Trots op mij

Ik ben trots

trots op mij

En ook al
klinkt dat vreemd

het maakt mij blij

Trots zijn is niet raar

Trots zijn mag 

Echt heus echt waar

Wij zijn te weinig echt blij

en zeggen veel te weinig 

Ik ben zo TROTS op MIJ

Kleinkind

Tien teentjes

aan voetjes zo klein

Tien vingertjes

aan handjes zo fijn

Wangetjes zo roze

en oogjes nog dicht

Wat een geluk

dat jij hier

in mijn armen ligt

Nog trotser dan 

ooit in het verleden

kijk ik nu hier naar jou

Een generatie verder

geboren uit mijn kindje

geen wonder 

dat ik nu al 

onvoorwaardelijk

van je hou. 

Dichter bij de hemel

Hij zet een kaarsje neer voor haar

Zij die altijd in zijn gedachte zal zijn

Die hij los heeft moeten laten

Ondanks al het verdriet en alle pijn

Hij zet een kaarsje neer voor haar

Voor haar die hij nu nooit meer ziet

En dan fiets hij naar boven

Want dichter bij de hemel kan hij niet

Een oma voor je verjaardag

Daar stond ze, midden in de kamer. Een klein dapper vrouwtje. Ze stond half achter mij en keek de kamer rond. “En dit” zei ze parmantig, “dit is mijn nieuwe kleindochter!” “Nou welkom in de familie” zei haar schoondochter hartelijk en iedereen knikte.

Ik werd die dag 18 jaar en ik kende haar van de winkel waar ik werkte. Bijna elke dag kwam ze boodschappen doen. Meestal alleen. Dan was ze druk, druk bezig. Ze kocht altijd maar een paar kleine dingen. Daarom was ze er ook elke dag. Die dag zou ik thuis gaan lunchen. Ik woonde dichtbij en mijn moeder vond het gezellig als ik thuis kwam eten. Ik liep via de personeelsuitgang naar buiten langs de winkel richting huis. Net voorbij de winkel liep zij met haar boodschappen. Ze was een klein vrouwtje maar altijd zo aardig. “Welke kant moet u op” vroeg ik haar. Ze wees in de richting waar ik ook heen moest. “Oh ik moet ook die kant op” zei ik vrolijk, “zal ik uw tas voor u dragen”.  Ze knikte gretig van ja. Onderweg vertelde ze dat ze evenwichtsstoornis had en niet zoveel kon tillen omdat ze soms zomaar duizelig werd. Bij haar voordeur namen we afscheid.

Die dag was de eerste dag van vaker samen naar huis lopen. Als ik pauze had en zij in de winkel was, zei ik dat ze best wat meer mee mocht nemen omdat ik haar tas wel zou dragen. Onderweg vroeg ze dan steevast tig keer of de tas niet te zwaar voor me was. Op een dag moest ik even mee naar binnen om opa gedag te zeggen. Ze wilde graag laten zien wie haar tas voor haar tilde. De kleine wandelingen werden kleine cadeautjes. Voor haar en voor mij. Mijn oma was overleden toen ik 12 jaar was en zij herinnerde me aan mijn oma. Na de keer kennismaken moest ik een keer thee komen drinken. Ik mocht oma en opa zeggen en de kleine bezoekjes waren kleine lichtpuntjes. Ze vroeg naar mijn interesses, naar mijn werk naar mijn hobby’s. Ze zette thee en gaf koekjes. Ze kletste over haar kinderen en kleinkinderen en liet me foto’s zien.  En toen ze vroeg wanneer ik jarig was zei ze blij “echt waar, dan ben ik ook jarig!”.

Het werd november en ze vroeg of ik die zondag, op onze verjaardagen, een kopje thee kwam drinken. “Maar dan is de hele familie er” sputterde ik nog tegen. “Nee hoor” zei ze “kom maar in de middag, de familie komt in de ochtend”.  Maar toen ik daar zondagmiddag precies zoals afgesproken om 14.00 uur voor de deur stond, werd me al snel duidelijk dat leugentjes om bestwil oma niet vreemd waren. Ze maakte zelf de deur open. Nog zie ik me daar staan, net 18 jaar in mijn nieuwe jas. “Kom” zei ze, hing mijn jas op en dirigeerde me naar de huiskamer. En daar zat niet alleen opa maar de hele familie. Alle 4 haar kinderen met hun partners en de kleinkinderen sommige al met vrouw of vriend. Ze ging midden in de kamer staan en introduceerde mij bij de familie. Een lieve familie waar ik me direct welkom voelde.

