Op het scheepje van je leven

Op het scheepje van je leven,

ben je kapitein naast God.

Om de juiste koers te varen,

langs de klippen van het lot.

Ik wens je dus bij dag en nacht,

behouden vaart en goede wacht.

Ze schreef het in mijn poëzie album toen ik een jaar of 7 a 8 was. Gisteren had ik haar aan de telefoon en verzekerde ze mij dat het echt goed zou komen. Ik knikte wat ze aan de telefoon natuurlijk helemaal niet kon zien. Ik zou haar zo graag geloven. Net als toen ik, de voor toen nog veel te moeilijke tekst, in het kleine oranje boekje las.

Ik had haar niet ge-e-maild, niet gebeld of ge-sms’t,  maar wel aan haar gedacht. Ik wilde nog even uitstellen. Uitstellen… ‘in de hoop op’ of ‘tegen beter weten in’. Ik weet het niet eens. Maar de gedachte was blijkbaar genoeg en dus belde zij mij. Om een andere reden, dat wel. Maar toch… Heel even hoopte ik nog dat ze niet zou vragen hoe het met me was. Alsof ze dat niet zou doen, ik moet toch beter weten. De hoop was vooral omdat ik weet dat ik me ten opzichte van haar niet groot kan houden. Iets verbergen is onmogelijk. En waarom zou ik eigenlijk ook. Ze leeft al mijn hele leven met mij mee.

En meestal geeft ze goed advies. Maar hierin is dat wel lastig. Hierin ben ik helaas de ‘ervaringsdeskundige’ zoals iemand vorige week nog grapte. Nu lijkt de grap nog zuurder dan toen. Ik hoop ook echt uit de grond van mijn hart, dat zij de ervaring nooit krijgt. Want hoe meer ervaring hoe minder je durft te vertrouwen in deze. En is dat niet de helft van de truc? Er onbekommerd instappen. Het meest ironische is nog wel dat het anderen dan blijkbaar weer aantrekt. En ik weet niet of ik daar nu wel of niet op zit te wachten. 

'Op terrasjes zullen we muntthee drinken...'

Op het scheepje van je leven… Vanmorgen moest ik ineens aan het gedichtje denken. Ik zie zelfs het poëzie plaatje van het bootje dat er bij geplakt was nog voor me. Het heeft iets weg van het gedicht ‘de voetstappen’. Alleen werd ik deze keer niet gedragen maar is er waarschijnlijk met me meegevaren of gezwommen. Wie zal het zeggen. En terwijl ik het denk, besluit ik dat ik de metaforen van de berg en het scheepje misschien maar eens moet laten varen. De berg past niet bij mij want ik heb hoogtevrees. Hoe kun je nu met een goed gevoel de berg op gaan als je ondertussen al je spieren voelt spannen van angst. En met het bootje is het al net zo. Ik vind het heerlijk om te zeilen, zelfs als de boot zo schuin gaat dat je het gevoel hebt te staan in plaats van te zitten. Maar te vaak ben ik op een boot bij ‘verkeerde’ stroming ziek geweest en het gevoel gehad dat ik er groen en geel weer vanaf kwam.

Mijn metafoor wordt de wandeling. Langs het strand en door de duinen. Door weiden en dorpjes. Met mijn blote voeten door het zand of het gras. Met mijn haren in de wind en de zon op mijn gezicht. En dan zal ik lopen, hand in hand en soms achter elkaar. Prachtige uitzichten zullen we tegen komen. Op terrasjes zullen we muntthee drinken en overnachten in hotelletjes en op campings. We zullen neerploffen op het strand of spetteren in de branding. We zullen bloemen plukken in de velden en op alle plekken van Nederland de zon op zien komen en weer ondergaan.

Kijken met je hart

Ogen staren zonder zien

in toekomst en verleden

Terwijl ze eigenlijk zo graag

kijken in het heden

Harten voelen zonder gevoel

naar wat ze willen en wat ooit was

Maar alleen als je hart je ogen openen

dan leef je je echte leven pas

Wind uit een 'verkeerde' richting

Ik voel me misselijk worden. Mijn maag trekt samen en het lijkt alsof er een waas voor mijn ogen trekt. Dapper neem ik een slok water en haal diep adem. Niet opletten, gewoon focussen nu. Maar het trekt niet weg. ‘Het is niet goed’ hamert het door mijn hoofd. Ik probeer er niet op te letten en kijk naar mijn scherm. Kom op, je kan het.

