeukterm) houden de afstand er wel in. Toch klinkt het veel beter dan een ‘twee-onder-een-kap’ zoals je een koppel zou kunnen definiëren. Zo’n huis dat eigenlijk één huis is met een muur er tussen. En met buren waar je het niet altijd mee kan vinden maar waarmee je dus wel onder één dak woont. Je moet er dus mee praten, al is het maar over de schutting in je tuin die je privacy enigszins zou moeten waarborgen maar wat de eerste vorm van irritatie is. Zo’n twee-onder-een-kap met een net te kleine oprit en het liefst met een paadje onder de ramen aan de voorzijde, zodat de krantenjongen ‘binnendoor’ kan lopen.

Vrijstaand klinkt ook een stuk beter. Open en vrij. Niet zo alleenstaand, niet horende bij de groep. Overigens zou ‘het vrijstaande huis’ met kinderen dan weer ‘gemeubileerd’ zijn, dus nog duurder in de ‘verhuur’. Klein detail is dat de meeste alleenstaande moeders met kinderen dan weer niet in zo’n alleenstaand huis wonen. Maar misschien is dat omdat twee keer alleenstaand dan weer iets te veel van het goede zou zijn. Voor vaders is het trouwens anders. ‘Alleenstaande vader’ dat klinkt wel heel dapper en stoer. En tegelijk heeft het ook iets aandoenlijks. Dat doen ze toch maar even. Heel anders is het voor ‘huisvaders’. Hoewel…. Misschien denken mannen daar dan wel weer anders over.

Eens was ik stiefmoeder. Ook zo’n term waarbij nou niet de warmste gevoelens naar boven komen. Schertsend heb ik er dan ook altijd maar ‘boze’ voorgezet dan heb je het heks verhaal met de rode appel tenminste gewoon compleet. Blijkbaar hadden meer mensen er last mee en steeds vaker hoorde ik de term ‘zorgmoeder’ voorbij komen. Persoonlijk kreeg ik daar dan ook weer jeuk van. Het beeld van een soort van zuster drong aan mij op. Eentje die er nog wat ‘zorgen’ geheel gratis bij krijgt. Dat laatste is waar natuurlijk, maar hopelijk toch niet het enige dat je krijgt.

De mooiste term die ik ook voorbij zag komen was ‘liefmoeder’. Enige voorwaarde is dat de kids nog wel klein moeten zijn, want bij pubers ga je dat er natuurlijk echt nooit in krijgen. Alleen al bij het woord ‘lief’ schieten ze in de lach laat staan in combinatie met ‘moeder’ die nog niet eens je echte moeder is. Dat is gewoon te veel van het goede vragen. Dan weet je zeker dat je die avond spinnen in je bed vindt en de volgende ochtend met kauwgom in je haar op staat.

Een vriendin van mij noemt het ‘bonus’moeder en ‘bonus’kinderen. Dat vind ik creatief en mooi tegelijk. Kleine kanttekening is dat je niet al te vaak je boodschappen bij de Albert Heijn moet halen. Anders krijg je er weer een ‘in de opruiming’ of ‘deze week extra voordelig want geen mens wil het nog hebben’ gevoel er bij.

Alleen al om de term te ontwijken zou je weer een relatie willen hebben. Maar ja dan degradeer je weer van vrijstaand naar twee-onder-een-kap  en een ander mens wordt je er toch niet van. Misschien tijdelijk wat meer het zonnetje in huis omdat de vlinders door je lijf heen sjezen, je roze bril de wereld wat milder maakt en je hoofd in de wolken verkeerd. (je weet wel, daar… achter de wolken schijnt de zon situatie). Maar verder veranderd het niks aan de situatie of aan wie je bent. Het is het principe van de ‘interieurverzorgster’ die toch gewoon de ‘schoonmaakster’ of de ‘poets’ blijft.

Dus tot die tijd ben ik gewoon een alleenstaande moeder. Gescheiden ook nog om er nog maar eens een schepje boven op te doen. Dat staat leuker op de formulieren die je overal moet invullen. Het stempeltje ligt al klaar. Gaat u maar even zitten mevrouw, dan stempelen we even en dan plaatsen wij u zo in een hokje. Want zo doen we dat. Een beetje baldadig neem ik mezelf voor om de eerstvolgende keer als ik een formulier moet invullen zowel ‘gescheiden’ als alleenstaande ouder’ door te strepen. Er naast zet ik dan: ‘Vrijstaand familiehuis, gedeeltelijk gemeubileerd maar met nog een kamer vrij’.