Oma is lang speciaal geweest voor mij. Elke verjaardag waren er de kinderen, de kleinkinderen en ik. Ze vergat me nooit uit te nodigen. Ik ben de laatste dagen op haar sterfbed nog bij haar geweest. Daarna ging ik trouw een of meerdere keren per week bij opa in het bejaardenhuis op visite. Het was anders toen oma er niet meer was maar door oma had ik een band met opa gekregen. Hij was erbij toen ik trouwde. Vandaag is het 25 jaar geleden dat ze daar vol trots stond en zei: “En dit, dit is mijn nieuwe kleindochter”. Lieve geadopteerde oma, al ben je dan niet meer bij ons, weet je vooral in mijn hart zit.

De tijd vliegt

Een kop groter dan ik en een bos donker haar. Een neus die krult als hij lacht. Handen als kolenschoppen zou mijn oma zeggen en met zijn schoenmaat 47 staat hij stevig op de grond. Een eigen mening maar wel zo af en toe de mijne nog even nodig. Morgen wordt hij 16 jaar. En ik ben trots op hem.

De hond hing al de hele dag om mij heen te draaien. De kapster kwam in de avond en een vriend zei simpel toen hij naar de hond keek: “dat duurt niet lang meer”. Hij kreeg gelijk. Die nacht om 4 uur begon het. Rond 6 uur moest ik echt nog de laatste schilderijtjes inlijsten en gelukkig was zijn vader zo slim gewoon gedwee mee te werken. Om 7 uur ging hij richting werk om die “verjaardag mailing” van ons bedrijf maar even stop te zetten. Waarschijnlijk hadden we wel wat anders te doen die dag dan orders schrijven. Dat het een jongen was voelde ik al lang maar om 11.05 uur was hij daar dan, mijn zoon.

De tijd vliegt, maar veel momenten staan in mijn geheugen gegrift. Ik kan me nog zo goed die eerste nachten herinneren, hij en ik samen in het grote bed. Alles stil en buiten zo donker. De tijd stond stil en ik wist dat die momenten uniek waren, dat ik die moest opzuigen en dat ze nooit meer terug zouden komen. De angst toen hij na 7 dagen naar het ziekenhuis moest omdat zijn voetje niet goed stond en de opluchting toen hij zonder gips weer thuis was. Elke moeder zal ze herkennen.

De laatste tijd denk ik er steeds vaker over na hoe gelukkig ik ben dat ik kinderen heb en ook nog eens gezonde kinderen. Voor sommige zo gewoon maar zo gewoon is het niet. Het wonder van de geboorte is zo uniek. Zoveel aspecten bij elkaar, het nieuwe leven en de hoop dat je het als ouder dan maar goed zult doen met de wetenschap dat je zovele fouten zult maken.

Maar elk jaar denk ik terug. Als vanzelf, aan de afgelopen jaren. Aan hoe hij in zijn kinderstoel zijn koekjes deelde met de hond. Hapje voor jou, hapje voor mij. De hond en hij, twee handen op een buik. Als ze beide stonden was hij even hoog maar wel de baas. En hoe groot zijn verdriet toen de hond overleed. Ik denk terug aan de dag dat ik hem aan het zoeken was bij de kinderboerderij en hij nog geen twee turven hoog de geitjes stond te aaien. Over het verdriet als ik hem naar de crèche bracht en hij hartverscheurend bleef huilen. En aan zijn eerste vriendinnetje die vertederend zijn naam zei als ze het zonnetje van de teletubbies hoorde lachen.  Aan de tijd dat hij 2,5 jaar was en dromerig verliefd vertelde dat hij haar zo miste.

Ik denk terug aan de foto momenten. Aan zijn reacties toen hij een broertje en later nog een zusje kreeg. Ik denk terug aan zijn tekeningen die een eigen verhaal vertellen. Zijn verhaal. Aan zijn droge opmerkingen en zijn kinderlijkewijsheid. Aan zijn denkbeeldige vriendje die alles wist en aan de afscheid van de basisschool. 

Met vallen en opstaan hebben we elkaar leren kennen. Een sterke band hebben we, altijd gehad en waarschijnlijk zullen we die altijd houden. Niet te beschrijven, niet te omschrijven. Een blik is genoeg. Weten wat we aan elkaar hebben. Maar vandaag kijk ik terug want morgen wordt hij 16 jaar. Een kop groter dan ik en een bos donker haar. Een neus die krult als hij lacht. Groot is hij maar lief zegt hij: “truste mammie” als hij naar bed gaat. Morgen wordt hij 16 jaar. En ik, ik ben zo trots op hem.