‘Kan dat?’ vraag ik me even later af. 'Ziek worden van een verkeerde beslissing.' Ziek van verlangen kan blijkbaar, anders was er geen uitdrukking van. Ziek van heimwee is ook bekend. Maar je zo slap en ziek voelen omdat je voelt dat je een verkeerde beslissing hebt genomen. Ik zou graag denken dat het niet kan maar mijn lijf vertelt mij wat anders. En dus probeer ik mezelf in te praten dat het geen verkeerde beslissing was maar de goede. Het zou alleen mooi zijn als ik nu mezelf nog zou geloven.

"even merk ik dat de boot richting terug vaart"

‘Je hebt het goed gedaan hoor meis’ appt later die dag mijn vriendinnetje. Acuut schieten de tranen in mijn ogen. ‘Dit is de enige manier’ schrijft ze. Ik weet het niet meer zo zeker. Mijn gevoel schudt zo met me heen en weer dat ik er wel zeeziek van moet worden. Een van mijn minder sterke kanten. Op een boot met wind vanuit een verkeerde richting. En precies zo voel ik me op dit moment.

Er waait een stevige wind, misschien kan ik zelfs wel zeggen een storm. Dat terwijl ik de boot op ging met prachtig weer. De boot is geweldig. Prachtig met een mengeling van nostalgie en toch zo modern. En stabiel. In mijn ogen is de boot heerlijk stabiel. En dus durf ik aan boord. Ik krijg deze keer niet eens de geijkte waarschuwingen. Vorige keer ging het niet goed, de keer daarvoor ook niet. Halverwege hield de tocht op, blijkbaar gingen we zonder dat ik het besefte de verkeerde kant op. Maar vorige keer was het beginpunt echt minder mooi.

Nu niet. Het water schittert en de zon schijnt. Er is net voldoende wind om het leven nog lekkerder te maken. Zacht schommelend varen we weg. Een intens geluk overvalt mij. Ik weet de route niet maar juist dat is zo heerlijk. Kijken waar je uitkomt en onderweg genieten van de tocht. Het leven is goed. Stabiel maar wel met nieuwsgierigheid naar wat we zullen tegenkomen. Alle ingrediënten zijn er. De zon schijnt op mijn gezicht en achter ons gaan de golven van ons verleden over in vlak water met enkel nog hier en daar een rimpeling.

Tot de wind ineens draait. Vanuit een voor mij onverwachte hoek komt een storm opzetten. Een storm die ik niet aan zag komen. Bij het eerste zuchtje wind zeg ik nog dapper dat we meedeinen, met het vertrouwen dat de wind weer zal gaan liggen. Je kunt je niet verzetten tegen de wind als je in een boot zit. Maar het meedeinen wordt binnen een paar uur een stevige wind. Nog met alle vertrouwen hou ik me vast en dapper varen we door. De stevige wind gaat over in een heuse storm en even merk ik dat de boot richting terug vaart. Heel even maar. Dan zakt de wind en schijnt de zon. En hoe gek dan ook, voel ik me weer gewoon gelukkig.  

Maar amper enkele uren later, als ik lig te slapen, blijkt dat de storm toch niet is gaan liggen. Ik weet niet of boot de zeilen heeft meegedraaid of er tegenin gegaan is. Ik weet niet wat goed zou zijn geweest. Twee dagen dein ik mee en hou ik me vast. Ik verzet me niet want verzetten heeft geen zin. Ik blijf overeind in een eindeloos vertrouwen dat de wind zal afnemen en we de zeilen onder controle krijgen. Tot ik de dreigende wolken zie. Ons bootje heeft het zwaar en ik besluit overboord te gaan om zo de boot de kans te geven de juiste kant op te varen. ‘Ik kan zwemmen, met mij komt het wel goed’ denk ik nog.

Eenmaal in het water lijkt alles van me af te vallen. Maar even later voel ik me misselijk worden. Omkijken heeft geen zin, de boot zal ik niet zien nu. 

Terug zwemmen lijkt geen goed plan. Ik vraag me af of ik de juiste beslissing genomen heb. ‘Je kon niet anders’ zegt mijn vriendinnetje en ook mijn steun en toeverlaat in boottochten geeft aan dat dit het enige is wat gedaan kon worden. Maar ik heb het gevoel dat de boot de verkeerde kant op gaat en dat zelf niet door heeft. Eenmaal in de haven kan ik niets anders doen dan me er bij neerleggen. Maar mijn ogen turen over het water en hopen dat de boot zal keren. En terwijl ik me afvraag hoe het met de boot gaat, steek ik nog een kaarsje op voor een veilige thuiskomst.

