Posts tonen met het label stil. Alle posts tonen
Posts tonen met het label stil. Alle posts tonen

donderdag 14 maart 2013

Eenzame stoel aan zee

Als een stil relikwie staat hij daar. Helemaal alleen. Je weet dat er iemand moet zijn geweest. Iemand die hem daar heeft neer gezet. Het kan niet anders. Maar er is niemand te zien. Hij staat daar alleen, als stille herinnering aan iets of niets. Ik zal het nooit echt weten.

We lopen over het strand. Het is een koude maar mooie zondag. De zon schijnt en geeft een zilverachtige gloed aan het water. Ik heb mijn sjaal nog extra dicht om mij heen geslagen en handschoenen aan mijn handen. De hond rent vooruit, wij volgen gedwee. Genietend van de lucht, het strand, de zee en van elkaar. Veel is er gebeurd de afgelopen jaren. Voor hem en voor mij. De laatste keer dat ik aan het strand liep was met een vriendin. Hoeveel er al sinds die tijd weer gebeurt is. Het leven staat niet stil, al lijkt dat soms wel. Heel soms wil je het leven stil zetten om extra te genieten, en soms staat het leven stil omdat dat wat gebeurt teveel indruk maakt om in een seconde te kunnen verwerken. Dan staat de wereld stil voor jou. Minuten, uren, weken of soms wel maanden of jaren. Zo lang als nodig is, staat de wereld stil. Stil om jou de kans te geven weer adem te gaan halen en verder te gaan.

Als we terug lopen zie ik ineens de stoel. Midden op het strand staat hij daar. Alleen, leeg en eenzaam. In gedachte zie ik iemand op de stoel, in eerste instantie uitkijkend over de zee. Denkend, nadenkend over het leven. Zijn leven. Over wat er is gebeurd en hoe nu verder. Positief of negatief dat weet ik niet. In elk geval denkend over het verleden en de toekomst. Het heden bestaat uit de stoel, het strand en de zee. Vaag hoort hij de mensen om hem heen, vaag ziet hij de vogels vliegen en de honden over het strand rennen en kinderen die spelen. Dan wordt het hem te veel en draait hij de stoel om. Hij kan niet meer kijken in de leegte. De alles verzengde leegte die hem opvreet en vervult tegelijker tijd.
‘Zo stil, dat alle klokken zwegen ja. De tijd stond onbeweeglijk’ zingt blof. En zo voelt hij het terwijl hij daar zit, stil en onbeweeglijk in de stoel. ‘Ik zal vandaag de storm bedwingen en dan laten razen. Tot ze stil is met jou bij mij, kan ik alles, wil ik alles, en ik weet dat ik straks zonder, veel te klein en niks meer waard ben en geen dag meer door kan’ dreunen de woorden van Guus door zijn hoofd. Maar hij is hij al klaar voor de storm? Zal hij de storm ooit bedwingen? Is hij groot genoeg om de dagen weer door te gaan? Hij is het waard maar weet hij dat zelf ook?
De stoel laat me niet los. Ik kijk nog een keer om. Zo stil en leeg staat de stoel daar. Iets in mij trekt om op die stoel te gaan zitten. Om mijn gevoel zijn gang te laten gaan, daar in die stoel. Om het verdriet of de vreugde van de man of vrouw die daar in de stoel gezeten heeft te voelen. Om het verdriet of de vreugde van mijzelf te voelen. Om het verdriet of de vreugde van iedereen die me lief is te voelen. Maar in plaats van in de stoel te gaan zitten maak ik een foto. Een foto zodat ik later alsnog in de stoel kan kruipen. Dan maak ik nog meer foto’s. Foto’s van hem en van de hond en van hun samen. Van het strand en van de zee. En van de meeuwen. Dat moet, dat kan niet anders. Een dag aan zee zonder foto’s van meeuwen, is alsof de dag niet bestaan heeft. Dan steek ik mijn arm door die van hem, haal adem, laat het los en loop door. Ik loop door met de wetenschap dat de stoel voor altijd binnen handbereik zal zijn. De stoel zelf blijft achter, als stille herinnering aan iets of niets. Want dat zal ik nooit echt weten.

 



zondag 4 november 2012

Stil

Ineens is het stil. Zo verdomd stil. Het is niet erg en ook weer wel. Alleen, zo verdomd alleen. Lekker alleen. Vooral alleen en zo stil. Dan komen de tranen.

Als ik weer binnenkom voelt het leeg. Stil en leeg. Dat is het niet maar het voelt zo. In mijn hoofd zit een lijstje met plannen met wat ik vandaag allemaal kan doen. Moet doen of wil doen. De volgorde weet ik nog niet. Ook niet wat er valt in moeten, kunnen of willen. Het is alleen nog maar een lijstje. Als ik mijn jas uit heb en mijn laarzen in de hal staan, voelt het weer meer thuis zijn. Automatisch begin ik met koffiezetten maar als ik merk dat de kan nog boven staat laat ik het bij koffie in een filter. Het maakt niet uit. De rest komt later wel.

