Hoor je mij

Mag ik even wat tegen je zeggen
niet omdat ik het uit moet leggen
alleen omdat wat jij nu denkt
mij een beetje krenkt
Dus ja ik ga er tegenin
maar niet uit verdediging
ik wil gewoon zo graag
dat je hoort wat ik echt zeg
vandaar dat ik het graag
nog een keertje uitleg

Bijna herfst

De velden kleurengroen 

De bomen rood en bruin

En de wind blaast

de blaadjes uit hun kruin

En met de koelere lucht

bedenk ik met een zucht

Het is met de zomer gedaan

Let op de herfst komt er aan

Mag ik al?

Kom ik al voor
in je gedichten of je blog
kom ik er al in voor
of twijfel je nog?

Is het nog te vroeg
of heb ik al iets gedaan
waardoor ik heel misschien
wel in je blog mag staan?

Ach mijn lief, zou je wat willen
wil je in een blog of in een gedicht?
En is er dan heel misschien een kans
dat je ook voor in mijn leven zwicht?

Ach weet je lief, 
ik ken je toch nog niet echt
misschien is de tijd nog niet daar
maar wanneer weet ik het dan wel zeker
wanneer ben ik dan klaar?

Je staat nu in mijn gedicht
het begin is nu gemaakt
want er is zeker wel iets
waarmee je mij hebt geraakt

De kracht van de liefde

Als ik aan je denk,

denk je dan ook aan mij?

Als ik aan je denk,

kun je dat dan voelen?

Als ik aan je denk,

voel je je dan blij?

Is dit wat ik voel

wat ze met liefde bedoelen?

Zeemeeuw

Pootjes naar achteren

Vleugels wijd

Blik op oneindig

Zwevend in de lucht

 *

Kraalogen ontgaan niets

Kriskras maar zweven

Zon, zee, wind

Verliefd op het leven.

Dichterbij

Door de dood gescheiden

maar nu zo veel dichterbij.

Want je was niet eerder,

echt dag en nacht,

in mijn gedachtenbrij.

 

 

De wind

De wind

waait 

alle

muizenissen

uit

mijn

hoofd

 

De storm

pakt het

nog

wat straffer

aan

en

zorgt

dat alleen

de

allerzoetste

herinneringen

blijven

bestaan

 

Verdwenen kind

Soms voel ik je in mijn huid, mijn haar, heel even maar, zo dicht bij mij…… ’t is of je tussen hart en ziel je plek weer vindt, geliefd verdwenen kind.  

Elk jaar schrijft ze een gedicht voor hem. Haar kind, haar zoon, haar verdwenen kind. “Het slijt nooit, de pijn, het verdriet en het gemis. Ook al heb ik nu een dochter en nog een zoon” zegt ze. Achtendertig jaar is het nu geleden, maar ze denk nog dagelijks aan hem. Aan haar zoon die maar zo kort geleefd heeft, die ze maar zo heel even kon zien.  

Acht maanden zwanger was ze toen de vliezen braken. Dat dat niet goed was, wist ze natuurlijk wel. Eenmaal in het ziekenhuis was het wachten. Gek genoeg was haar man gebeld maar wist zij van niets. Ineens kwamen ze met zijn allen aan haar bed. Onvoorbereid wat er ging komen, werd haar verteld dat ze nu moest bevallen. Ze was nog zo jong. Heel even had ze haar kindje daarna op haar borst, heel even kon ze hem zien, voelen. Daarna werd hij naar de couveuse gebracht. Nog één keer werd ze die dag met bed en al naar haar zoon gebracht, maar kijken moest ze van achter het glas. Aanraken kon ze hem niet. Hoe hard voelt het dan om terug te gaan naar de zaal waar 15 andere moeders hun baby in een bedje aan het voeteneinde hebben staan.  

De volgende ochtend kwam een coassistent haar halen. Niet op de zaal of in een kamertje maar in de badkamer probeert hij al stamelend te vertellen dat haar zoon is overleden. Ze kon het niet, ze kon niet meer terug naar de zaal gaan. Terug naar zoveel gelukkige moeders met baby’s. Ze wilde weg, weg van daar. Haar man wist het al, hem hadden ze blijkbaar die nacht ook al verteld dat het niet goed ging. Maar haar niet. Amper één dag na de bevalling ging ze naar huis. Nu heel gewoon maar niet in die tijd, toen was je kraamvrouw en mocht je niets. Haar spullen haalde haar man van de kamer. Aan afscheid laten nemen, haar kindje nog even kunnen zien of aanraken, daar dacht niemand aan. Thuis, vijf hoog in een flat, wachtte geen hulp. Daar moesten ze het samen maar redden. 

Nog ziet ze de kamer waarin de mensen die haar na staan zitten en beslissen over haar kind. Over waar het begraven zou moeten worden. En dat was niet eenvoudig. Verzekerd was je daar niet voor in die tijd. Een anoniem graf moest het dus worden. De zo misplaatste opmerking van haar broer: “begraaf het maar hier onder de flat” galmt nog steeds na in haar oren. Een begraafplaats mocht niet omdat een ander familielid daar steeds langs zou rijden. Maar niemand dacht aan haar verdriet. Het verdriet om haar zoon die zij al die maanden gedragen had. Ook bij de begrafenis was ze niet. Ze was kraamvrouw dus kon dat niet. Nooit heeft ze geweten waar het grafje was.  

Er was niets. Geen baby, geen foto, geen geboortecertificaat, niets. Alsof het niet bestond. Alsof ze het verzonnen had. Hoe kon ze het bewijzen. Ze wilde zo graag een tastbaar bewijs dat haar zoon er geweest was. Jaren later besluit ze alsnog om dat bewijs naar boven te halen. En dat lukt haar. Haar wil is dan zo sterk. Ze laat mij het geboortecertificaat zien. In het rapport van de arts die nu het dossier behandelde staat dat als het niet in 1974 was geweest maar nu, haar zoon nog geleefd zou hebben. Het voegt niets toe. Wat kun je er mee. Het maakt het gemis niet minder.

Ze wil het zo graag een plekje geven maar nu na het overlijden van haar man, de vader van haar kind, lijkt het gemis nog sterker. Ze had hem zo graag zien opgroeien. Haar man laten zien hoeveel hij op hem zou lijken. Maar dat is haar niet gegund. Inmiddels heeft ze nog twee kinderen en zelfs kleinkinderen. Haar kleinzoon is vernoemd naar haar zoon. Mooi maar ook moeilijk vindt ze dat. De datum komt weer langzaam in zicht. De dagen worden zwaarder. Dit jaar valt de datum weer op zaterdag en zondag, precies zo als toen. Haar gedicht is klaar. Ze telt de dagen. Ze telt tot ze weer voorbij zijn. De geboorte en de sterfdag van haar verdwenen kind.

 Zo ver van hier, toch zo dichtbij. Zachtjes aangeraakt, je bent weer eventjes bij mij.

En even ben ik dan weer blij…… tot jij weer in het niets verdwijnt!!!!