Ps de boot kan ook vervangen worden de berg. En op deze berg had ik boven kunnen komen. Waarom? Ik kan het je niet uitleggen. Misschien wel gewoon omdat er een soort van oergevoel in mij huist die fluistert dat dat zo is.

De 7 wereldwonderen

Ik lees het in je ogen

al spreekt je mond de woorden niet

ze weerspiegelen je dromen

het  gevoel wat jij nu nog niet ziet

Ik voel het als je lippen

de mijne raken in een zoen

Al durf je niet te geloven

dat liefde dat kan doen

In je hart woont nu de twijfel

die jou zo stuurloos maakt

Die je belemmert echt te voelen

wat jouw ziel zo raakt

Durf je nu te kiezen

zonder concessies te doen

durf je de weg te volgen

en je geluk te proeven in elke zoen

Want je ogen weerspiegelen

dat wat in je ziel al leeft

Maar durf je nu te springen

zodat je het ook echt beleeft

Zullen je oren dan horen

hoe je hart dan lacht

en zal je dan ervaren

het gevoel waarnaar je zo smacht

Ik wil je de 7 wonderen geven

Van de liefde voor elkaar

En je laten ervaren

Jij hoort bij mij en ik bij jou
echt waar.

De spiegel van je ziel

Durven  kunnen  kiezen

zonder

te verliezen

dat kan

alleen je hart

Durven  mogen  voelen

kiezen voor je doelen

zit in het diepste

van je ziel

Verleden tijd

Uren van kostbare tijd

worden opgevuld

met emoties

uit het verleden

Inzicht

Geef me inzicht in ‘t leven

Geef me inzicht in mezelf

Help me op mijn pad te lopen

zonder dat ik mezelf zo kwel

Laat me de bloemen plukken

En ’t onkruid laten staan

Help me in ’t leven

om ’t juiste pad in te slaan

Het pad

Het pad is oneindig

maar met een mooi begin

’t gaat niet alleen om het einde

maar ook om dat er tussenin

Plaatsmaken

Het zit niet in de tijd

Het zit niet in hoe vaak

Het zit in jou

Het zit in mij

En in de ruimte 

die ik

in mijn hart

voor jou maak

Vriendschap

De één woont om de hoek

de ander zo ver weg

De één die spreek ik vaak

dagelijkse dingen die ik haar zeg

De ander spreek ik zelden

en toch maakt het niet uit

want de vriendschap die ik voel

die komt van binnenuit

Of er nu dagen verstrijken

maanden of een jaar

Binnen 1 minuut

is alles weer ’t heden

Zo goed kennen wij elkaar

Vriendschap is niet in uren

maar in de echte tijd

Echte vriendschap woont in je hart

die raak je niet zomaar kwijt

Tempo

Ik hou je vast en laat je vrij

al heb ik je nog zo graag bij mij

Je moet je eigen tempo lopen

Rennen of stilstaan… ga je gang

En ook al zijn we soms bang

Of willen we vurig hopen

Alleen in ons eigen tempo

kunnen we naast elkaar lopen

Marcel, Frank en Jan

‘Welke Frank?’ vraagt mijn dochter die flarden van een gesprek tussen mij en zoonlief opvangt. ‘Frank van ...’ en ik noem de bedrijfsnaam. Haar wenkbrauwen gaan nog verder omhoog. ‘Uh van werk’ zeg ik en begrijp dat dat al niet veel meer duidelijk maakt. ‘Van waar ik eergistermiddag was toen ik laat thuis kwam’ probeer ik te verduidelijken en betrap mezelf er op dat ik daarna naar een andere Frank was die ik min of meer ook via werk ken.  Maar dochterlief schijnt genoeg informatie te hebben en doet de zaak met een ‘oh oké’ af.

Een maand of wat hadden we dit gesprek over Marcel. ‘Wie had je aan de telefoon?’ was toen de vraag. ‘Marcel’ antwoordde ik, niet beseffende dat ik heel wat Marcels ken. ‘Er zijn meer hondjes die Fikkie heten’ zou mijn moeder gezegd hebben. Maar eerlijk gezegd ken ik geen enkel hondje dat Fikkie heet en vraag me dan ook af of mijn dochter de boodschap achter die zin zal begrijpen.

'Er zijn meer hondjes die Fikkie heten'

Het begon eigenlijk allemaal met Jan. Mijn eerste werkgever heette Jan. En om het maar compleet te maken Jan Jansen. Hoeveel geluk kun je hebben in je leven. Daarna volgende nog vele leidinggevende met dezelfde naam. En met allemaal had ik een prima klik en kijk ik terug op een fijne werkrelatie. Zo goed zelfs dat ik me er op betrapte dat als de man met wie ik een sollicitatiegesprek Jan heette, ik direct dacht ‘dat zit wel goed’.