Ik ben van eerst de dingen doen die ik niet leuk vind en dan mag ik… Dus pak ik de stofzuiger en begin met de keuken. Als dat klaar is sleep ik het ding naar boven en maar daar blijft het bij. Ik beland achter de computer. Honderd en een dingen gaan door mijn hoofd. Woorden ideeën, hele verhalen om te schrijven maar ze komen niet op papier. Op zoek naar een naam blijf ik hangen. Hangen in whats app, twitter en facebook. Ik lees oude gedichten in een boekje uit de boekenkast. Dan zie ik een soort dagboek aan de andere kant in het boekje. Ik ben gek op mooie schriften, in alle soorten kleuren en dessins en met zo’n mooie harde kaft en benut ze het liefst aan twee kanten tegelijk. Ik lees een dagboek van mezelf van een een behoorlijke tijd geleden. Dingen vallen op hun plaats. Ik scheur de bladzijdes eruit. Uit het boekje, uit mijn leven.
Als ik het beschreven papier weggooi, kom ik als vanzelf weer in actie. De prullenbak is vol en ik leeg hem. Ik vul een emmer met water en heerlijk geurend schoonmaakmiddel en pak doekjes. Boven kom ik niet verder dan een vaas en een lantaarn verplaatsen. Dan beland ik als vanzelf weer achter mijn bureau om muziek aan te zetten. Ik herinner me een liedje van Blof vanochtend in de auto en probeer het te zoeken. Ik zie het niet en klik alvast een ander nummer aan. Dan val ik stil. De lijst met nog te doen is lang. Te lang. Maar er komt niets uit mijn handen. Het is stil. De poes duwt haar kop tegen me aan. En ik huil en weet niet waarom. De stilte is mooi en tegelijk zo leeg.
We hebben het nodig. Allemaal, allebei, ik, de leegte en de stilte. De herinnering is mooi. Het was een heerlijke dag gisteren. Vol mooie momenten en vol ook met rust en stilte. Precies in evenwicht. Van niets doen en hard werken. Ontspannend hard werken. Van genieten en praten en genieten van de stilte. Van lopen in de regen en zoeken naar niets in bijzondere winkeltjes. Van zitten op een terras. Van geen tijd. Te vroeg aan het bier. Van ineens meer tijd dan we dachten. Van vuur in de keuken en samen koken. Van overal kaarsjes en proeven van zelfgemaakte pasta. Van film kijken en in slaap vallen. Het gevoel, de geur. Ik sluit ze in mijn hart alsof ik ze in een mooi versierd doosje stop. Dicht maar wel zo dat ik vaak kan kijken.
Dan komen de woorden, de zinnen, de spaties. Vooral de spaties, ruimte van rust tussen de woorden. De kleine stiltes. De kleine lege niks moet momenten. Terug naar je zelf. Rust in je zelf. Ik laat het lijstje los en beslis dat vandaag niets hoeft. Alles op het lijstje gaat naar de kolom “misschien” of “morgen”. Als ik klaar ben met schrijven zit ik nog even stil. Stil met mijn ogen dicht in een stil huis. Vaag hoor ik buiten de geluiden maar ik laat ze buiten. Ik geniet van het hier en nu. Van het niets, het alleen zijn en de stilte in mij.
Na een paar minuten voelt het hetzelfde en toch anders. Nog steeds is het stil. Zo verdomd stil. Het is niet erg. Alleen, lekker alleen. Vooral alleen en zo stil. Ik voel de rust in mij. En toch hoe fijn het ook is en hoe goed het ook is. Ik ben niet compleet. Een klein stukje van mij is op afstand. Dichtbij en ook ver weg. Het vertrouwen groeit. In ons, maar vooral in mij. Het is goed zo. Voor nu is het   goed zo. We hebben het nodig, de stilte de rust. Ik heb het nodig. Nodig om de tranen te laten komen en te beseffen dat ik geniet. Eindelijk weer echt kan genieten.

zaterdag 8 september 2012

“De Grootste Elektrische Proefrit van Nederland”