Ooit had ik een collega met wie het ook zo goed klikte. Maar geen Jan. Tot we in een gesprek over hoe hij aan zijn bijzondere voornaam kwam, eindigde met dat zijn tweede naam Jan was. ‘Ha vandaar, zij het stemmetje in mijn hoofd.’

Harry’s zijn er ook een aantal geweest maar hebben het moeten afleggen tegen de Jannen.  De Jannen blijven. Maar dat ik zoveel Marcels ken, was me niet opgevallen tot de opmerking van mijn dochter. Samen begonnen we te tellen. Marcel uit Groningen, Marcel van Judo, Marcel van werk, Marcel van de netwerkclub, nog een Marcel van Judo en wacht nog een. Marcel waar ik vroeger mee danste, nog een Marcel van werk, Marcel van… Mijn telefoon telt er 29. De vraag ‘welke Marcel’ is dan ook wel heel erg logisch.

Maar nu besef ik dat ook de ‘Franken’ hun plaats aan het veroveren zijn. Mijn telefoon telt er ‘nog maar’ 8. Een aantal daarvan zullen thuis misschien de revue niet passeren. Voor mijn dochter zijn ze nog wel te duiden met Frank van… En eigenlijk ach… haar enige interesse in wie het is, leest ze wel in mijn ogen.  

Zondagochtend gevoel

‘De geur van broodjes in de oven’ zegt hij ‘koffie en klassiek muziek op de achtergrond’.  De stem op de radio gaat over in muziek. Een filmfragment van vroeger? Ik weet eigenlijk niet waar ik het van ken maar het geeft me een warm gevoel.  Mijn zoon vertelt ondertussen een heel ander verhaal waar ik gek genoeg tegelijk naar kan luisteren.

De radio staat afgestemd op radio 2 waar Schiffers het zondagochtend gevoel probeert te vangen. Ik breng mijn zoon naar zijn werk. Beloofd gisteravond toen hij met mij ‘op stap’ was. Voor wat hoort wat en belofte maakt schuld. Ook als je laat thuis komt, de klok verzet wordt en het weekend is. Het geeft me eigenlijk een heerlijk gevoel dat ik de wekker vroeg gezet heb en hem op tijd heb kunnen wijzen op het uur dat hij vannacht gemist heeft.

‘Gek he,’ zeg ik tegen hem als ons gesprek stil valt en ik de muziek nog hoor, ‘mijn eerste reactie is dat ik dat herken. De klassieke muziek in huis en de kop koffie. Het geeft me het warme gevoel van de rust en geborgenheid van vroeger. Maar ik bedenk me bij mij thuis nooit klassieke muziek opstond.’ Mijn zoon kijkt me verbaasd aan en ik vraag me af waar dit gevoel dan vandaan komt.

Als ik hem gedag heb gezegd en beloofd dat ik hem vanavond om 18.00 uur weer kom ophalen, gewoon omdat het kan, rij ik in gedachte terug naar huis en denk ik na over dat gevoel. Ik zie mezelf aan de koffie terwijl de muziek klinkt. Geen beeld, alleen het gevoel van vroeger en de rust die het me geeft. De geur van broodjes ken ik ook maar associeer ik met een ander tijdperk.  De tijd dat de kinderen klein waren, rumoerige gezelligheid in huis. Die kan ik herleiden.

Thuis zoek ik op Spotify de muziek van ‘mijn vroeger’ wat ‘mijn vroeger’ dus eigenlijk helemaal niet is. Ik steek een kaarsje aan en zeg gedag tegen mijn oma. In de wierooklade zoek ik naar de geur amber. Kom maar op met dat zondagochtend gevoel. Ik giet water op de koffie in de cafetiere en de geur vermengd zich met de wierook. Dan pak ik broodjes uit de kelder en doe de oven aan. De herinneringen van mijn kinderen zijn het gevoel van vandaag. Ik besef dat ik vandaag mede hun herinneringen voor later maak. Zorgvuldig bedenk ik welk gevoel ik ze mee wil geven. Hoe wil ik graag dat ze hun jeugd herinneren.

Daarna kruip ik achter de laptop en begin te schrijven. Als ik even later een kort gesprekje op what’s app voer, lopen spontaan de tranen over mijn wangen. ‘Zondagochtend gevoel’ lees ik op mijn scherm en ik app een foto van de eerste zinnen van mijn blog. Hoeveel geluk kun je voelen? Geraakt word ik als ik luister naar het lied dat Spotify voor mij uitgezocht heeft toen ik ‘zondagochtend gevoel’ aanklikte. ‘Ken je mij, wie ken je dan’ zingt Trijntje. Ik weet niet waar het vandaan komt, het is net als het gevoel van vroeger dat beredenerend mijn herinnering niet zou kunnen zijn. 

Dan laat ik het piekeren over waarom en hoe los. Trijntje zingt verder: ‘Ken je mij, wie ken je dan?’ En ik weet, jij lieve schat kent mij blijkbaar beter dan ik kan begrijpen. 

Lentekriebels en andere beestjes

‘Loop je op je tenen of hangen de wolken vandaag zo laag’ vraag ik. Dan begin ik te lachen. Ze is zo duidelijk verliefd, met haar hoofd compleet in de wolken. Ze begrijpt mijn hint blijkbaar niet maar straalt alsnog van kop tot teen. ‘Ik moet je wat vertellen’ zegt ze. ‘Joh’, antwoord ik, ‘laat me één keer raden…’

Het is vast de lente. In de lente is iedereen veel vrolijker en het lijkt wel alsof je dan ook sneller verliefd wordt. Een vriendin van mij schudde vorige week meewarig haar hoofd. Toen ik vroeg wat er was, vertelde ze dat ze gek werd van de berichtjes. Ze staat sinds een tijdje op een datingsite en ineens wordt ze overspoelt door verzoekjes. ‘Blijkbaar de lente in hun bol’, grapte ze.

Dat de lente en beter in je vel zitten met elkaar te maken hebben, is niet alleen een gedachte maar ook daadwerkelijk bewezen. De voornaamste reden dat we ons beter voelen heeft te maken met licht en de zon. Door de zon maken we vitamine D aan waardoor je vrolijker wordt, meer lacht en we beter in ons vel zitten.   

‘als je verliefd bent wordt het stofje serotonine aangemaakt’

Maar hoe zit het dan met de zogenaamde lentekriebels. Worden we echt sneller verliefd in de lente? Volgens psychologe Roos Woltering wel. ‘Als je tot over je oren verliefd bent, wordt het stofje serotonine aangemaakt’ legt zij uit. Daarom is het volgens haar geen toeval dat de lentekriebels opduiken als we ons vrolijk voelen. Want dat zelfde stofje wordt ook aangemaakt door de zon. Daardoor ben je in de lentemaanden meer in de stemming om verliefd te worden. 

Mijn vriendin heeft inderdaad de lente in haar bol. Niet alleen is ze tot over haar oren verliefd maar ze sleept ook met plantjes om de tuin op te vrolijken, gooit de ramen wagenwijd open en gaat bijna dansend door het huis. Het kriebelt blijkbaar aan alle kanten. De vlinders fladderen niet alleen door haar buik maar hebben duidelijk ook bezit van haar hoofd genomen. Haar ogen schitteren zonnestraaltjes en de lieveheersbeestjes zorgen voor eindeloze vrede.

Laat de zon maar stralen denk ik. Kom maar op met die serotonine. Ik mag dan een paar dagen ziek in bed gelegen hebben maar vandaag ga ik de zon in. Vitamine D aanmaken, serotonine opsnuiven als dat enigszins mogelijk is en anders verzin ik wel een mogelijkheid. Laat de lentekriebels maar kriebelen en de vlinders maar fladderen. Ik ben er klaar voor.

Pluk de dag

De zon die straalt

Dus pluk de dag

Het leven is zoveel mooier 

als je lacht

Stralen

'Je straalt als je naar mij lacht.'

'Nee, jij straalt' zegt hij heel zacht. 

En samen glimmen ze blij. 

Mijn prinses van ijs

ijsprinses of koningin

kilte 

in jou 

binnenin

Laat de zon je ijs doen smelten

weg de harde koude laag

laat je hart maar stralen

dan is het minder koud vandaag

Moeder aarde

Wolken 

drijven verder

op 

een zuchtje wind

tot 

moeder aarde

de zon 

weer vindt

Hopeloos verloren

Ogen die kijken

Een mond die praat

Kleine gebaren

Een hand die aanraakt

Ogen die stralen

Een mond die lacht

Subtiele verandering

Iets te weeg gebracht

Lees ‘t in de ogen

Proef ‘t in de zoen

Compleet betoverd

Niets meer aan te doen

Voorjaar

De zon prikt op mijn huid

De wind waait door mijn haar

Ik hoor de vogels fluiten

En ruik het voorjaar

Vrijdag de 13e

‘Sorry, mijn telefoon wil niet doorverbinden’ zegt hij. ‘Oh,’ antwoord ik ‘mijn scanner wil niet werken’ en ik kijk nog een keer boos de kant van het apparaat op. ‘Ik weet niet wat het is vandaag’ voeg ik er nog aan toe. ‘Nou’ hoor ik zijn stem in mijn oor ‘weet je niet wat voor dag het vandaag is?’ En ineens valt mijn oog op de agenda. Oh nee …VRIJDAG DE 13e.