“Het is een automaat” zegt ze. De versnelling of hoe je dat noemt bij een automaat, staat in de P, van parkeren denk ik. “De R is van…… “Racen“ roep ik, altijd zoekend naar andere woorden om de dingen op een grappige manier te onthouden. Ze begint te lachen, “Nee niet van racen” zegt ze “het is de achteruit”. Ik zie direct het “achteruitrijden” van Ter Land Ter Zee en in de Lucht voor me. Helaas is dat dan weer niet de bedoeling.
Ik ga meerijden met Neeske, een zakenrelatie van me die gevraagd is om mee te doen met de “De Grootste Elektrische Proefrit van Nederland”. Rijden in een auto met een stekker dus. Georganiseerd door de ANWB. Als de bel gaat en ik de deur open doe, zijn er al 2 kinderen die achter me staan te springen. Ze weten wel wat ik ga doen maar nieuwsgierig als ze zijn, moeten ze er toch meer van weten. Eén van de 2 kan het niet laten om toch te vragen of ze niet even mee kunnen rijden. En ja hoor, van Neeske mogen ze het eerste rondje mee. Tjonge wat zijn ze ineens snel met slippers aan doen. Als er gevraagd wordt wat ze van de auto vinden roepen ze enthousiast “Cool , vet gaaf en dat soort moderne woorden”. En dat is natuurlijk mooi want zij zijn de toekomst, de toekomst waarin auto’s als deze niet meer weg te denken zijn.
Ze legt me uit dat er ook in de auto gefilmd gaat worden. Ik vind het allemaal prima en hoop dat we wat leuks te melden hebben onderweg. “Steek de sleutel maar in het contact” zegt ze, ”en draai maar om,  nee nog verder”. Ik doe wat ze zegt en wacht eigenlijk onbewust op het bekende geluid waarbij je weet dat je de auto aan het starten bent. Er gebeurt niets. Vragend kijk ik naast me. “Als het lichtje READY brandt” zegt ze, “is de auto gestart”. Ze ziet mijn verbaasde gezicht en moet lachen. “Je kan rijden hoor”. Ik zet hem in D, wat ik voor het gemak doorrijden heb genoemd en rij de straat in. Ze vraagt me waar ik heen wil. “Italie?” vraag ik maar ook dat is net als het achteruitrijden geen optie. Verder heb ik geen idee. Laten we maar zien waar we uitkomen. Ik ga dus lekker op mijn gevoel, mij het meest vertrouwd, en reken er op dat ik daarmee de leukste dingen onderweg ga mee maken.  Nog voor ze de camera aan heeft staan zien we al een ANWB auto. Jammer, die flitsende reclame opname hebben we dan net gemist.
Ik vertel dat ik vanavond even heen en weer naar Eindhoven moet. “Hoe ver is dat?” vraagt ze. “140 km” zeg ik. Dat lukt dus net heen met deze auto. Daarna moet je dan opladen. Ik bedenk me dat dat het eerste nadeel is. Italië wordt dus een lange reis. Dan denk ik aan de keren dat ik voor een brug moet wachten en hoe lekker dat soms is. Momentje rust voor je zelf. Naar Eindhoven zou dus worden ; heen rijden, ergens opladen en ondertussen koffie drinken, column schrijven en op je gemak weer terug. Klinkt alweer een stuk beter. Ach ja, het is dus maar net hoe je het bekijkt”.
Als vanzelf komen we in de Oostvaardersplassen terecht. Nu heb ik wel iets met dat gebied  maar dat terzijde. Ik bedenk me dat het goed past bij de auto. De natuur, het stille van de auto etc. Ze zouden eigenlijk alleen maar dit soort auto’s in het gebied toe moeten staan. Zie je het al voor je aan het begin van de weg “alleen voor elektrische voertuigen”. Als we het wildrooster over zijn, zien we aan de rechterkant een kudde dieren. Ze kijken niet eens op. Even verder op, en ja uiteraard als de camera net uit staat, komt er een dier de weg op. Dat het ons niet hoort is wel duidelijk. Het blijft midden op de weg eens rustig staan. “Nou lekker dan” zeg ik. “meestal schrikken ze van auto’s en zijn ze zo weg. Maar deze niet, nee logisch met een auto zonder geluid”.  Dan ziet het beest blijkbaar in zijn ooghoek iets bewegen en loopt sloom verder. Ik haal opgelucht adem, duw langzaam het gaspedaal weer in en we rijden door.
Doorrijden naar Almere lijkt me een beetje teveel van het goed, dus sla ik links af. We rijden nu midden tussen de windmolens en ook hier voel ik me prima op mijn gemak met deze auto. We passen goed in dit landschap van duurzaamheid. Zelfde geluid van wind. Mooie combi dus.
Als we terugrijden zie ik onderweg een tankstation. Dat roept vragen op. Neeske legt geduldig uit hoe het allemaal gaat met dat opladen. Ik bedenk me dat het wel handig is. Gewoon ’s avonds dus even aan denken; mobiel aan de oplader, auto aan de oplader. Niks meer tanken onderweg, geen zoete chocolade verleidingen, hooguit een prettige rustpauze bij lange ritten. Ik voel er wel wat voor.
Bijna bij huis als we de wijk inrijden, rijdt er een klein jongetje op een fietsje voor me. Uiteraard midden op de weg. Ik bedenk me dat zijn moeder hem wel eens mag leren dat hij beter aan de kant kan rijden en moet opletten.  Allemaal leuk die 30km zones maar alleen op de weg ben je natuurlijk nooit, het gevaar blijft. Hij hoort ons duidelijk niet, op een gegeven moment kijkt hij om en schrikt ervan dat er zomaar een auto achter hem rijdt. Hij had dus duidelijk echt niets gemerkt. Puntje van aandacht dus dat geluid.
Eenmaal thuis laat Neeske aan de twee enthousiaste kids nog even de oplaadsnoeren zien en mogen ze proberen hoe dat werkt. Daarna krijgen ze de keuzegids Elektrisch autorijden.
Een uur later als ik weer in de auto zit om de kinderen naar Eindhoven te brengen, besef ik eigenlijk pas hoe stil zo’n elektrische auto is. Ik zet de radio dus maar harder en besluit dat ik de voordelen dus wel zie en duidelijk voor ben. Voor het rijden in een elektrische auto.