‘Ik wil het niet daarop gooien hoor’ zegt hij nog, maar ik hoor de twijfel in zijn stem. Dapper denk ik ook nog dat het mij niets doet. Pff vrijdag de 13e, gewoon een dag als alle anderen. Als ik net neergelegd heb, bedenk ik dat ik helemaal geen bereik heb hier en hij mij helemaal niet terug kan bellen. Nou dat gaat goed en het is nog maar amper 10.00 uur in de ochtend. Eigenlijk begon het gisteren al met mijn laptop die uitviel. Gelukkig hadden ‘mijn mannen’ van de Helpdesk dat zo voor elkaar maar moet ik wel een nieuwe batterij en misschien wel een hele nieuwe laptop. De rest van de dag was super productief. Dat dan weer wel. Vanmorgen om 05.00 uur probeerde ik mijn ogen dicht te houden terwijl de kamer in het licht baadde van de wekker die op de verkeerde tijd ingesteld stond. Even later kwam zoonlief melden dat hij zich niet lekker voelde en bleef zolang praten dat ik echt klaar wakker was. En het gekke was dat ik uiteindelijk nog moest haasten om op tijd op mijn afspraak te komen. 

Nee hoor, ik ben helemaal niet bijgelovig. Behalve dan ...

De eerste e-mail die ik open vertelt dat een afspraak die verzet wordt naar een dag waarop ik uiteraard niet kan. Mijn telefoon geen bereik maar ontvang ik wel voicemails. Dat is om het extra frustrerend te maken. Zeker omdat terugbellen dan weer niet lukt. Even later komt er wel een telefoontje binnen… de school van zoonlief. Shit vergeten af te melden. Ik besluit niets te vermelden over de 13e. Wat moet ze wel van mij denken. 

Oké, Nu focussen. Want anders kun je net zo goed je bed in duiken denk ik. Dan is het verloren. Gewoon niet aan toegeven. Het wordt een fantastische dag. Ik denk even aan de vriend die vandaag naar de tandarts moet. Hm, als dat maar goed gaat. Nee hoor, ik ben helemaal niet bijgelovig. Behalve dan dat ik niet onder ladders doorloop, een geluksbeeldje in mijn portemonnee heb en ik ook zoiets heb als een jurkje en een bh waarbij ik toch echt geloof dat de zaken dan beter gaan dan in een andere outfit en die dus aan moet bij een belangrijke afspraak. Met als gevolg dat ik dan altijd weer in hetzelfde zou lopen en volgens mij brengt dat dan weer ongeluk. Oh ja, en vrijdag de 13e dus. 

Hoe zat dat eigenlijk in de middeleeuwen of in de tijd dat de agenda er nog niet was? Was het dan vrijdag de 13e als er een zwarte kat voor je voeten overstak? De 13e geldt als het duivelsdozijn, lees ik op internet. In de Bijbel wordt de Apocalyps in het 13e hoofdstuk aangekondigd. Jezus was de 13e persoon te midden van 12 discipelen. Op vrijdag, de feestdag voor de Godin Venus werden door de Romeinen de vonnissen voor de doodstraf uitgevoerd. Op vrijdag de 13e vond Jaques de Molay, grootmeester van de Orde van Tempeliers de dood. Heksen zouden op vrijdag met 13 Heksen samen komen. En kijk daar ging het mis, denk ik, of juist goed? 

Ik lees dat er zelfs een term in de psychiatrie voor angst voor vrijdag de 13e bestaat, namelijk paraskevidekatriafobie. Toch blijkt uit statistieken dat er niet meer ongelukken plaats vinden op vrijdag de 13e. En dat vind ik dan weer goed nieuws. En in andere culturen is vrijdag de 13e dan weer helemaal niet erg. Het is dat zij dan weer andere "ongeluksdagen" hebben, anders was omschakelen nog een optie. 

13 staat vaak voor transformatie, denk aan de Tarotkaart van de Dood, op plaats 13. Ook wordt de dertien bijvoorbeeld gebruikt vanuit een positief oogpunt door de vrijmetselaars als je kijkt naar het biljet van 1 dollar. De piramide heeft 13 trappen en op het grootzegel van de VS staan 13 sterren en, dertien pijlen en 13 twijgen. En volgens mij heeft niemand ooit een 13e maand salaris afgeslagen vanwege het getal 13. Dus zo’n moeite hebben we er dan ook weer niet mee. 

In een kalenderjaar zitten 13 volle manen, in het Jodendom staat 13 voor volwassenheid (Bar Mitzvah), 13 staat voor positieve eenheid. 13 is dus helemaal geen getal om bang voor te zijn lees ik, tenzij je bang bent voor transformatie en nieuwe ervaringen. 13 heeft niets met de duivel te maken en ook is er geen negatieve link met Heksen. Opgelucht haal ik adem. De bezem mag voor het huis blijven staan. Alleen de zwarte kat hou ik vandaag maar binnen.

en daar voorbij

Liefde 

is 

geloven, 

in 

jou & mij.

Liefde 

is 

geloven,

vertrouwen, 

in 

de hemel

en 

daar voorbij...

Liefde is…

Elke dag plaatst hij het zinnetje. Elke dag met een ander einde.  Het is vaak het eerste dat ik zie op Facebook. En elke dag weer treft het mij. Hoe bijzonder. Zo vol liefde. Een simpel zinnetje maar in de zinnen leef je met ze mee. Ik hoop dat hij de zinnen lang, nog heel lang zal schrijven. Want zo lang zullen ze samen zijn en zal de ziekte haar niet kunnen inhalen.

Het is zo dubbel. Aan de ene kant zou ik zo met haar willen ruilen aan de andere kant niet. Niemand wil ruilen met iemand die ziek is zou je denken. En nee, ik dank elke dag dat ik gezond ben en wat dat betreft wil ik zeker niet ruilen. Maar het feit dat er iemand zoveel van je houdt, is toch heerlijk. Elkaar ontmoeten en na tig jaren nog elke dag zoveel van elkaar houden. Samen je kinderen zien opgroeien en dan weer van het leven samen genieten.

Het lijkt zo eenvoudig. Genieten van de dag en van elkaar. En toch lukt het de meeste van ons niet om het vol te houden. We doen het een paar dagen, soms weken. Meestal nadat er iets gebeurt is. Iets dat je met twee voeten op de grond zet of met je hoofd in de wolken laat lopen. Bij extreme blijheid of verdriet zijn we weer bewust van ons leven en van iedereen van wie we houden. Maar als het een tijdje verder is, nemen we het zo snel weer voor lief.

Maar hij niet. Want hij is zich er van bewust wat hij verliezen kan. En precies dat koestert hij elke minuut dat het nog kan. Hoe vaak heb jij je bedacht dat je meer tijd zou willen besteden aan je lief, je kinderen of aan jezelf. En hoe lang doe je dat dan? En waarom nemen we degene die ons zo dierbaar zijn zo vaak gewoon voor normaal? En het ergste is dat als we ze kwijtraken, door de dood of omdat ze ons verlaten, dan pas beseffen we hoe veel we van ze houden. Wat is dat toch met ons?

Ook ik verlies me elke keer weer in de dingen van de dag. Werk dat toch af moet of in dingen waarvan ik op dat moment denk dat ze belangrijk zijn. Maar hoe belangrijk zijn ze eigenlijk? ‘Meer leven in het nu’ zei een vriend. En braaf probeer ik dat maar hoe snel weer verlies ik me in ‘als’ en ‘dan’. Hoe graag zou ik soms een kijkje in de toekomst nemen. Misschien is liefde ook wel de dingen voor lief nemen. Leven zoals het leven zich voordoet en op je pad komt. Je pad maar gewoon volgen en ervan genieten. Kijken naar degene die met je meelopen en ze vertellen hoe belangrijk ze zijn.

Dank je wel Ruud voor je mooie zinnen. Voor hoe je iedereen laat beseffen hoe belangrijk het is om te zeggen wat je denkt en voelt. Liefde is… genieten van jullie enorme levenslust en jullie liefde voor elkaar.

Zweven

Overgaan en zweven

Licht fel en toch zo warm

Heden, toekomst en verleden

Het is ’t alles dat ik omarm

Wat is geweest, dat is geweest

Het is zoals het is

Want ooit en als is niet gekomen

Het is het nu dat ik zo mis

Samen leven, dromen

Mijmeren uren lang

Maar nu moet jij verder

Ga leven weest niet bang

Omarm ’t zoals je deed

Toen we nog samen waren

Laat ’t even door je stromen

Zet je hart weer open

En laat de wind

de grote schoonmaak klaren

Durf weer lief te hebben

En te genieten van de dag

Te vertrouwen, lief ga zweven

Echt het mag

Witte Bloesem

Witte bloesem

Bloemen in de knop

Pril en teer geluk

Nu nog in de dop

Bloemen moeten bloeien

Uitbundig in hun eigen kleur

Je een lach ontlokken

Met hun pracht en geur

sweet dreams

Ik geef je mooie dromen

om te rusten deze nacht

zodat de wereld bij 't ontwaken

weer ten volle naar je lacht

Niet zomaar een vlinder

‘Kijk’ zegt ze. Ik volg haar ogen naar de grond, durf ik bijna niet te ademen. Breekbaar en teer zit er een kleine blauwe vlinder. Heel zachtjes knielt ze en kijkt ademloos toe. Dan fladdert de vlinder en daalt neer op haar arm. Ik maak een foto en nog een. Nog wat dichter bij. Haar hand gaat naar de vlinder en wonderbaarlijk stapt hij over op haar vinger. Nog nooit heb ik een vlinder van zo dicht bij gefotografeerd.  Minuten verstrijken, de wereld staat stil. Zij en ik en de vlinder en het uitzicht vanaf de Alp D’Huez.

Het is donderdag rond het middaguur als we besluiten om even wat te drinken. Zelf overeind blijven is een must wil je anderen kunnen helpen. En daarvoor zijn we hier. Anderen helpen om hun doel te bereiken. Om één, twee keer of wel zes keer naar boven te fietsen. Alle 21 bochten door, steil en zonder genade. Juichende mensen die je er doorheen slepen. Natte sponsen, bekertjes water worden aangereikt. Moed ingesproken en ‘Hermannetjes’ gegeven. Een duwtje in de rug om door te gaan. Want daarvoor ben je hier. Doorgaan omdat opgeven geen optie is. Je doet het niet voor jezelf of misschien juist wel? Maar altijd is er de verbindende factor. Kanker, ziek zijn, verlies, dood en heel soms vier je hier de overwinning. Dat jij een van de gelukkige bent die kunnen zeggen: ‘Ik heb het overleefd.’

'zij is haar neefje verloren, pas 7 jaar oud' 

Zij is een van de 100 leerlingen die mee doen met Flevoland Fietst Tegen Kanker. Een project waarbij leerlingen van diverse middelbare scholen de Alp op fietsen en een week lang vrijwilligerswerk doen. Iets doen voor een ander met weer als verbindende factor die ziekte waarvan we hopen dat ze er ooit niet meer zal zijn. Stuk voor stuk hebben ze verloren. Van dichtbij of iets verder af de strijd meegemaakt. En nu zijn ze hier, alle 100. Zij is haar neefje verloren, pas 7 jaar oud. Niet aan kanker maar aan een spierziekte. ‘Maar als we kanker nou eerst aanpakken en zorgen dat daar een medicijn voor is, kunnen we daarna verder gaan met andere ziektes’ dacht ze en schreef zich in voor het project.

Maar nu zit ze er doorheen. Een week vol emotie. Vanaf het moment dat je de bus instapt, de voorbereiding, het fietsen. De bezinningsavond en dan het helpen in de bochten. Keer op keer wordt je geconfronteerd met het verdriet van je zelf en van een ander. We pakken ons flesje water en lopen een stukje verder, uit de drukte, naar de rand van de bocht. Ze heeft het even nodig nu. Stilte, want soms hoef je niets te zeggen. En ineens is daar de vlinder. De vlinder die haar zo bekend is. En terwijl het in de bocht druk is, is het hier sereen stil. Als na minuten de vlinder weg fladdert, zie ik een traan in haar ogen. ‘Zo’n vlinder heeft mijn oom laten tatoeëren toen mijn neefje overleed’ zegt ze zacht. Haar neefje dat overleed aan een spierziekte, haar neefje voor wie ze hier is. Het verdriet in haar familie waardoor ze dacht ‘Ik ga mee’. Haar neefje, de Alp en de blauwe vlinder… en we weten allebei dat toeval geen toeval is.

Onbereikbaar

Onbereikbaar

hoge muur

de kilte beschermt

een hart vol vuur

Afgeschermd

tegen verdriet en pijn

blokkeert het de liefde

en hoe het zou kunnen zijn

Breekbaar

en ook zo moe

waarom laat je me

niet toe

Te koop

Dromen

durven

delen

Vragen

weten

doen

Een hart

om te

stelen

of te kopen

met

een zoen